Ntaj

Νταξ το παράκανα με τα σοβαρά ποστίδια αλλά είναι λόγω εποχής. Κατ αρχήν να σημειώσω ότι ουδέποτε είχα στο μυαλό μου τη σάτιρα. Ατή η νέα λέξη φοριέται πολύ τελευταία. Κάποιος κράζει με χιούμορ κψμ αυτοβαφτίζεται σατιρικός κι όλα οου κέι. Μετά έχει την απαίτηση  το μεγαλείο της σάτιράς του (της υποτιθέμενης) να ανέβει στο ψηλότερο σκαλί της ανθρωπότητας και να μας θαυμάζει αφ υψηλού. Ασε ρε λάκη μας τα χουν πεί κι άλλοι και ακόμη καλύτερα. Παραδόχως ο λαζόπουλος ταιριάζει στο αλλαλάζων πλήθος (παοκ και λαζόπουλος, ολυμπιακός και λαζόπουλος, παο και λαζόπουλος). Τη μια γελάμε, την άλλη κλαίμε μπερδευοντας την κωμωδία με το δράμα ή με ένα άρλεκιν ξεχνιέμαι .Allo thema. Φεστιβάλ κινηματογράφου. Νταξ και βερεκεξ κουαξ κουαξ. Το πιάσαμε το υπονοουμενο. Αυτοί οι τύποι εκεί πέρα κάνουν το παν για να ΜΗ χωρέσει η ταινία τους σε μια δισκέτα (ξέρεις, mpeg που συμπιέζει τα απίστευτα ακίνητα, για κινηματογράφο, πλάνα του αγγελόπουλου) Πολλά εφέ, πολλή κίνηση, πολλοί ηθοποιοί καθόλου ευρηματικότητα. Μόνο το ukigumo χάρηκα (1955) και τα πάρτυ (και δώστη). Στο σαντέ την έφερα στον βι τζέι διότι τον γνώρισα από τα 10 μέτρα (το χω κάνει και στον καλτσό στα πετράλωνα και πάντα πιάνει).  Εδώ θέλω να ευχαριστήσω το φκθ γιατί στο σαντε ήταν ένα πραγματικό πάρτυ για βλογερζ με χορηγό ένα ουίσκυ. (το σινεμά ήταν η πρόφαση).  

090 News.

H εξ-ημέρωση και η εν-ημέρωση. Και οι δυό λέξεις λειασμένες στο πέρασμα των αιώνων κράτησαν μόνο το τα δύο πρώτα τους γράμματα για να υπενθυμίζουν στα δουλικά ότι πρέπει να μάχονται για την ελευθερία τους. Εχεις δεί το κολοσσαίο μάξιμε; Εχεις δεί το ειρήνης και φιλίας όπου πλήθη σα σαρδέλες στην άλμη ζητωκραυγάζουν ή κραυγάζουν άναρχα με την πλούσια φωνή του βάτραχου; Long Live The King. Η the queen. Η σιδηρά κυρία κατρακύλησε τη γηραιά αλβιόνα σε ένα λάκκο όπου έπεφταν μόνο δυνατά χαστούκια. Αργεντίνικα. Γιατί ξέρεις ότι τα αργεντίνικα τανγκό είναι πολύ ηχηρά και πάντα απαιτούν δύο για να τα χορέψουν.

Σήμερα δεν έχει εν-ημέρωση. Η έτσι τουλάχιστον διατείνονται οι υπέρμαχοι της καρέκλας από ψεύτικο δέρμα και ψεύτικο βελούδο. Φο καρέκλες. Φο δημοσιογράφοι. Τα σκυλιά του Παβλόφ γάβγισαν. Χωρίς κουδουνάκι πια, χωρίς αφέντη και χωρίς το ξύλινο σπιτάκι τους όπου ήταν μαθημένα να παίρνουν κάθε βράδυ το κρύο κόκαλο-απομεινάρι από τα γεύματα των ανθρώπων- και να το γλείφουν τώρα σάστισαν. Χωρίς αφέντη. Μουγκά και άφωνα τα καινούρια σκυλιά θα αλυχτήσουν κοιτώντας το φεγγάρι. Και τότε μια νέα μάχη θα αρχίσει. Σπαρμένα τα τοπία , με χιλιάδες φθηνές νάρκες ιδιοκατασκευή θα περιμένουν τους επόμενους ενοικιαστές.

Ωσπου αύριο ο ήλιος θα ανατείλει και πάλι. Θα βάψει πάλι κίτρινα τα άρρωστα κτίρια, γκρί την άσφαλτο και παρδαλά τα αυτοκίνητα της πόλης. Τα παιδιά θα παίζουν και πάλι στα διαμερίσματα τυλιγμένα στο σύρμα των σήριαλ που βλέπουν οι γονείς τους. Ενημέρωση. Εξημέρωση.

