Αμαλία. Μετά το θάνατό της. Οι εικόνες πέρασαν από μπρός μου γρήγορα. Σάμινα. Τέμπη. Ρικομεξ. Ανθρωποι δυστυχισμένοι, ακρωτηριασμένοι. Σωθικά πεταμένα στην άσφαλτο. Παπουτσια κάθε μεγέθους χωρίς πόδια. Κάποιοι φώναζαν. Κάποιοι φωνάζουν ακόμη. Αίθουσες χημιοθεραπείας. Πόνος, φώτα, ελπίδα. Θα ζήσω λίγο ακόμη. Δεν γίνεται να φύγω. Εχω πράγματα τα τακτοποιήσω, φίλους να χαιρετήσω. Εχω ένα μπουκάλι κρασί να πιώ. Εχω να πω αυτά που δεν πρόλαβα.

Δεν γίνεται να φύγω. Κι όμως σήμερα η νύχτα έφτασε νωρίς. Με πρόλαβε. Με τύλιξε.

Advertisements

5 σκέψεις σχετικά με το “

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s