Το Πρώτο Μου Ποστ…

23.06.2005, Θεσσαλονίκη (βράδυ)

Έφυγε λοιπόν ο Τζον και με άφησε πάλι μόνο στη τσιμεντένια μου βίλα. Τώρα να πάω η να μην πάω θερμάικος σκέφτομαι. Από τη μία έχω τις απίστευτες δημόσιες σχέσεις μου (σχεδόν κανείς δεν μιλάει μπροστά μου παρά μόνο όταν με χρειάζονται) και από την άλλη τον Λεόν Το Φίδι με το σι ντι του μη γαμήσω…
Ο ήλιος με έχει σμπαραλιάσει και ετοιμάζομαι να την πέσω λίγο. Αλλά που τέτοια χαρά. Η δημοφιλής φινλανδική εταιρια δια μέσου της Άβολης Συσκευής με τον αριθμό 3650 με ενοχλεί. “Ελα ρε εδώ Βασίλης» ο μπιλι είναι μπάρμαν γεωπόνος φιλαράκι και τελείως παλαβωμένος με τον λαικό βάρδο και ζωντανό ύμνο του ξενερώματος δηλαδή τον κύριο σφα-κια -να-κη. «έλα ρε μποι που είσαι?» λέω «στο διατηρητέο ρε… θα έρθεις?» «οκ ποιοι είστε?» «εγώ και ο Σπύρος» τρία παπάρια σκέφτομαι θα είμαστε… ο Σπύρος παρεμπιπτόντως είναι τελείως τρελός κεφαλλονίτης λες και υπάρχει κανένας λογικός… μπαρμαν-διαιτολόγος. Όλοι οι φίλοι μου έχουν διπλές ιδιότητες για να με βολεύουν ενίοτε. Συμβουλή: πάντα να έχεις τουλάχιστον ένα φίλο μπάρμαν. Βολεύει αφάνταστα. «οκ μαν έρχομαι» οβερ αντ αουτ.

Βάζω λοιπόν ένα πουκάμισο που το έχω δεκαπέντε συνεχόμενα έτη το γεμίζω με ότι κονκάρδες βρήκα μπροστά μου κις, σουζυ αντ δε μπανσις, σφυροδρέπανο το ίδιο τζιν με χθες και τα γνωστά αντιντας ραν ντι εμ σι (η αλλιώς όταν η ραπ ξεπουλήθηκε στην πολυεθνική) ρεντι φρεντι και ξεκινάω τον κατήφορο για το κέντρο της πιο βαρετής πόλης του κόσμου (κάποια στιγμή θέλω να πέσει ο λευκός πύργος και να δω τότε που θα γιορτάζουν τα μπαοκια)…

Στην Όλγας με ψωνίζει ο ταρίφας (α δεν το ήξερες? Γουελ καλοκαίρι στην πόλη οι ταρίφες σε κυνηγάνε σαν τις πουτάνες. Γιες σερ, κορνάρουν στο δρόμο με τη σημαία αναμμένη, φρενάρουν μπροστά σου και σε χώνουν δια της λεκτικής βίας: μπες μέσα φιλαράκι… που πας?) πάμε για κέντρο. Προορισμός: Ικτίνου. Νεκρική σιγή πάλι στους δρόμους με τους πολύτιμους λίθους της βραδινής ζωής της σαλόνικα να διαβάζουν για τις εξετάσεις. Παρένθεση. Εάν κάποτε από την πόλη φύγουν τα πανεπιστήμια θα φύγουν μαζί τους και τα μπαρ, οι ταβέρνες, τα ρεμπετάδικα και γενικώς όλο το ναιτλαιφ. Προτείνω λοιπόν στους ακατονόμαστους πολιτικούς το εξής σουρεαλ σχέδιο. Γκρεμισμα του λευκού πύργου και του πύργου του οτε, μεταφορά της δεθ και του φεστιβαλ κινηματογράφου, κλείσιμο των πανεπιστημίων και μεταφορά του ΚΘΒΕ στην Αθήνα. Έτσι θα έχουμε την ησυχία μας και θα γυρίσουμε με τη μία 200 χρόνια πίσω. Επίσης βολεύει αφάνταστα γιατί δεν θα χρειαζόμαστε υποθαλάσσια, μετρό και άλλες αηδίες διότι θα μετακινούμαστε με γαιδουράκια (τετράποδα) φωνάζοντας Ακάκιε μη ξεχάσεις τα μακαρόνια να είναι μίσκο. Καλό ε?. Επίσης θα φύγει μια για πάντα η σιχαμερή στάμπα της συμπρωτεύουσας και της ερωτικής πόλης.

