Post to Post

pootter.jpg

Λίγο τρελό να συμφωνώ με το Νικόδημο αλλά έχει δίκιο (βέβαια παίζει και το σκηνικό της κλασσικής του κομεντοπλανίας αλλά νομίζω ότι μεγάλωσε πιά.) Α ναι…κι ένα αστεράκι που υπερασπίζεται ο Νικόδημος τη ΔΙΚΗ μας ανωνυμία (ψευδωνυμία είναι κυρ νίκο). Ενιγουέι όλα τα υπόλοιπα πόιντς είναι ΟΚ.

Το ορίτζιναλ ποστ εδώ

» • Γιατί όσοι σκέφτηκαν την «συγκέντρωση των bloggers» πρέπει να ζουν στις αρχές του περασμένου αιώνα… Τότε που ο Λένιν κατέβαζε τις μάζες στις πλατείες και τις ξεσήκωνε. (Αυτά συνεχίζει σήμερα το ΠΑΜΕ). Δεν υπήρχαν άλλοι τρόποι διαμαρτυρίας και δράσης.

• Γιατί οι bloggers δεν είναι μαζικό κίνημα. Ουσιαστικά δεν υφίστανται σαν ενιαία οντότητα: «οι bloggers». Υπάρχουν ΑΤΟΜΑ. (Κι αυτό είναι το μεγαλείο τους). Άτομα με ισχυρές προσωπικότητες και ξεχωριστά προφίλ. Είναι οι αναρχικοί του Διαδικτύου. Δεν πορεύονται με ντουντούκες, πανό και σύνταξη ανά τριάδες. Ό,τι μαζική εκδήλωση κι αν προγραμματίσουν, θα προσκρούσει σε αυτό το γεγονός και θα αποτύχει.

• Η δράση των bloggers είναι τα blogs τους. Με αυτά μπορούν να επηρεάσουν (και επηρεάζουν) πολύ περισσότερο κόσμο από ότι με μία διαδήλωση. Ήδη blogs σε όλη τη γη ασχολούνται με το θέμα.

• Διάβασα σε ομαδικό email: «αν μαζευτούμε αρκετοί, θα μας γράψουν οι εφημερίδες και θα μας πάρει και η τηλεόραση». Σκεφθείτε: οι άνθρωποι που κυριαρχούν στο Διαδίκτυο, το πιο ουσιαστικό μέσο επικοινωνίας, να ζητιανεύουν δημοσιότητα από τα κανάλια…

• Αν αρχίσουμε τις διαδηλώσεις, τις εκδηλώσεις και τα πάρτι – κινδυνεύουμε να χάσουμε την ελευθερία της ανωνυμίας μας και (πιθανόν) να γίνουμε γραφικοί.

• Έχουμε στα χέρια μας τα ισχυρότερα όπλα – ας μην τα εγκαταλείπουμε για σφεντόνες… Με αυτά τα όπλα ήδη αλλού παραιτήθηκαν υπουργοί, έκλεισαν πολυεθνικές, κερδήθηκαν εκλογές. Χωρίς ούτε μία διαδήλωση.

• Μία «διαδήλωση bloggers» είναι αντίφασις εν εαυτή.»

Advertisements

11 σκέψεις σχετικά με το “Post to Post

  1. Φτάνουν οι μαλακίες του ανθρώπου που στο δεύτερο post διέγραφε σχόλιο που δεν του άρεσε και στο τρίτο πήγε να θεσπίσει και κανόνες στα blogs.
    Φτάνουν οι παπαριές του διαφημιστή που κάνει ερωτήματα του τύπου «υπάρχει ζωή μετά το θάνατο; Τι πιστεύεται; Αφήστε το σχολιάκι σας για να κάνω στατιστική όταν κλείσω το blog μου»

    Άποψή του. Δεν προμοτάρησα την εκδήλωση και δεν μ’ ενδιαφέρει τι e-mail παίρνει από τα φιλαράκια του ο κύριος.
    Εγώ ήμουν εκεί.

  2. Τα θυμάμαι όλα αυτά μπρο δεν έχω αμνησία. Για το συγκεκριμένο ποστ δε μας είπες την άποψη σου (ας υποθέσουμε ότι δεν το έγραψε ο νικόδημος αλλά εγώ)

  3. ” • Γιατί όσοι σκέφτηκαν την «συγκέντρωση των bloggers» πρέπει να ζουν στις αρχές του περασμένου αιώνα… Τότε που ο Λένιν κατέβαζε τις μάζες στις πλατείες και τις ξεσήκωνε. (Αυτά συνεχίζει σήμερα το ΠΑΜΕ). Δεν υπήρχαν άλλοι τρόποι διαμαρτυρίας και δράσης.

