Με κοιτούσαν με τα πελώρια απλανή μάτια τους. Οι αδίστακτοι οι τυπωμένοι οι χάρτινοι. Φιγούρες σταματημένες στο χρόνο λαμποκοπούσαν κάτω από δυνατά φώτα. Χάρτινη ζωή. Τους βλέπεις και τους αναγνωρίζεις σε αυτά τα νεογκαλά κόμικ της φρίκης. Οπου όλοι στέκονται ακίνητοι περιμένοντας με αγωνία το φλας της προσωπικής τους επιτυχίας να ανάψει και να φωτίσει όλο αυτό το νεκρικό ντεκόρ. Σε κοιτάνε όλοι χαμογελαστοί με τη θαμπή γυαλάδα του άρρωστου, του γερασμένου νάρκισσου που πέθανε στη λίμνη παρατηρώντας την ομορφιά του. Σε κάθε φλας αστράφτουν οι πολυέλαιοι, τα σβαρόφσκυ τα διαμάντια. Γεμίζουν οι σελίδες με χαρούμενα προσωπεία. Πρόσωπα χωρίς πρόσωπο. Ούτε μια ατέλεια, σχεδόν θεοί που η θρησκεία τους δεν έχει ανακαλυφθεί ακόμη.

Advertisements

Μια σκέψη σχετικά μέ το “

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s