H Ψιλικατζού μας/ ΑΝεμος

«Το έχω τελειώσει εδώ και μέρες το βιβλίο. Το διάβασα σε τρεις ή τέσσερις δόσεις. Μπορούσα και μονορούφι αλλά δεν άντεχα. Ηθελα χρόνο αποσυμπίεσης μην πάθω την «νόσο των δυτών». Αυτήν που ανεβαίνει μια φυσαλίδα και εκρήγνυται ο εγκέφαλος. Μερικές φορές το παθαίνω αυτό με τα βιβλία. Πρέπει να βγαίνω από μέσα τους αργά να παίρνω αέρα. Να βλέπω που βρίσκομαι, αν είναι η βάρκα επάνω να πιαστώ. Οσο διάβαζα, αναγκαστικά πιανόμουν από τα γνώριμα κείμενά της, εκείνα που είχα ξαναδιαβάσει στο blog της. Αυτά ήταν το σχοινί μου με την επιφάνεια. Υποψιάζομαι ότι και για εκείνη ήταν και είναι το σχοινί της. Κρατήθηκε από αυτό και κρατήθηκε γερά. Χάρη σε αυτό άντεξε και χάρη στον αγαπημένο της. (Τι τυχερός που είσαι Καλτσό! Σπάνια αγάπη! Την ξέρω αυτή την αγάπη… Την ξέρω καλά! Την ζω! Και δεν παύω να την θαυμάζω όταν την συναντώ και σε άλλους!). Επιφάνεια και μετά άβυσσος. Και ξανά επάνω. Και ξανά πάλι κάτω. Αυτή την εξουθενωτική διαδρομή ζει και περιγράφει η Ψιλικατζού μας. Από το ναδίρ στο ζενίθ. Και ανάποδα. Ξερνώντας νερά, φύκια, ανάσες, σπλάχνα, άντερα. Και θριαμβεύει. Όπως όλοι οι μεγάλοι πολεμιστές και πολεμίστριες. Χωρίς μελό. Χωρίς να χτίζει προσωπικές μυθολογίες. Προπάντων, χωρίς να ναρκισσεύεται. Αυτό ακόμη πιο δύσκολο όταν έχεις να κάνεις με τη γραφή. Γιατί «την παίρνει» να ναρκισσευτεί. «Το ‘χει» διάολε. Δίπλα της είναι το βάθρο, μπορούσε να ανέβει και να πει «δοξάστε» με. Δεν το κάνει. Αντ’ αυτού κλαίει και σπαρταράει, γελάει και χαίρεται, μένει πιστή στην αρχική της πρόθεση: να εξομολογηθεί. Στην πορεία προτίθεται να κάνει και κάτι άλλο: να δώσει κουράγιο. Τα καταφέρνει και τα δύο. Αδειάζει και γεμίζει. Δίνει. Δίνει. Δίνει. Αυτό που θα έδινε στο παιδί που τόσο επιθυμεί, το προσφέρει απλόχερα σε όποιον την διαβάσει. Μοιάζει απίστευτο για άνθρωπο που ζει στην εποχή της τηλεμαλακίας και της χαύνωσης να κάνει κάτι τέτοιο. Κι όμως! Συμβαίνει! Παίρνει τον πόνο της και τον κάνει Δύναμη. Κάτι περισσότερο. Τον κάνει πλάκα. Γιατί θέλει μεγάλη, μα πολύ μεγάλη δύναμη να κάνεις πλάκα μέσα στην κόλαση. Ούτε η κόλαση δεν το αντέχει. Γίνεται παράδεισος. Τίποτα άλλο δεν επιδιώκει η Ψιλικατζού. Μα, τίποτα άλλο. Παρά να ζήσει τη ζωή που της δόθηκε να ζήσει. Και να την συνεχίσει μέσα από την ύπαρξη ενός παιδιού. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Αλλά διάολε τι περισσότερο υπάρχει πίσω από όλα τα μεγάλα βιβλία, τα μεγάλα έργα, τις μεγάλες ζωές, παρά αυτό το μερμήγκι που θέλει να αγγίξει τον ουρανό!»

Advertisements

4 σκέψεις σχετικά με το “H Ψιλικατζού μας/ ΑΝεμος

  1. Δεν ήταν πορδή το συγκεκριμένο post, φίλε, το αντίθετο. Δεν έχω διαβάσει το βιβλίο ακόμα, αλλά κατάφερες με την περιγραφή σου να δώσεις όντως μιά γροθιά, απ’ αυτές που σε στυλώνουν, and for that you have my thanks.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s