Φτάνω λοιπόν Ικτίνου περνάω το τιφανις ρίχνοντας λοξή ματιά στους θαμώνες που περιδρομιάζουν με το σαβουαρ βιβρ σε πλήρη ανάπτυξη δηλαδή μαχαίρι στο δεξί και πιρούνι στο αριστερό αφήνοντας έτσι το πιο θεϊκό κομμάτι της μπριζόλας ανέγγιχτο.

Με το χέρι ρε! Με το χέρι! Θέλω να ουρλιάξω αλλά τελικά -διότι είμαι εσωστρεφής χαρακτήρας και ευγενικός από τη φύση μου- το βουλώνω και συνεχίζω το εν δυό στον πεζόδρομο.

Όπως θα γνωρίζετε καλά όλοι δεν έχω καμία ανάγκη για χρήματα. Η γυναίκα μου έχει αμύθητη περιουσία ακίνητη και κινητή (ένα ροζ νοκια και ένα ζιμενς σι 50) την οποία τη ροκανίζω εδώ και χρόνια με ασίγαστο πάθος. Αφού δεν έχω τι να κάνω λοιπόν κάθε μέρα κάθομαι στο μπαλκόνι μου και μόλις τελειώσω τα κραξίματα και τις ξινίλες που στέλνω ολλ οβερ γκρις περιμένω να χτυπήσει το κινητό για να πάω τσάρκα στην πόλη των εκπλήξεων (στη Θεσσαλονίκη κάθε μέρα συμβαίνει κάτι διαφορετικό άσε που λένε κάτι άλλα). Κάποιος να πεί στη νοκια ότι το κινητό μου εξαρθρώνει αντίχειρες παρακαλώ πολύ. Αφού έπλυνα τα πιάτα σφουγγάρισα, ξεσκόνισα και πήρα ψωμί (τι νόμιζες φίλε έτσι τρως τα λεφτά της γυναίκας σου? Χα… έχει τίμημα μάι φρεντ και μάλιστα μεγάλο:Την αλλαγή φύλλου, κάτι σαν οικιακή Αμαντα Λιρ αι σοποζ) κάθισα πάλι στη μεγάλη μου βεράντα με την απίστευτη τσιμεντοκαιρεοθέα (αν μπορείς πέστο χα χα χα) και χάζευα τον ουρανό.

Κάποτε μου είχε έρθει ένα ι μειλ με μια φοτο που είχε ένα αεροπλάνο. Το αεροπλάνο λοιπόν κάνοντας βόλτα πάνω από ένα γήπεδο μπειζμπολ έσερνε ένα πανό που έγραφε: ο Στιβ Γουέστ έχει μικρό παπάρι. 0 καημένος στιβ εκείνη την ώρα έπαιζε μπεμποιζλ και το πανό του το έκανε δώρο η γκόμενά του που την παράτησε. Ηθικό δίδαγμα;

Μη παρατήσεις αμερικάνα, απλώς πήδα τη φίλη της.

Αυτές οι σκέψεις μου ήρθαν παρατηρώντας τον ουρανό και τότε ξεχείλισε η φαιά μου ουσία βγήκε από τα αυτιά μου και μου ήρθε η τρομερή ιδέα. Θα κάνω κάτι παρόμοιο σε στυλ όμως λευκού πύργου και μεγαλέξανδρου όχι όμως με μικρά παπάρια και βλακείες, τι με νοιάζει εμένα ποιος την έχει μικρή;

Λοιπόν θα πάρω τρια σκυλάκια (τετράποδα είπαμε) με μπαλόνια ηλίου δεμένα στην πλάτη τους που θα γράφουν ΤΟ ΡΕΣΙΝΤΕΝΤΣ ΕΧΕΙ ΤΙΣ ΠΙΟ ΑΣΧΗΜΕΣ ΓΚΟΜΕΝΕΣ η Ο ΘΕΡΜΑΙΚΟΣ ΕΒΑΛΕ ΕΞΑΕΡΙΣΜΟ ΤΕΡΜΑ ΤΑ ΨΕΜΑΤΑ η ΤΟ ΜΠΕΡΛΙΝ ΕΚΑΝΕ ΑΝΑΚΑΙΝΙΣΗ. Καλό ε; Θα με πετάξουν στη θάλασσα αλλά δεν πειράζει έχει ζέστη.