Τα άγρια θηρία εξημερώθηκαν. Σειρά έχει τώρα να ενημερωθούν.

Ψάχνοντας τον VJ

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

Thessalonikometro

Γουελ καθώς μας τα έχουν κάνει κουδούνια με τη φεστιβαλική πόλη και τα αφιερώματα βγάλτε μια κόλα χαρτί ή λογκο και απαντήστε στα εξής ερωτήματα.

1. Πότε και γιατί έβαλαν φωτιά τη lara και που ήταν.
2. Πως λεγόταν ο νζι τζει της λαβαλμπόουν
3. Τι κρατούσαν οι πάνκηδες στο χέρι τους έξω από τον Αλέξανδρο καθώς σου ζητούσαν ένα δεκάρικο/εικοσάρικο.
4. Ονόμασε και βάλε σε χρονολογική σειρά 5 καφέ της πόλης που έξω γινόταν της πουτάνας και μέσα δεν είχε ψυχή.
5. Πόσες τηλεοράσεις είχε το παραμάουντ.
6. Πόσους ορόφους είχε το Penny Lane και πόσα ενυδρεία.
7. Πως λεγόταν το αποτυχημένο κλαμπ που έκανε ο σωτηράκης μετά τη make-up
8. Απο ποιά περιοχή είχαν φέρει τους φοίνικες της αμνησίας
9. Πως λεγόταν το χαμπουγκεράδικο απέναντι από την Ωραία (η πιό δύσκολη ερώτηση. Όποιος απαντήσει σωστά δεν χρειάζεται να απαντήσει σε καμμία άλλη) 10. Πως λεγόταν το θρυλικό μπαρ που έβαζε μουσική ο κάβουρας και ο Στέφανος Δενδρινός.

Προσοχή στις απαντήσεις γιατί αν τσιτάρει κάποιος θα τον καταλάβω από τη στιγμή που ήμουν παρών σε όλα αυτά.

upd: Μαζέψτε τις κόλες, τα σκονάκια και λοιπά σύνεργα διότι ο ινδικτος πήρε το 10 (μου τα λεγαν αλλά έπρεπε να το τεστάρω). 1. Καρναβάλι 82 ένας χορός στη λάρα μερικές αψιμαχίες, μπουρλότο οι φήμες έλεγαν τότε ότι έβαλαν φωτιά και τις κουρτίνες. κλάιν.) 2. αργύρης. τραγιάσκα καρό, μουστάκι, πούρο. 3. ούζο. 4. τεκίλα. τσάρλυ, ελ λέι, μικρό καφέ, μπελ έρ. 5. 2. 6. τρείς ορόφους, 9 ενυδρεία. 7. αταξία (ου κανείς δε το ξέρει για αυτό ήταν αποτυχημένο. 9. Κύπρο και στοίχισαν όντως 1.000.000 δραχμέζ. 9. queen burger (ινδικτε ρεσπεκτ και πάλι. είσαι ασμ). 10. τεκίλα γαμώ την πόρνη μου μέσα. τεκίλα! (δενδρινός, αλεξίου, κάβουρας).

Αυτές ήταν περίπου οι μνήμες μου από μια πόλη που πεθαίνει χάνοντας το στίγμα της, και τις μουσικές της κυρίως γιατί δεν έχει άτομα πια να την οδηγήσουν εκεί που κάποτε ήταν. Τότε που η πόρτα στο basement ήταν τόσο απροσπέλαστη και οι μουσικές φευγαλέες (allo λάκη, τάσο, μπέρδο), οι καφέδες και οι χυμοί πορτοκάλι μυριάδες στο el lay (alo παπαδόπουλε, καπετανίδη, αιμίλιε, χοσέ, πάνο, στέλιο), οι δρόμοι στην κορομηλά με διόδια (allo σνούπι κλειδοκράτορα).

*αφιερωμένο στο σάκη και το μπάμπη. Καλό Ταξίδι αδέρφια.

