H ανθισμένη τσιμεντένια αγέλη, υψωμένη, ανίκητη και γκρί. Νομίζεις ότι θα αγγίξει το θεό, το θείο. Μέσα της αλυχτάνε τα σκυλιά. Βογγάνε, χτυπάνε τα κρεβάτια τους, ανάβουν τις καφετιέρες τους. Πρωί , μεσημέρι, βράδυ γνωρίζεις τους ήχους του καθένα. Το ωράριό του και το ωάριο του. Τι ώρα ξυπνάει. Τι ώρα κοιμάται, αν είναι φιλιωμένος, εχθρικός, κοινωνικός. Δεν είναι ανάγκη να ψάξεις στα σκουπίδια για το προφυλακτικό του. Ξέρεις ότι εχθές το κρεβάτι του έτριζε. Ανταλλαγές ευτυχίας, μικρά ψέματα. Βογγητά που αναρωτιέσαι αν είναι αληθινά ή προσποιητά. ΑΝ η αγάπη είναι αληθινή ή μια  καραμέλα τυλιγμένη στο τριζάτο χαρτί της επιφάνειας. Μόνο τα παιδιά χαίρομαι πιά. Αυτούς τους Μικρούς Αληθινούς Ανθρώπους που σε κοιτάνε στα μάτια και τα γουρλώνουν από απορία, από έκπληξη, από θυμό. Σε κοιτάνε στα μάτια και εσύ τα χαμηλώνεις γιατί δεν έχεις τα καθαρά μάτια που είχες κάποτε. Τα παιδιά που έχουν γεννηθεί από πραγματικό έρωτα φαίνονται. Λάμπουν και αστράφτουν. Είναι οι Καρποί Της Γης. Δεν έχουν θεούς μήτε δαίμονες.

Για αυτά όλα είναι ένα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s