Γόβα Τσόντα Και Μπαντάνα

Ολα τα είχε η χθεσινή μέρα. Φαγητά, ρακιές και απίστευτα γέλια. Ολα αυτά προς τιμήν του άσωτου Υιού του κρέιζυ μάνκι. Οι ατάκες έπεφταν σα βροχή ενώ το στομάχι μου πήγε μια βόλτα μέχρι την Ανθέων και επανήλθε. Υποθανάτια, Μπομπ Ο Βουλγαράκης, Πέντε Πύργοι Ενα Τάληρο κι άλλα πολλά ποντκαστ που δεν έγιναν ποτέ καθώς και μια ταινία στα σκαριά του Καπ. Οι καλεσμένοι στο μυστικό δείπνο ήταν οι εξής ΑΝεμος, Αργος, Δαρκ Ανγελ, Ονειρος, Δισκολάτα, Κρέιζυ (η σειρά είναι αυστηρά ηλικιακή). Ευχομαι να τους άρεσαν οι μάσες και οι χάψες.

Και η σημερινή γουγλιά για να μη κλαις που έχουν οι φίλοι σου κι εσύ δεν έχεις: «Καρναβάλι Γαμήσι». Οκ ότι πεις αλλά το γαμήσι στο κραναβάλι εμπεριέχει ειδικούς κινδύνους καθώς μπορεί να γυρίσεις με ότι να’ ναι. Ακόμη και στο Ρίο να πας υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να μπλέξεις με τρελή μπραζιλέιρο που ναι μεν έχει ωραίο κώλο δαμασκηνέ αλλά σε αγάπησε. Και αν σε αγαπήσει βραζιλιάνα μαν τ-ο-ν  ή-π-ι-ε-ς .

Gimme five man

1. Eχω τρομερά ανεπτυγμένο το υπερεγώ μου με αποτέλεσμα να νομίζω ότι όλοι συζητάνε για μένα και ο κόσμος γυρίζει γύρω μου. 2. Συγχωρώ πολύ εύκολα ανθρώπους για το μοναδικό λόγο ότι είναι άνθρωποι. 3. Παίρνω φωτιά πολύ γρήγορα κάτι που με οδηγεί πάντα σε αναθεωρήσεις. 4. Δεν τρώω δυο φαγητά: τραχανά και σπανάκι. 5. Δευτέρα δημοτικού. Ολοι έχουμε τις αντιπάθειές μας αλλά το συγκεκριμένο δε ξέρω γιατί το έκανα. Γουελ ο διπλανός μου σηκώνεται να πεί το μάθημα κι εγώ ετοιμάζω το πλαστικό μου μολύβι που άλλαζε μύτες. Βάζω μια καινούρια και περιμένω. Το παιδάκι τελειώνει την απαγγελία και γυρνάει στο θρανίο. Την ώρα που πάει να καθήσει εγώ βάζω το μολύβι όρθιο και η μύτη καρφώνεται στο κωλαράκι του. Πέρασαν τριάντα και βάλε χρόνια κι εγώ το θυμάμαι ακόμη.

Γουελ δε κατάλαβα αυτό το παιχνίδι με τα μπαλάκια (thx to exiled and discolata) και τις συμμορίες των 5 αλλά είναι οκ. Εχων σώας τας φρένας και τας γκάζιας λοιπόν καλώ στο τραπέζι των απολαύσεων τους εξής πέντε: Anemo, Mac Manus, Πετεφρή, Zpi, Tero

Fire Scripta

Υποκλίνομαι στην πένα της Πόπης Διαμαντάκου που περιγράφει με ένα μοναδικό τρόπο την κατάσταση σε μια κοινωνία που βρυχάται για αξίες και ηθική ενώ ταυτόχρονα γονατίζει σε όλα τα ριάλιτυ. Το κείμενό της «με βήμα γοργό προς τον νεοπουριτανισμό» είναι ότι καλύτερο διάβασα σε εφημερίδα εδώ και καιρό: καυστικό και απόλυτα εύστοχο συμπληρώνει την εικόνα της εξαγωγής ηθικής από την άλλη μεριά του Ατλαντικού. Η Διαμαντάκου έχει δίκιο. Με το ένα μάτι στην κλειδαρότρυπα μια ολόκληρη χώρα αυνανίζεται παρακολουθώντας  ριάλιτυ που μοιάζουν με ειδήσεις και ειδήσεις που μοιάζουν με τη γιουροβίζιον. Και όλα αυτά τυλιγμένα στο γυαλιστερό αλουμινόχαρτο του ψευδοπουριτανισμού και της σοβαροφάνειας.

