Το σορτκατ του μικροαστισμού ή κοινώς η πολύ καλή κρυψώνα της ντουλάπας -της όποια ντουλάπας εμφανίζεται στο διάστρον, στο ημιτελές και στο αεναον. Εκεί, ο κάθε μικροαστός ο γνωστός άγνωστος αγανακτισμένος από το μικροαστικό εγώ του, που περικλείει την αυλή του την διανθισμένη με προύνους και φρύνους, θα στρώσει ως νέος Μεσσίας τα νέα του ευλογημένα γιασεμιά τα ανθόσπαρτα. Τα Μυρωδάτα και τα ευτελή. Διότι η Νέα Μόδα προστάζει Κέντιες και Κελέντιες και Κελαινά Ανθη τα μη Αναστρέψιμα. Τα ισσοροπημένα, τα ευτελή, τα ασφαλτώδη του δήμου πανοράματος, όπου μαζεύτηκε όλη η κλαίουσα γύφτικη γενιά -που απαρνήθηκε τις καταβολές της- και ήρθε να ζήσει και να ευδοκιμήσει ως το νεο μπόλι, εκείνο που τελικά θα είναι και η συρραφή της παλινδρομικής κίνησης τόσων αιώνων.

Διότι και η κλαίουσα γενιά, η αποσβολωμένη, η τυχάρπαστη χρειάζεται τελικά τον ζωτικό της χώρο για να καρπίσει. Εκεί στους Κήπους Της Πανοραμίτικης Βλακείας φυτρώνουν νούφαρα σε γύψινες λίμνες, στεγάζονται αλλοτινά μανιτάρια του καλατράβα και ευδοκιμούν ανεξάρτητα μανιτάρια φωτός και θερμότητος που περιθάλπουν και ζεσταίνουν τους σύγχρονους Δον Κιχώτες Τους Αδαείς. Αλλά και πιό κάτω σε όσους τυχαίους και ατυχαίους σαρκάζουν ή λοιδορούν εκ του ασφαλούς τη γενετησια ορμή του Πανοράματος η πληροφορία καταφθάνει η ίδια και τελεσίδικη:

Κτίζων εγώ ο Μέγας Κτίστης και εσείς πτωχά μου ερίφια θα το αναγγείλετε θέλετε ή όχι.

Advertisements

./Forever Young

Για να αναδυθεί κάποιος από το βάλτο τη σύγχρονης κοινωνίας πρέπει πρώτα να δημιουργήσει αυτόν τον βάλτο. Αυτά τα στάσιμα νερά της ματαιοδοξίας, του ποπ κορν και της υποκουλτούρας που χαριεντίζονται σα βουβάλια τη στιγμή του ζευγαρώματος φροντίζοντας να κρύψουν τα επιζήμια και επιβλαβή τους κέρατα. Ο χορός δεν έχει αρχή μέση και τέλος. Ενας χορός φρενήρης χωρίς ρυθμό, χωρίς παλμό. Αμουσος. Χωρίς καν το στοιχείο της έκπληξης. Τα γυαλιστερά παρκέ των νεογκαλά υποδέχονται τα αλαβάστρινα υποδήματα αγορασμένα με το τελευταίο υστέρημα της τελευταίας πιστωτικής κάρτας. Οι νέοι πλαστικοί θεοί αλύγιστοι και θηριώδεις υπογράφουν με το πιν τους μια ολόκληρη γενιά ανθρώπων. Τηλεόραση, ποπ κορν, ποπ σταρ, λαικοπόπ, σκάνδαλα, λαίμαργοι παρατηρητές της καθημερινότητας, κουασιμόδοι που παρουσιάζουν την καμπούρα τους ως feature για να επιτύχουν το σκοπό τους, τροβαδούροι της ρετσίνας και του φθηνού πρεζοπάρκου. Η πόλη, ο κόσμος βρώμισε. Χάλασε. Ξεκουρδίστηκε. Το δικό μας ρολόι μετράει χτύπους της καρδιάς. Το δικό τους μετράει με χτύπους σβαρόφσκυ. Αυτή η πόλη, η άλλη πόλη δεν μου λένε πια τίποτα. Τα περιοδικά αντιγράφουν την τηλεόραση ή την κατακρίνουν. Το κοινό του αλιάγα της μενούνος του καρβέλα του prince των happy mondays των new order έγινα ένα. Ανταλλάσουν απόψεις και sms σε ένα κόσμο φαύλο, φλύαρο χωρίς ουσία. Επαναστάτες με λακόστ, κυβερνοπανκ με χίλφιγκερ, αναρχικοί με μερσέντες μπενζ, φιλόσοφοι με λεκτικά ποστίς, ποιητές και λεξιπλάστες όλοι ενωμένοι στο αδαμάντινο κάστρο της κολγκέιτ και της βλεφαροπλαστικής. Κάνε ωραίο γιατρέ μου. Κάνε με ωραίο θεέ μου. Κάνε με το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέυ κι ας πεθάνω κάποτε. Βρες μου το ελιξήριο της νιότης.

