Looping The Loop IV

» Η Καθημερινότητα απαρτίζεται από φαινομενικά τυχαία συμβάντα, ελεγχόμενη επανάληψη γεγονότων ενώ σε μεγάλες κρίσεις η λειτουργία της ως δικλείδα ασφαλείας, μπαίνει σε εφαρμογή άμεσα, χάρη στην άριστα σχεδιασμένη λούπα της, η οποία αποτρέπει περαιτέρω αντιδράσεις μέσω των συναισθημάτων (φόβος, ενοχές), των απόλυτα ελεγχόμενων δομών (γραμμάτια, φόροι, δάνεια) και των αγκυλώσεων (δόγματα, πολιτικές πεποιθήσεις).»

H συναισθηματική φόρτιση είναι σε απόλυτη συνάρτηση με τα υπόλοιπα στοιχεία της Καθημερινότητας. Σε περίπτωση ενός θανάτου το συγκεντρωμένο πλήθος είτε πενθεί πραγματικά είτε εκφράζει την οδύνη του με ποικίλους τρόπους που διαμορφωνονται μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Ουσιαστικά υπάρχει μια λογική κυκλοθυμία που μεταβάλλεται ανάλογα με τις διαθέσεις της χρονικής μηχανικής στιγμής. Αν και προβλέψιμες οι αντιδράσεις λειτουργούν σχεδόν πάντα ως αντίμετρο μιας πιθανής διαφυγής προς το ακέραιο έδαφος της πραγματικότητας. Τα συναισθήματα ακραία και μη εκφράζονται με τρόπους ιδιόμορφους, μετρήσιμους (λόγω της παρατήρησης) και διαρκώς επαναλαμβανόμενους. Το τικ τακ του μηχανικού χρόνου έχει εισβάλει και έχει οριοθετήσει για ακόμη μια φορά την απόλυτα νικηφόρα λούπα που φαινομενικά δείχνει να μη μπορεί να κλείσει το βρόγχο αλλά στην πραγματικότητα η μουσικότητα, η διάρκεια της και η έντασή της είναι τέτοια που γίνεται μια λούπα μέσα στη λούπα.

Post to Post

pootter.jpg

Λίγο τρελό να συμφωνώ με το Νικόδημο αλλά έχει δίκιο (βέβαια παίζει και το σκηνικό της κλασσικής του κομεντοπλανίας αλλά νομίζω ότι μεγάλωσε πιά.) Α ναι…κι ένα αστεράκι που υπερασπίζεται ο Νικόδημος τη ΔΙΚΗ μας ανωνυμία (ψευδωνυμία είναι κυρ νίκο). Ενιγουέι όλα τα υπόλοιπα πόιντς είναι ΟΚ.

Το ορίτζιναλ ποστ εδώ

» • Γιατί όσοι σκέφτηκαν την «συγκέντρωση των bloggers» πρέπει να ζουν στις αρχές του περασμένου αιώνα… Τότε που ο Λένιν κατέβαζε τις μάζες στις πλατείες και τις ξεσήκωνε. (Αυτά συνεχίζει σήμερα το ΠΑΜΕ). Δεν υπήρχαν άλλοι τρόποι διαμαρτυρίας και δράσης.

• Γιατί οι bloggers δεν είναι μαζικό κίνημα. Ουσιαστικά δεν υφίστανται σαν ενιαία οντότητα: «οι bloggers». Υπάρχουν ΑΤΟΜΑ. (Κι αυτό είναι το μεγαλείο τους). Άτομα με ισχυρές προσωπικότητες και ξεχωριστά προφίλ. Είναι οι αναρχικοί του Διαδικτύου. Δεν πορεύονται με ντουντούκες, πανό και σύνταξη ανά τριάδες. Ό,τι μαζική εκδήλωση κι αν προγραμματίσουν, θα προσκρούσει σε αυτό το γεγονός και θα αποτύχει.

• Η δράση των bloggers είναι τα blogs τους. Με αυτά μπορούν να επηρεάσουν (και επηρεάζουν) πολύ περισσότερο κόσμο από ότι με μία διαδήλωση. Ήδη blogs σε όλη τη γη ασχολούνται με το θέμα.