Drouzaism The New Religion

davinci.jpg

Αφησα το κομεντίδιον στον κάπτεν για την περίπτωση δρουζαισμού και ξεκίνησα να γράψω κάτι με το κακής ποιότητας χιούμορ που με έχει προικίσει η φύση. Σταμάτησα αμέσως. Στο μυαλό μου ήρθαν ζωντανές εικόνες από παλιά όταν συνοδεύα φίλους και συγγενείς σε αίθουσες χημιοθεραπείας. Θυμήθηκα τις μυρωδιές, την απελπισία, τα κουρεμένα κεφάλια, τα δάκρυα, τα άδεια βλέματα που σε ρωτούσαν πότε θα σταματήσει ο πόνος. Γιατί όταν έχεις καρκίνο πονάς «κυρία» μου. Αφόρητα. Νοιώθεις τα σωθικά σου να γίνονται κομμάτια μέρα με τη μέρα αλλά δε το δείχνεις στους συγγενείς σου για να μη τους χαλάσεις. Και μετά έρχεται το βράδυ… Μόνος σου παλευεις με τον πόνο, με τις εξετάσεις, με τη θεραπεία, με τα όνειρά σου, με τους εφιάλτες σου. Τώρα, πως τολμάει η εν λόγω ανεγκέφαλη όχι μόνο με απόλυτη έλλειψη ήθους να προσπαθεί να τινάξει τα μετρήσιμα μεγέθη στον αέρα αλλά να στέλνει και εξώδικο στην ελευθεροτυπία, απαιτώντας το ανήκουστο, είναι ένα θέμα που πρέπει να μας εξοργίσει όλους. Αντί λοιπόν η νέα θρησκεία του δρουζαισμού να φυγαδεύεται από την πίσω πόρτα της κρατικής τηλεόρασης αντίθετα προσπαθεί να δικαιωθεί με εξώδικα -που σε μια υγιή κοινωνία θα έπρεπε εκείνη και ο συρφετός της να μαζευουν εξώδικα από εμας.

Λίγα της είπες ναυτίλε. Κανονικά θα έπρεπε να στείλεις απαντητική εξώδικο με υπογραφές από πολίτες που έχουν το μυαλό στο κεφάλι τους και να απαιτήσεις να ζητήσει δημόσια συγνώμη και μετά να πάρει τη βαλίτσα της. Αρκετά πια με την απύθμενη βλακεία της κάθε δρούζα.

Αρκετά.

The Sun Always Shine On TV

uncle.jpg

Οταν μια ολόκληρη ελληνική κοινωνία ταλαιπωρημένη από χούντες, προδομένη από εμφύλιους, λακτισμένη από τον θείο Σαμ, ταπεινωμένη άπειρες φορές από τους παροικούντες στη μάγχη δεν έχει μια εκπομπή αντίστοιχη του yes prime minister κάτι δεν πάει καλά. Πριν από χρόνια -όχι πολλά- έβλεπα πηγαδάκια μπροστά στα περίπτερα να συζητάνε έντονα τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Τώρα αντίθετα συζητάνε όλοι την επόμενη μέρα για κάτι που έγινε ή ειπώθηκε στην τηλεόραση και μόνο. Πριν από χρόνια επίσης έβαζαν το ριζοσπάστη κάτω από τη μασχάλη τους για να μη χρωματιστούν. Τώρα επιδιώκουν όσο πιό πολύ χρώμα αντέχουν για την εφήμερη προβολή, η οποία θα τους χαρίσει το πολυπόθητο βήμα, για να ακούσουμε όλοι οι υπόλοιποι τις ιαχές του συμβιβασμού που δεν έχει αρχή, μέση και τέλος. Χουλιγκανισμός, γηπεδισμός και άκρατος λαικισμός που αναγκαστικά οδηγεί στο θόλωμα του τρόπου ζωής και έκφρασης. Οπως η σουπιά (που σημειωτέον είναι τίμιο αυτό που κάνει) θολώνει τα νερά με το μελάνι της, αντίστοιχα οι πολιτικές δυνάμεις βάφονται αναλόγως την περίσταση με χρώματα ανεξίτηλα στο χρόνο, της dulux, επιλέγοντας προσεκτικά τη βαφή μαλλιών, νυχιών και λοιπών. Για το γιωργάκη τα έχουμε πεί κι άλλη φορά. Η έλλειψη ταλέντου στο να καθοδηγήσει πρόσωπα και καταστάσεις τον οδηγεί αυτόματα σε διαγραφές. Οταν οδηγηθεί όμως και σε απογραφές μετρώντας πόσοι του έμειναν πια, αναγκαστικά οι άνθρωποί του θα χωράνε στην παλάμη του ενός χεριού (εδώ θα έγραφα κάτι γλυκό για τον πάγκαλο αλλά το αφήνω γιατί το σωματικό του βάρος δεν έχει καμμια απολύτως αντιστοιχία με το πολιτικό του). Πραγματικά είναι πολύ αξιοπερίεργο το γεγονός ότι μια δυναμική τύπου πασοκ, εγκλωβισμένη, πολιορκημένη και σε λανθάνουσα πολιτική μορφή τώρα πια αξιώνει την αίγλη του παρελθόντος χρόνου.