Forever Young.

H Αφαίμαξη του lifestyle

Ενα από τα πιό παράδοξα γεγονότα της τελευταίας εικοσαετίας είναι και η επιβολή της εικόνας στο λόγο -τον γραπτό ή τον προφορικό. Ο γραπτός λόγος υποφέρει, όχι γιατί δεν υπάρχουν αξιόλογοι συγγραφείς ή ποιητές ή δημοσιογράφοι, υποφέρει γιατί ακριβώς οι πιό προικισμένοι από αυτούς υπέκυψαν στην λυσσαλέα επίθεση της εικόνας και πείστηκαν ακόμη και οι ίδιοι ότι γράφουν καλά. Ο σεβασμός στο κοινό τους χάθηκε και αντικαταστάθηκε σταδιακά από τη θέση στη βιτρίνα του βιβλιοπωλείου ή το σταντ του περιπτέρου όπου στροβιλίζονται και μάχονται καθημερινά όχι οι λογοτέχνες αλλά τα πρακτορεία διανομής τους.

Ολη αυτή η παρακμή της καθαρής εικονοπλασίας χωρίς λεπτομερείς περιγραφές στερημένης από κάθε μορφής δυνατό συναίσθημα θα οδηγήσει στην ακμή ενός εντελώς διαφορετικού κόσμου που στα μάτια του αδαή, του αμύητου θα φαντάζει ως παρακμιακή κατάσταση.

Τα μέσα, τα μυνήματα, η επικοινωνία αλλάζουν τόσο γρήγορα που αγγίζουν το slow motion και για αυτό το λόγο δεν τα αντιλαμβανόμαστε ακαριαία. Προς άγραν φωτισμού γηπεδικών διαστάσεων και με μια ακόμη κατάδειξη του κακού βρέθηκαν και η αρβελερ και η αμαντα προσπαθώντας με τον τρόπο τους έκαστη να ετεροφωτιστούν από κάτι που θεωρούσαν επί της μοδός ή αλλιώς lifestyle. Τα μπλογκς. Εδώ υπάρχει ένα ακόμη παράδοξο φαινόμενο και μια ακόμη μάχη της επιβολής της εικόνας επάνω στο λόγο.

Αρκετές φορές η ανθρώπινη φύση θεοποιούσε ή δαιμονοποιούσε (αν υπάρχει θεός υπάρχει και δαίμων) ότι δεν άγγιζε τη σφαίρα της κατανόησης σύμφωνα με τα μέτρα και τα σταθμά της κάθε εποχής. Σε αυτή την εποχή της κυριαρχίας της εικόνας το ακατανόητο είναι ο λόγος και θα υποφέρει τα πανδεινα. Θα κρεμαστεί, θα συρθεί από τα άρματα του γκαλά, θα υποφέρει, θα λοιδωρηθεί…

Παρατηρώντας την επικοινωνία των ανθρώπων μεταξύ τους είδα ότι όσο πιο πολύ πλασάρισμα του lifestyle υπάρχει τόσο πιό πολύ η απομόνωση αυξάνει σε ύψος χτίζοντας περιστύλια, τάφρους, οικοδομήματα σαθρά και ατελή που αρχίζουν και τελειώνουν με ένα sms ή με ένα τηλεφώνημα στην καλύτερη περίπτωση.