    Αυτό που περιγράφει, δεν συνέβη, ούτε πρόκειται να συμβεί σε τέτοιες συγκεντρώσεις. Το μεγαλύτερο λάθος που κάνει, είναι ότι έχει τοποθετήσει στη φαντασία του έναν κεντρικό ομιλητή. Απ’ όσο γνωρίζω, τέτοιος δεν υπήρχε. Ούτε γίνεται για κατάληψη της εξουσίας. Για την επίτευξη ενός συγκεκριμένου στόχου γίνεται η συγκέντρωση. Με απολίτικο έως αφελές κάλεσμα. Φοβάται, φοβάται πολύ και χωρίς υπαρκτό λόγο.

    • Γιατί οι bloggers δεν είναι μαζικό κίνημα. Ουσιαστικά δεν υφίστανται σαν ενιαία οντότητα: «οι bloggers». Υπάρχουν ΑΤΟΜΑ. (Κι αυτό είναι το μεγαλείο τους). Άτομα με ισχυρές προσωπικότητες και ξεχωριστά προφίλ. Είναι οι αναρχικοί του Διαδικτύου. Δεν πορεύονται με ντουντούκες, πανό και σύνταξη ανά τριάδες. Ό,τι μαζική εκδήλωση κι αν προγραμματίσουν, θα προσκρούσει σε αυτό το γεγονός και θα αποτύχει.

    Αυτό παθαίνει όποιος βλέπει τους άλλους ως προέκταση του εαυτού του. Δεν είναι όλοι σαν κι αυτόν. Αν είναι αποτυχία η συγκέντρωση 10000 ατόμων στο Σύνταγμα, τότε δικαιώθηκε ο παππούς.
    Τα οράματα περί αναρχικών του διαδικτύου (με Δ κεφαλαίο, να χαρώ τη νέα θεότητα), δεν είναι στην δική μου ειδικότητα. Εγώ είμαι στις θεωρητικές επιστήμες, κάτι πιο πρακτικό συστήνω.

    • Η δράση των bloggers είναι τα blogs τους.

    Ταυτολογικό μεν, σωστό δε.

    Με αυτά μπορούν να επηρεάσουν (και επηρεάζουν) πολύ περισσότερο κόσμο από ότι με μία διαδήλωση. Ήδη blogs σε όλη τη γη ασχολούνται με το θέμα.

    Ναι, αλλά η πολιτική επίδραση δε θα φτάσει στη θεία μου τη Μαρίκα στα Γιαννιτσά. Και αυτή ψηφίζει, σε αντίθεση με τον Χ αμερικάνο blogger που θα έρθει σε γνώση του ζητήματος.

    • Διάβασα σε ομαδικό email: «αν μαζευτούμε αρκετοί, θα μας γράψουν οι εφημερίδες και θα μας πάρει και η τηλεόραση». Σκεφθείτε: οι άνθρωποι που κυριαρχούν στο Διαδίκτυο, το πιο ουσιαστικό μέσο επικοινωνίας, να ζητιανεύουν δημοσιότητα από τα κανάλια…

    Σωστό ως νοοτροπία υπέρμαχου του διαδικτύου, απέχει έτη φωτός από την πραγματικότητα δε. Διαφωνώ με τη φράση «θα μας πάρει και η τηλεόραση», αναφορικά με το ήθος που πρεσβεύει, δε θα την εκστόμιζα ποτέ, αλλά έτσι είναι. Κάνε μια γύρα στα blogs και πες μου πόσοι ασχολούνται με το τι έδειξε η τηλεόραση. Τώρα άνοιξε την τηλεόραση και δες πόσο ασχολούνται με τα blogs. Μετά, προσπάθησε να δεις πόσοι βλέπουν τηλεόραση και για πόση ώρα και πόσοι ασχολούνται με τα blogs και για πόση ώρα. Πήγαινε αύριο στη δουλειά σου. Μίλα με μερικούς πελάτες. Τι είναι πιο πιθανό να συζητήσετε, για κάτι που έδειξε η τηλεόραση ή για το τελευταίο ποστ του Άργου;

    • Αν αρχίσουμε τις διαδηλώσεις, τις εκδηλώσεις και τα πάρτι – κινδυνεύουμε να χάσουμε την ελευθερία της ανωνυμίας μας και (πιθανόν) να γίνουμε γραφικοί.