Όσο λοιπόν σκέφτομαι αυτά τα ωραία πράγματα που θα μπορούσα να κάνω για να εξασφαλίσω δωρεάν διαδρομές ες αεί με το μπας νουμερο 27 και μόνιμη αποβολή από όλα τα μπαρ του κέντρου με έχουνε φάει τα κουνούπια τέρατα.

Τουλάχιστον τα κουνούπια είναι ειλικρινή: Διψάω μίνστερ και σου πίνω το αίμα. Ξεκάθαρα πράγματα.

Ο ήλιος με χτυπάει αλύπητα, έστω και απογευματινός ζεματάει ο άτιμος και εκείνη την ώρα χτυπάει το τηλέφωνο.

Τζον ον λαιν. Αναρχοφωτογραφοφιλοσοφίστας με όλες τις επεκτάσεις ενεργές σαν το καλό μακ ος 9. Ο άνθρωπος που πίνει πιο πολύ από μένα καταφτάνει στην βίλα μου από θηραϊκή γη και σίδερο την οποία μοιράζομαι με άλλους 50. Κατάλαβες μαν; 50 διαμερίσματα σε μια οικοδομή. Αρχίζουμε με καφέ σαν τα μπαοκια (ασχέτως εάν αυτός είναι σκουλήκι και εγώ γριά κομπλεξικιά) δηλαδή φραπέ αλλά γρήγορα περνάμε στα επίσημα. Μπύρες για αρχή και τσίπουρο με –μπλιαχ- γλυκάνισο. Τον Τζον τον έχει φάει ο ήλιος και στριφογυρνάει στις καρέκλες σαν να έχει κωλοφαγούρα αλλά ο ήλιος δεν τον λυπάται καθόλου.

Όπως έχω εξηγήσει αρκετές φορές στη Θεσσαλονίκη μας αρέσει το θάψιμο και το φτυάρι γιατί είναι ο καλύτερος τρόπος ανανέωσης των σχέσεων. Πιστοί λοιπόν στο δόγμα του Λευκού Πύργου και του Μπαοκ βγάζουμε με τον Τζον τα μεγάλα ξύλινα φτυάρια του φούρναρη και περιλαβαίνουμε τη βιοτεχνική σκηνή δις ταιμ με τις προεκτάσεις της: Μοντέλα, περιοδικά, φωτογράφοι, γραφίστες, ζωγραφίστες, αντιγραφίστες όλοι έχουν τη τιμητική τους στα γεμάτα αισιοδοξία και ήθος στόματά μας.

Έχω γίνει κουδούνι από τον συνδυασμό που σκοτώνει (ήλιος και τσίπουρο) και κουδούνι μεγάλο τραγίσιο με τεράστιο γλωσσίδι όχι ότι κι ότι.

«Πάρε το τσίπουρο και πάμε σε μένα» λέει ο Τζον. «Άσε ρε» λέω «πρέπει να πάω θερμάικος έχει παρτυ ο λέον κάτι με σι ντι παρουσίαση δεν πολυκατάλαβα αλλά θα πάω μπας και κουτράρω και καμμιά σφήνα (η αλήθεια βέβαια είναι ότι δεν θέλω να πάω γιατί ο λέον είναι φίδι κολοβό αλλά τον ξέρω 15 χρόνια και αυτό δεν αλλάζει. Άσε που μου έλειψε και η πηχτή –την κόβω με μαχαίρι- καπνίλα του Θερμαϊκού)