• Διάβασα σε ομαδικό email: «αν μαζευτούμε αρκετοί, θα μας γράψουν οι εφημερίδες και θα μας πάρει και η τηλεόραση». Σκεφθείτε: οι άνθρωποι που κυριαρχούν στο Διαδίκτυο, το πιο ουσιαστικό μέσο επικοινωνίας, να ζητιανεύουν δημοσιότητα από τα κανάλια…

• Αν αρχίσουμε τις διαδηλώσεις, τις εκδηλώσεις και τα πάρτι – κινδυνεύουμε να χάσουμε την ελευθερία της ανωνυμίας μας και (πιθανόν) να γίνουμε γραφικοί.

• Έχουμε στα χέρια μας τα ισχυρότερα όπλα – ας μην τα εγκαταλείπουμε για σφεντόνες… Με αυτά τα όπλα ήδη αλλού παραιτήθηκαν υπουργοί, έκλεισαν πολυεθνικές, κερδήθηκαν εκλογές. Χωρίς ούτε μία διαδήλωση.

• Μία «διαδήλωση bloggers» είναι αντίφασις εν εαυτή.»

Η2Ο

 

O γκεμπελίσκος καραχάλιος με την απλανή ματιά, την εμφάνιση εξημερωμένου χρυσαυγίτη και το φτηνό λόγο. Ο Αλαβάνος δικαιωμένος και με φτωχούς μακαρονισμούς προσπαθούσε να πείσει τον Κακλαμάνη που πιά δεν είναι πολιτικός αλλά δήμαρχος αθηναίων, η λαιφστάιλ κνίτισα με το ευλογημένο από το κόμμα νεόξανθο μαλλί του συριζα, ένα ανθρωπάκι του ελεύθερου τύπου που δήλωνε με θεατρικό στόμφο ότι η εφημερίδα και οι εργαζόμενοι με επικεφαλής την γιάννα δώρισαν 10 εκ ευρώ για την προστασία των πληγέντων. Οχι δεν άλλαζα κανάλι. Εμεινα εκεί περίεργος όπως μια γάτα που περνάει την Αττική Οδό και θαμπωμένη από τα δυνατά φώτα γίνεται ένας λεκές στη γκρίζα άσφαλτο. Οι εικόνες στο μυαλό μου επανέρχονται γρήγορα. Φαντάρος στη Θήβα. Πυρασφάλεια με βρεγμένες πετσέτες ΕΣ στο λαιμό. Η στάχτη, η μυρωδιά, ο ήχος της φωτιάς. Η φωτιά είναι κάτι ζωντανό και έτσι πρέπει να το αντιπετωπίζεις. Επαναφορά. Στην οθόνη οι ύαινες συνεχίζουν να χορευουν. Ο γιωργάκης με απόλυτη έλλειψη έστω και των βασικών στοιχείων που κάνουν έναν απλό άνθρωπο αρχηγό διαβάζει με προσοχή το κλισέ λογίδριο που του έγραψε κάποιος παρατρεχάμενος με δανεικά συναισθήματα. Ο κωστάκης χαμένος κι ανύπαρκτος ντυμένος με αμπέχωνα προσπαθεί να γίνει ο μάχιμος ηγέτης μιας Μπανανίας παραδομένης σε εικασίες και μεσαιωνικά φαντάσματα. Τα πράγματα αρχίζουν και γίνονται όντως επικίνδυνα. Ο καθένας βλέπει τον άλλο με μισό μάτι. Και δεν είναι πιά οι κλασσικές προστριβές πριν από τις υποτιθέμενες εκλογές. Είναι κάτι πολύ πιό καταχθόνιο, ύπουλο και βρώμικο. Πατέρας του θεού είναι ο Φόβος.

Αυτό που γίνεται στα μίντια αυτές τις στιγμές είναι κάτι πρωτοφανές. Καλλιεργεί το φόβο, τη δειλία και την αναβλητικότητα.

Οσο κρατάνε οι πυρκαγιές τόσο θα τις συνηθίζουμε.

Θα ξυπνάμε και θα κοιμόμαστε με αυτό τον τρόμο για μαξιλάρι μας.

Μέχρι που θα εμφανιστεί ένας σωτήρας.

Σκάστε επιτέλους

Γιωργάκηδες και Κωστάκηδες. Γκόρτζοι και Μαντάδες. Βροντάκηδες και Φουρτουνάκηδες. Καμπουράκηδες και λοιπές ύαινες ενδεδυμένες την προβιά του αμνού. Βουλώστε το. Είστε ντροπή για τη χώρα μου. Είστε ντροπή για τον άνθρωπο.

Στα μάτια μου μπήκαν στάχτες…