L’ Eau

Πραγματικά πιστυω ότι οι πολιτικές αναλύσεις των εκλογών της γαλλίας θα είναι του πέους. Γιατί θα βγουν για ακόμη μια φορά οι αριθμοχημικοί και στη τεράστια μαρμίτα της ανθρώπινης βλακείας θα μαγειρεύσουν τα ίδια άνοστα φαγητά με τον ίδιο τρόπο που ερωτοτροπούν κατά τη διάρκεια ενος προξενειού κν proxy. Αν κάνω ένα πήδημα στο μέλλον και τιθασευσω τα αρσενικά μου κύταρα θα δω καθαρά τα εξής φαινόμενα. Η ομοσπονδία της Vive La France απαρτίζεται κυρίως από ετεροθαλείς πολιτικά διδύμους που μετά από πάμπολα χρόνια αποικιοκρατίας αποφάσισαν ότι οι αποικίες τους δεν εχουν να τους προσφέρουν πια τίποτα πέρα από μαυριδερούς επισκέπτες που πηδάνε με βια τις όμορφες πορσελάνινες γαλιδούλες. Νες Πα? Επίσης το πολιτικό σύστημα της Γαλλίας δεν επιτρέπει πια αποικιοκρατικά φαινόμενα φοβούμενο από τη μια μεριά την παγκόσμια κατακραυγή και από την άλλη τα προβλήματα της χώρας είναι εκ των έσω. Αλλό? Σε Φιλιπ? Σε μια νύχτα μέσα οι κάτοικοι αυτής της περίεργης χώρας ανακάλυψαν αφού έσφαξαν, αποκεφάλισαν, βασάνισαν και ευνούχισαν ούτε λίγο ούτε πολύ το μισό γνωστό κόσμο και λίγο από τον άγνωστο ότι η αποχή τους από τις εκλογές δημιούργησε τα φαινόμενα λεπέν άρα οφείλουν ως υπέρμαχοι της δημοκρατίας (της δικής τους βέβαια) να εξορκίσουν το δαίμονα και να ψηφίσουν τον αμέσως λιγότερο επικίνδυνο στην πορεία του χρόνου. Βεβαια οι γάλλοι είναι περίεργος λαός…Από τη μια μεριά εκολλάπτει τον λεπεν σε μια ζεστή και καθόλου αχυρένια φωλιά και από την άλλη μόλις καταλάβει ότι το αυγό θα σπάσει μετά από τόσα χρόνια θαλπωρής το πετάει από τα βράχια.

Η Σιωπή Των Im not

Στο βεληνηκές της ματαιοδοξίας μας στο απόρθητο κάστρο που έχουμε χτίσει όλοι για τον εαυτό μας. Ενα κάστρο που πάντα και μονίμως βρίσκεται ο μοναδικός μας αντίπαλος. Ενας μεγάλος καθρέπτης οξειδωμένος, λερωμένος και θαμπός που έχει ξεχάσει τον κύριο λόγο ύπαρξής του Την προβολή του ειδώλου αντίστροφα. Οχι ανάποδα. Αντίστροφα σα το ρήγα στην τράπουλα. Κομμένο στη μέση με δύο πανομοιότυπες φιγούρες να ρεμβάζει  ο ένας το υπόλοιπο μισό του. Αν και στα χαρτιά υπάρχουν κλέφτες που βγάζουν από τα μανίκια τους τους νέους θηριώδεις χάρτινους άσσους παίζοντας το δικό τους μυστηριακό παιχνίδι που λίγο απέχει από το τυφλό. Αναρωτήθηκε ποτέ κανείς γιατί τα παιδιά παίζουν παιχνίδια με πραγματικές αναπηρίες? Ελα να παίξουμε τυφλό, κουτσό, στρατιώτη στο ιραν, σέρβο με τσακισμένη την αξιοπρέπεια. Ελα να παίξουμε με αναπτήρες ζιπο βάζοντας φωτιά όποια ζούγκλα θεωρούμε πολύ πράσινη. Ελα να παίξουμε τη νέα μονόπολυ όπου θα μολύνουμε με τα πιόνια μας όσο πιό πολύ μπορούμε τον πλανήτη. Ελα να παίξουμε τους παιδεραστές στο νετ. Ελα να γίνουμε οι νέοι air στο myspace. Ελα να γίνουμε οι καινούριοι μπίβις & Butthead στο πιό γυαλιστερό τους στην πιό lifestyle εκδοχή τους.Βαμένοι από πάνω ως κάτω με τα απομεινάρια του Max Fucktor, ζωσμένοι με τα φυσίγκια της λεκτικής λιποαναρρόφησης, αξιοθρήνητοι κατάδικοι του δικού μας Αιντάχο.