    Έγραψες για το μπέρδεμα μεταξύ ανωνυμίας και ψευδωνυμίας. Και τον τρόπο που τίθεται. Κατά τα άλλα, υπάρχει αυτός ο κίνδυνος, τι κίνδυνος, η πραγματικότητα της κλίκας. Τώρα σκέφτομαι μήπως δεν είναι πραγματικός κίδυνος, αλλά δεδομένο που οφείλεται στο ότι είμαστε κοινωνικοποιημένα όντα και ως τέτοια συμπεριφερόμαστε κουβαλώντας τη συμπεριφορά μας εκτός διαδικτύου μέσα σε αυτό, αλλά έρχεται σε αντίθεση με το ότι είμαστε μονον ΑΤΟΜΑ και δε θα ήθελα να διατρήσω αυτήν την εικονική πραγματικότητα.

    • Έχουμε στα χέρια μας τα ισχυρότερα όπλα – ας μην τα εγκαταλείπουμε για σφεντόνες… Με αυτά τα όπλα ήδη αλλού παραιτήθηκαν υπουργοί, έκλεισαν πολυεθνικές, κερδήθηκαν εκλογές. Χωρίς ούτε μία διαδήλωση.

    Είναι στο ίδιο πλαίσιο της εικονικής πραγματικότητας, μέσα στο οποίο ζει ο συντάκτης του άρθρου και νομίζει ότι και οι υπόλοιποι είναι έτσι. Μεμονομένες περιπτώσεις που έχει κατά νου δε συνιστούν κανόνα, ειδικά για ζήτημα τέτοιου επιπέδου πολιτικής κρίσης. Επαναλαμβάνω, πρόσβαση στην τηλεόραση έχει πάνω από το 99% του ελληνικού πληθυσμού, ενώ στο διαδίκτυο μόλις κάτι πάνω από 40%.

    • Μία «διαδήλωση bloggers» είναι αντίφασις εν εαυτή.”

    Σωστό και λάθος. Σωστό για όσους bloggers μένουν μόνο στο βαθύτατα ιδιωτικό χαρακτήρα του ιστολογείν. Είναι μία οντολογική αντίληψη περί blogging, την οποία ή τη δέχεσαι ή την απορρίπτεις, οπότε και η άνωθεν πρόταση απορρίπτεται.

    Ακολουθεί γενικό σχόλιο.
    Ο συντάκτης του άρθρου που αναπαράγεις, έχει μία προφανή απέχθεια σε καθετί το συλλογικό. Το θεωρεί ευτελές, ξεπερασμένο και προσβλητικό για την προσωπικότητα και την παιδεία του. Θυμίζει το όραμά του μυθιστορήματα επιστημονικής φαντασίας με φρικτές προοπτικές για επίλεκτους που θα μείνουν στο τέλος, ανάμεσα σε ρομποτάκια. Βέβαια κι εγώ με το σχόλιό μου να σου γνωστοποιήσω τη θέση μου και επιχειρηματολογώντας να σου επιβληθώ προσπαθώ, αλλά τι να κάνω μωρέ, τερτίπι της ιεραρχικής δομής της λογικής είναι και τούτο το σεντόνι που απλώθηκε καταμεσής του φιλόξενου μπλογκ σου. Από την άλλη λέω καλύτερα αυτό το τερτίπι, παρά το άλλο που μας θέλει cyber-freaks.

  4. Σόρρυ, τώρα είδα το σχόλιο σου:
    Σωστός, αλλά έτσι οδηγούμαστε σε μία οντολογική θέση, που απαρνείται την οποιαδήποτε εκφορά λογικού ειρμού. Αρνείται τη σκέψη. Μπορείς να ζήσεις έτσι;

  5. Στο πρώτο σημείο, συμφωνώ με τον Εξάιλντ. Επίσης, καθαρά σημειολογικά, καθένας από αυτούς που παρευρίσκονταν στην διαμαρτυρία θα μπορούσε να παίξει τον ρόλο του «Λένιν», καθένας θα μπορούσε να βγάλει κι από τον δικό του λόγο και να αιτιολογήσει την παρουσία του. Εκτός αυτού, βρίσκω και κάπως αστεία την απόρριψη της συγκέντρωσης με την αιτιολογία του αναχρονισμού. Απαιτούνται πολλά περισσότερα από ένα νέο μέσο για να αντικαταστήσουν οι ηλεκτρονικές διαδηλώσεις τις διαδηλώσεις του πεζοδρομίου.