22.06.2005, Θεσσαλονίκη

Μόλις είχα φάει τα γεμιστά μου –6 για την ακρίβεια και όλα πιπεριές- είχα πιει και τις μπύρες μου παρέα με τα φυτά μου στο μεγάλο μου τσιμεντένιο μπαλκόνι και την είχα πέσει ελαφρώς για ύπνο. Αμ δε… Ένα μωρό άρχισε να κλαίει με εκείνες τις γλυκές νότες που σου τρυπάνε το μυαλό, κάποιος ρωσοπό σίγουρα θαμώνας του ντεκαντανς (στο οποίο πίνουν από ότι έχω μάθει από έγκυρες πηγές ρεντ μπουλ με τζακ ντανιελς) έβαλε στη διαπασον εκείνα τα σιχαμένα γιουρομπιτ με τις μπότες να αντηχούν μέσα στον εγκέφαλό μου (τελικά ή στη Γεωργία ακούνε την ίδια μουσική με την Ελλάδα ή εμείς κάνουμε συνεχώς ταξίδια προς τα πίσω). Ενιγουει (βαριέμαι να αλλάζω πληκτρολόγιο για αυτό οι ελληνικούρες) πάει ο ύπνος…

Τα μάτια μου πονούσαν, το κεφάλι μου βαρύ και ο εγκέφαλος μου κολυμπούσε σε 4 μπουκάλια μπύρας. Γενικώς ήμουν μέσα στα νεύρα. Εκείνη ακριβώς την ώρα της διάλυσης στα εξ ων συνετέθη χτυπάει η μαγική συσκευή του κινητού μου νοκια-παντόφλα με το κυκλικό πληκτρολόγιο που όταν πας να πάρεις νούμερο ακούς τα δάχτυλα σου να τρίζουν από το ζόρι. Άβολο κινητό, σα χειριστήριο κλαρκ είναι, το έχω συνηθίσει όμως. Πατάω που λες το οκ με τον αντίχειρα μου να μακραίνει επικίνδυνα… «ναι;” Λέω «Έλα ρε, εδώ Μικελε πάμε για καμιά μπύρα;» ΟΧΙ ΑΛΛΕΣ ΜΠΥΡΕΣ σκέφτομαι αλλά δεν το λέω. «Μέσα» απαντάω «Θεσσαλονίκη είσαι;» «Ναι ρε θα φύγω αύριο άντε κατέβα να τα πούμε λίγο είμαι στην κορομηλά και τριγυρνάω… θα βρεθούμε στο Μάμα;» Οκ απαντάω. Over and out.

Έτσι όπως είμαι άλουστος αξύριστος και άπλυτος -σα πανοραμίτης – βάζω την καινούρια μαύρη λακοστ της λαϊκής ένα τζιν και τα σχεδόν διαλυμένα αντιντας θρι στραιπς και ξεκινάω.

Ο αέρας αντί να μυρίζει καλοκαίρι μυρίζει θαλασσινή μπόχα και καυσαέριο αλλά δεν πειράζει σε πόλη ζω τι περίμενα να βρω πεζοδρόμια με ορχιδέες;

Παίρνω ταξί και προσγειώνομαι στο Ναβαρίνο με ταχύτητα γουαρπ. Οι δρόμοι είναι κατάμεστοι από… τίποτα. Ρε, που πήγατε όλοι? Που είναι οι φειμστοριτες με τα άσπρα σακάκια και το μαλλί καζαγκουγκου? Που είναι οι μποξτερ με τα αλαρμ στη Τσιμισκή για να τους βλέπουμε τι ωραίο και ακριβό αυτοκίνητο έχουν? Που είναι οι ομιλούσες χαζομπιμπος? (βγαίνουν και σε βουβή έκδοση να το ξέρεις).

Νέκρα παντού. Κάτι σκυλιά μόνο (τετράποδα) σκασμένα από τα υπολείμματα του Έβερεστ γαβγίζουν από συνήθεια. Το ταξίμετρο από Μαρτίου έως Ναβαρίνο έχει γράψει 1.40 -φαντάσου για τί ησυχία μιλάμε- και το μεγάλο σοκ; Ο ταρίφας μου δίνει ρέστα. 20 ολοκαίνουρια γυαλιστερά λεπτά του ευρώ στην παλάμη μου. Μάλιστα κύριε. Και μου λέει και καληνύχτα. Περιμένω να μου δώσει και απόδειξη αλλά μάλλον το παρατραβάω ε?