Ελα να παίξουμε το δικό μας Γκουανταμο. Ελα να παίξουμε το δικό μας γκούλαγκ όπου τιμωρούνται όλοι ακόμη και οι φύλακες. Ελα να παίξουμε τη δική μας εκδοχή όπου το ψευδές θεωρείται ειλικρινές και η αλίκη στη χώρα των θαυμάτων ήταν ένα ξιπασμένο τσουλί που το μόνο που επιζητούσε ήταν το πρώτο βραβείο στη γιουροβίζιον.

Ελα να παίξουμε το ασχημόπαπο ανάποδα.

Ξεχάσαμε τη ομορφιά μας. Εχουμε γίνει όλοι μπουκάλια αναψυκτικού σε γραμμή παραγωγής. Ενα σχήμα. Κυλιόμαστε πάνω στον ιμάντα που τρίζει και τσάκ! Μας γεμίζουν με υγρό. Ενα τσακ ακόμη. Ετικέτα. Τσακ! δέσιμο ανα εξάδες. Τσακ! στο κουτί 3 εξάδες. Τσακ! καταναλωθήκαμε κατρακυλώντας ήσυχα στο λάρυγγα και φτάσαμε στο στομάχι. Τσακ! κάποιος να πάει τα άδεια μπουκάλια πίσω ή να τα πετάξει…

In Suburbia

Lost in the high street, where the dogs run
Roaming suburban boys
Mother’s got a hairdo to be done
She says they’re too old for toys
Stood by the bus stop with a felt pen
In this suburban hell
And in the distance a police car
To break the suburban spell

Let’s take a ride, and run with the dogs tonight
In Suburbia
You can’t hide, run with the dogs tonight
In Suburbia

Break the window by the town hall
Listen, the siren screams
There in the distance, like a roll call
Of all the suburban dreams

Let’s take a ride, and run with the dogs tonight
In Suburbia
You can’t hide, run with the dogs tonight
In Suburbia

I only wanted something else to do but hang around
I only wanted something else to do but hang around
I only wanted something else to do but hang around
I only wanted something else to do but hang around

It’s on the front page of the papers
This is their hour of need
Where’s a policeman when you need one
To blame the colour TV?

Let’s take a ride, and run with the dogs tonight
In Suburbia
You can’t hide, run with the dogs tonight
In Suburbia

Take a ride, and run with the dogs tonight
In Suburbia
You can’t hide, run with the dogs tonight
In Suburbia

Run with the dogs tonight
In Suburbia
You can’t hide
In Suburbia
In Suburbia
In Suburbia
In Suburbia
In Suburbia

*Δεν είναι απαραίτητο να είσαι εκεί για να καταλάβεις τι λενε μέσα από τους στίχους τους οι αγαπημένοι Pet Shop Boys. Εχω την εντύπωση όμως ότι οι wannabe δημοσιογραφίσκοι του πούτσου μολύνουν τα αυτιά μου με τους μακαρονισμούς τους γιατί ποτέ δεν κατάλαβαν τι ακριβώς έλεγαν οι γκάιζ.