    Στο δεύτερο σημείο, συμφωνώ με τον Νικόδημο. Μόνο που τα άτομα έχουν και απόψεις κι όταν απόψεις συμπίπτουν δημιουργούνται δυναμικές. Και το γεγονός οτι οι δυναμικές αυτές ψάχνουν διέξοδο εκτός διαδικτύου, σημαίνει κάτι.

    Το τρίτο σημείο ενέχει την ταυτολογία που σημειώνει κι ο Εξάιλντ με ολίγον από tour d’ivoire. Η θέση δεν αφορά τα μπλογκ καθεαυτά αλλά την πρόσληψη του εκάστοτε μηνύματος από τον αποδέκτη. Καλώς ή κακώς, πολιτικοί φορείς και κοινωνία εν Ελλάδι προσλαμβάνουν κι αποκωδικοποιούν τη γλώσσα μιας πραγματικής διαδήλωσης καλύτερα από τη γλώσσα της διαδικτυακής.

    Το τέταρτο, λογικό δεν είναι κάθε διαδηλωτής να θέλει το μήνυμα του να διαχυθεί προς κάθε δυνατή κατεύθυνση; Κι απαραίτητο για να γίνει αυτό, δεν είναι προσέλευση;

    Το πέμπτο δεν το σχολιάζω. Θα γίνω πικρόχολος και δεν το θέλω.

    Το έκτο σημείο, Εξάιλντ, τεν πόιντς, Νικόδημος, του.

    Το έβδομο, κάθε όπλο έχει την αξία του ανάλογα με την περίσταση και τον χρήστη του. Σφεντόνα ίσως να μην ξέρει να χειρίζεται ο Νικόδημος. Ας πολεμήσει από το δικό του μετερίζι με τα δικά του όπλα. Καλό θα κάνει.

    Για το ακροτελεύτιο σημείο, χρήσιμο θα ήταν να ξέραμε πως ορίζει τελικά ο Νικόδημος το μπλογκιν.

    Να κλείσω κι εγώ με μια γενική παρατήρηση: ο Νικόδημος σημειώνει μεν οτι οι μπλογκερς είναι άτομα με εντονη προσωπικότητα και προφίλ, «αναρχικοί του διαδικτύου»… ωστόσο, εμπιστοσύνη στην ελεύθερη βούληση και σκέψη τους δεν φαίνεται να έχει. Θυμίζει αυτό κάτι από «την τραγικότητα» του επαγγελματία διαφημιστή.

  6. Φιλολογικές παπαριές και self-serving δικαιολογίες would be / washed up διανοούμενων (για τον «απλό χρήστη» λέω, φυσικά)’ κι εγώ προς στιγμήν έπεσα στην παγίδα του μέχρι που διάβασα και τα ρέστα στου Μαργαρίτη.
    Έτσι κι αλλιώς, ήμουνα εκεί και θα είμαι εκεί κάθε φορά κι όποτε μπορώ, Ποτέ δεν το μετανιώνω γιατί ποτέ δεν είμαι μόνος (ειδικά αυτή τη φορά, η προσέλευση ήταν ανέλπιστα μεγάλη), και γινόμαστε κάθε φορά και περισσότεροι.

  7. Αδελφέ, ας μου πει ο γελοίος γέροντας σε τι μαζικό έχει συμμετάσχει τα τελευταία 10 χρόνια για να απαντήσω στο ερώτημά σου. Θμάται τον Λένιν γιατίο τελευταία φορά που ένοιωσε ζωντανός ήταν το 17. Φτάνει πια με τους απέθαντους. Υπάρχουν και σκόρδα!!!
    Όσο για την ουσία, τα έχω γράψει. Και στην εφημερίδα εναντίον της μόδας των κινητοποιήσεων αλλά και στο blog, υπερ της χθεσινής κίνησης. Το ότι έχεις κόψει τα αρχίδια σου και σου λείπουν δεν είναι λόγος να θυμάσαι τα νιάτα σου και τον Λένιν

Τα σχόλια είναι κλειστά.