Τελικά ανακαλύπτω την αιτία της νέκρας στους δρόμους. Εξεταστική. Γιες σερ.
Α… γι’ αυτό άδειασε η πλάση. Και γαμώ τις πόλεις είμαστε. Εξεταστική, εκλογές, Πανελλήνιες, καλοκαίρι η Θεσσαλονίκη είναι άδεια και τα μπαρ σερβίρουν άδεια ποτήρια. Μόλις γυρίσουν οι στουτεντς πάνε όλοι στο Αρτ Χαουζ χωρίς να πίνουν τίποτα. Κουλ ιν δε πουλ.

Περνάω τη κατάμεστη από σκουπίδια Τσιμισκή με πράσινο (και αντίθετα να πήγαινα κανείς δεν θα με πατούσε) και κατηφορίζω για Μητρόπολη.
Μποινγκ νούμερο 2. Το Σοσιαλ έχει τρεις παρέες και οι σερβιτόρες είναι δεμένες με σπάγκο μεταξύ τους. Μιλάμε για έρημο Σαχάρα πια. Που πήγαν οι γιάπηδες με τα μεγάλα τους πούρα και τους φρεντο; Εκείνα τα ωραία ψηλά παιδιά με τα πουκαμισάκια μποστονιανς και τα ρολογάκια ρολεξ; Μάλλον πήγαν για να βγάλουν με εγχείρηση εκείνο το γκρι εξόγκωμα που έχουν στο δεξί αυτί. Τι; Τι είναι; Μπλουτουθ ακουστικό? Και εγώ που τους λυπόμουν…

Γουελ γουελ γουελ. Να μαι λοιπόν στην μεγάλη συνέλευση των τελευταίων δεινοσαύρων. Ρε σεις! Όλοι εδώ μαζευτήκατε και θάβετε τον κόσμο? Στη Θεσσαλονίκη είναι το αγαπημένο μας σπορ. Όπου λοιπόν δεις μεγάλη παρέα μη τολμήσεις να σκεφτείς ότι συζητάνε απλώς περί ανέμων και υδάτων. Πέφτει φτυάρι μπόιο και μάλιστα κομμωτηρίου.

«Πως και από την πρωτεύουσα ρε Μικελε;» τον ρωτάω. «Έπαιζα στο Γκοα εχθές και είπα να περάσω μια βόλτα να σας δω εσύ τι λέει όλα καλά;»
«Όλα υπό έλεγχο» του λέω «αν εξαιρέσεις φυσικά ότι σε αυτή την πόλη δεν γίνεται τίποτα, δεν έχει μαγαζιά με καλή μουσική, άλλαξε ο Άρης κατηγορία και κατηγορούν εμάς, τα λαιβ δεν έχουν κόσμο, φαγωνόμαστε μεταξύ μας,
ήρθε για εικοστή φορά ο Ντιγκγουηντ και για δέκατη πέμπτη ο Σάσα και…»

Eντρομος ο Βασίλης, για τη φόρα που πήρα, με διακόπτει από το γεμάτο καλοσύνη και αισιοδοξία λογύδριο φέρνοντας ένα μπουκάλι τεκιλα Ντον Χουλιο (ο μόνος τρόπος για να σταματήσω να κράζω είναι να μου δώσεις να πιώ) και σφηνάκια.
Μιλάμε για απίστευτη τεκιλα τι κουερβο και παπαριές μου λες τώρα άσε που ήταν κερασμένη οπότε διπλή η απόλαυση.

Λοιπόν μέσα σε αυτή τη σφηκοφωλιά των ντι τζειδων ανακάλυψα τρεις βασικούς νόμους: 1. Ποτέ μη μιλάς για μουσική μπροστά τους 2. Αν θέλεις να τους παλαβώσεις μίλησέ τους για τους ανταγωνιστές τους 3. Μη μιλάς δεν ακούν. (με αυτή τη σειρά παρακαλώ).

Η νύχτα είναι υπέροχη. Καθόμαστε στο πεζοδρόμιο της Καλάρη μέσα στα τσιμέντα και τα πορτοκαλί φώτα βλέποντας γύρω στο ένα εκατοστό ουρανού ανάμεσα από τις πολυκατοικίες τσακίζοντας σφηνάκια μπυρες ουίσκι και θάβοντας όλο τον κόσμο με έφεση προς τη μουσική σκηνή.

Advertisements

6 σκέψεις σχετικά με το “Το Πρώτο Μου Ποστ…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s