Σήμερα είναι κυριακή και ως γνωστόν είναι η μέρα του σινεμά. Βακούρα 8.45 Pan’s Labyrinth. Ενα έργο που περίμενα εδώ και καιρό. Πάντως ψάχνοντας στον αγγελιοφόρο της κυριακής για τις προβολές έμεινα με το στόμα ανοιχτό για το πόσο λίγα σινεμά έχουν μείνει πια στην πόλη. Σε μισή σελίδα μόνο χωράνε όλα τα έργα και οι αίθουσες. Κλάιν μάιν. Απεχθάνομαι τα πλεξ όσο τίποτα άλλο και μαζί με αυτά όλη τη λογική τους που θυμίζει σουπερ μαρκετ το οποίο είναι ανοιχτά την κυριακή πλασάροντας την αμερικάνικη εξαγωγή κουλτούρας και αμφιλεγόμενης ηθικής συσκευασμένης σε 90 λεπτά της ώρας και γαρνιρισμένης με καυτό βούτυρο και κόκα κόλα πασπαλισμένης με τη χρυσόσκονη που έμεινε από το σαβατόβραδο στα μαλλιά.
Κρατάω τις σελίδες του αγγελιοφόρου με τον Πετεφρή και ένα άρθρο για το δάσκαλο Μπέκετ (σημ. ο σωστός τίτλος δεν είναι “οι ευτυχισμένες μέρες” αλλά “Ω! Τι Ωραία Μέρα!”, κρατάω μια σελίδα από την αγαπημένη ντόγια, κρατάω ακόμη μια με τα credits του sunday (πάνω τους καπ!) και ετοιμάζομαι για την προβολή.
Αλλο θέμα. Αν πήγα στην αερογέφυρα? Οχι δεν πήγα. Πρώτον γιατί η υποθαλάσσια χρησιμοποιείται ως πολιτικό σκαλοπάτι και δεύτερον για την λαικίστικη αφισέτα/ μπανερ. Οκ ρε γκάιζ ούτε φραπέ πίνω ούτε στο γήπεδο πάω (πια) αλλά αυτό δε σημαίνει τίποτα γιατί παω σινεμα, θέατρο, βλέπω παλιές τσόντες και ακούω ramones. Κάποιος να τους πεί παρακαλώ ότι ο λαικισμός σε σημαντικά θέματα φέρνει το αντίθετο αποτέλεσμα.
Αλλο θέμα. Μετά το πάγωμα του μόνιτορ οι μνηστήρες εμφανίστηκαν προσπαθώντας να περάσουν τα βέλη τους από την οπή του πέλεκυ και να κατακτήσουν την πολυπόθητη κορυφή. Αξιόλογες προσπάθειες που μπορεί να αναδειχθούν σε νέους παίκτες ή να καταποντιστούν στα βάραθρα του feed me έρμαια της ίδιας της πολυπλοκότητας του μέσου. Οπως για παράδειγμα το sync. Look & Feel που προδίδει την καταγωγή του, με εξαιρετική διαχείριση της πληροφορίας αλλά δυστυχώς απόλυτα προβλέψιμο όσον αφορά τη διάρκεια ζωής του που θα είναι μικρή και θα μικραίνει κι άλλο όταν εμφανιστούν τα πρώτα pay per view μπανερ.
Μπορεί και να πετύχει αλλά εδώ είναι μπλογκόσφαιρα: το πιό αγαπητό, μισητό, αμφιλεγόμενο think tank του αιώνα.
Αν πήγα στην αερογέφυρα? Οχι δεν πήγα. Πρώτον γιατί η υποθαλάσσια χρησιμοποιείται ως πολιτικό σκαλοπάτι και δεύτερον για την λαικίστικη αφισέτα/ μπανερ. Οκ ρε γκάιζ ούτε φραπέ πίνω ούτε στο γήπεδο πάω (πια) αλλά αυτό δε σημαίνει τίποτα γιατί παω σινεμα, θέατρο, βλέπω παλιές τσόντες και ακούω ramones. Κάποιος να τους πεί παρακαλώ ότι ο λαικισμός σε σημαντικά θέματα φέρνει το αντίθετο αποτέλεσμα.
Έτσι πως το τοποθετείς, σου δίνω απόλυτο δίκιο, bro. Πάντως, συνυπολόγισε και το γεγονός ότι κανείς γραφίστας ή μαρκετίστας δεν πρόσφερε εθελοντική βοήθεια στην κίνηση πολιτών τόσο καιρό, που κι αυτή σε εθελοντική βάση λειτουργεί (=no sponsors + budget), κι ας προσπαθούν ίσως κάποιοι να την καπελώσουν. Εξάλλου, η κατάθεση του σχεδίου ανάθεσης στην Ολομέλεια της Βουλής θα γίνει στην αρχή της ερχόμενης εβδομάδας, δεν υπήρχε η πολυτέλεια του χρόνου για ψαγμένα concepts.
Αστέρη bro η εθελοντική βοήθεια πρέπει να ζητηθεί (νομίζω). Αλλά το πιο σημαντικό (και αυτό που με απωθεί περισσότερο)είναι η χρήση ενός πολύ σημαντικού προβλήματος ως εφαλτήριο για πολιτικές σκοπιμότητες.
Δε συμμετέχω τόσο ενεργά στη συγκεκριμένη κίνηση των πολιτών όσο θα μπορούσα και θα ήθελα, αλλά προσπάθησα να ενημερώσω κι εγώ για τις ανάγκες της σε εποπτικό υλικό και concepts, τόσο τους δημιουργικούς που ήξερα όσο και τους ίδιους τους πολίτες της κίνησης. Η πικρή αλήθεια είναι ότι ο εθελοντισμός είναι tall order για τους επαγγελματίες των εφαρμοσμένων τεχνών, αλλά και της πληροφορικής στην Ελλάδα, δεδομένων των απαιτήσεων των δύο χώρων, αλλά και των συνθηκών της αγοράς. Υπάρχει όμως κι ένα ζήτημα παιδείας εθελοντισμού, όπως έδειξαν κι οι Ολυμπιακοί.
Τώρα, το κατά πόσο μπορεί να διαφυλαχθεί μιά πρωτοβουλία τέτοιου είδους από τα καπελώματα έχει να κάνει και με την actual συμμετοχή των πολιτών σ’ αυτήν. Πρακτικά, είναι αναπόφευκτο οι εμπνευστές τέτοιων κινήσεων να μην είναι άνθρωποι που κινούνται ενεργά σε πολιτικούς χώρους, ειδικά στην Ελλάδα που δεν έχει ώριμη κουλτούρα μη κυβερνητικών δράσεων, αλλά αυτό δε σημαίνει απαραίτητα ότι λειτουργούν (μόνο) σαν οχήματα πολιτικών φιλοδοξιών.
Το ζητούμενο είναι με ποιό τρόπο μπορούν να συνδιαλεχθούν και να παράγουν έργο, δουλεύοντας ομαδικά, πολίτες με διαφορετικές προτεραιότητες, δυνατότητες προσφοράς και περιορισμούς.
Απ’ την άποψη αυτή, η κίνηση κατάφερε κάποια πράγματα, πιστεύω. Αν μη τι άλλο, οι παρεμβάσεις της είχαν σαν αποτέλεσμα της ακύρωση της κατεδάφισης των διατηρητέων του λιμανιού.