Tsag Rulez

kandinsky17.jpg

Παρακολουθησα με διεστραμένη ευχαρίστηση το Φεστιβαλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης. Σχεδόν όλο. Χωρις υπερβολή, ήταν το πιο νοσηρό πράγμα που έχω δεί πρόσφατα. Ακριβώς διότι υποδυόταν το υγιές. Πρωτον, σε αισθητικό επίπεδο. Ηταν εμφανές πάνω σε όλους τους συντελεστες το σφιξιμο να φανουν ποιοτικοί. Οι διπλοπενιές είχαν μια αβρότητα, μια λειανση, ένα βελουδινο echo. Οι μπαλαντες, φυσει ευγενικές, είχαν το κατσαρωμα της ευγενειας, το μαρασμό των πραγματων που τα αφίλητα κορίτσια κλεινουν μεσα σε αρωματισμένα κουτιά (και τα αφηνουν να σαπίζουν, σαπίζοντας μαζί τους) -μπαλαντες μικρες και τριανταφυλένιες, σαν τα ροδοπέταλα που οι ποιητικες αλόγες αποξηραινουν μεσα στα λευθκώματα τους, με μισό μέτρο τρίχα στη γάμπα τους και κολώνια Μυρτω με τη σέσουλα στον ιδρωμενο σβερκο. Αυτή η θριαμβική κλαψομουνίαση, που στην Ελλάδα θεωρέιται Ποιότητα από την Μεταπολίτευση και εντευθεν, και η οποια γέννησε χιλιάδες αισθητικά κουρέλια, είναι η μεγαλύτερη καλλιτεχνική απάτη που διέπραξαν οι ατάλαντοι εις βάρος των ταλαντουχων και οι κοιμίσηδες εις βάρος των ζωντανών. Μόνο εδώ τα γλαρά ματια σημαινουν αυθωρεί ποιητικότητα, οι φολκλορικές αναφορές βάθος, και η κλαψούρα σεμνότητα. Είναι μια παρεξηγηση που βόλεψε πολλους και για μεγάλο διάστημα δημιουργησε ενδιαφέρουσα φάμπρικα, η οποια προσκολήθηκε στο άρμα μερικών σημαντικών περιπτωσεων του λεγόμενου «εντεχνου» τραγουδιού και έκοψε κι αυτή την καλή της μονέδα. Τωρα, που η φάση μάλλον ολοκληρώθηκε είναι διπλά ανυπόφορο να βλέπεις τα ξέφτια της να σέρνονται στα αλανιάρικα σκηνικά του Φεστιβάλ, που προσπαθει απεγνωσμένα να μη θυμίζει Γιουροβίζιον, διότι έτσι του εχουν πει: ότι πρέπει να είναι Ποιοτικό, κι ας είναι νεκρικό και ανεκφραστο σαν κουκλα ξεσπαλιασμένη. Αυτό οδηγει στη δευτερη και πιο μεγάλη νοσηρότα: την πολιτική. Αυτή η άχρηστη και άγουστη και κατά βαθος κιτς ανοησία, που επινοήθηκε για να πνιξει τις τυψεις της η ΕΡΤ από την απροσδόκητη εμπορική επιτυχία που ειχε στον τομέα Σαχλαμάρα, εχει ένα γιγαντιαιο Κοστος που το πληρώνει ο κόσμος. Όχι μονο παραγεται ετησίως μια νυσταλέα πατάτα για να περνιέται ως ποιοτικός ο κ. Παναγόπουλος (πρωην αρχισυντάκτης του Crash, υπό τον κ.Τραγκα), αλλά μπαινει μέσα και αγρίως (για να ζητάει μετά ο κ.Ρουσσόπουλος νεα αυξηση του τέλους της ΕΡΤ). Προτέινω ολόθερμα να καταργηθεί αυτό το σκανδαλώδες drag show ποιότητας. Δεν θα λειψει σε κανέναν -παρα μονο σε αυτους τους κακομοιρηδες που πανε και τραγουδάνε. Από κάθε αποψη το εγχειρημα απέτυχε και είναι επιζήμιο. Είναι κακής ποιότητας, κακου γουστου, ο κοσμος βαρυέται και πληρώνει κι από πανω. Ελεος.

PS: Το ορίτζιναλ τεξτ εδώ. Και αυτό που έχω να πώ για τον τσαγκάρ είναι ότι όταν γράφει…γράφει . Διαβάστε το τεξτ γκάιζ όχι τον άνθρωπο πίσω από αυτό.

Φιλοκλέων & Βδελυκλέων

Με τον Λάκη η σχέση μου ήταν πάντα απρόβλεπτη. Εκείνος μιλούσε κι εγώ άκουγα. Το πρόβλημα ξεκίνησε όταν άρχισα να μιλάω κι εγώ. Οταν θεώρησα ότι το Αλ Τσαντίρι δεν είναι σάτιρα αλλά ότι είναι ένα συμπυκνωμένο δεκανίκι στους παράλυτους. Ο λαζόπουλος μπορεί -και για αυτό είναι άτομο- να με κάνει να δακρύσω, να γελάσω και να αδιαφορήσω παντελώς. Το τρίτο τελευταία το δουλεύει καλά. Το ότι δεν τον γνώρισα ποτέ δεν έχει καμμία σημασία. Γνώρισα τα κείμενά του, την αγωνία του, την αγανάκτησή του.

Λάκη wake up bro! Το χάνεις…