+

 Άνθρωπε αγάπα/τη φωτιά σταμάτα/και τη δύναμή σου /δώστη στο φιλί σου.

Advertisements

Say Say Say

Για να ξεκαθαρίσουμε τα θέματα με τον ανδριωτάκη (ως άνθρωπο) δεν έχω απολύτως τίποτα. Με αυτό που αντιπροσωπεύει όμως έχω γιατί στα καλά καθούμενα εμφανίστηκε ως ο Καταγραφέας της μπλογκόσφαιρας, μπουρδουκλώθηκε, μπερδεύτηκε και μπέρδεψε κι άλλους σε ένα παιγνίδι που ούτε καταλαβαίνει τους κανόνες του και σαφώς ούτε παίζει σε αυτό. Το μοναδικό του πρόβλημα, (και από ότι φαίνεται και πολλών άλλων) αυτό της ψευδωνυμίας τον παρασύρει σε μια παγίδα που μόνο όταν είναι μέσα θα την καταλάβει. Και προς το παρόν δεν είναι. Το -σε μεγάλα εισαγωγικά- «ντοκυμαντερ» για τη μπλογκόσφαιρα δεν το είδα θα μου επιτρέψετε όμως να το φανταστώ. 5-6 αγαπημένοι Ανθρωποι είπαν τη γνώμη τους, περιέγραψαν το απερίγραπτο, αδίκωσαν το δίκαιο και είπαν την αλήθεια. Μόνο που σίγουρα μίλησαν μόνο σε εμάς. Και καλά έκαναν. Μόνο που αν θυμάμαι καλά -και δε με γελάει η ούτως η άλλως λιγοστή μου μνήμη- τα ντοκυμαντερ δεν γυρίζονται κατά τη διάρκεια ενός συμβάντος ή γεγονότος αλλά μετά. Ο ανδριωτάκης σε λίγο θα χτυπήσει τη θάλασσα και θα γίνει μονοπάτι χερσαίο από όπου θα περάσουν οι εκλεκτοί στην απέναντι όχθη. Το θέμα είναι αν καταλαβαίνει τι κάνει ή όχι  (η ματιά του στο youtube μου λέει πως όχι). Ενιγουέι όσο εμείς ασχολούμαστε με τα τοπικά, ενδομπλογκικά και συναφή αθλήματα στην πραγματική και μοναδική Μπανανία τα πράγματα γίνονται άκρως επικίνδυνα για όλο τον πλανήτη. Η Χίλαρυ Κλίντον θατσερίζει επικίνδυνα και μάλλον θα κερδίσει τις μοναδικές εκλογές χωρίς λόγο στην υφήλιο. 

The Fakewolf

01. Μέσα στη μοναξιά την απροσδόκητη και την ημιτελή εμείς τα θεία πλάσματα τα ημιτελή και άφωνα, εμείς οι πτωχοί σάντσο πάντσα, οι παλαιοί γνώριμοι του Ιωάνη του Θυμαθύτη σαρκάζουμε -άρα αναζητούμε τη σάρκα μας και αυτοσαρκαζόμαστε -άρα αναζητούμε τη σάρκα μας. Ο φόβος είναι παγίδα. Υπό τη αιγίδα του φόβου. Ο νέος μόνιμος χορηγός. Εκείνος που κάνει τον Ανθρωπο μισό άνθρωπο. Εκείνος που δημιουργεί τις μάχες τις εφήμερες, τις χωρίς αποτέλεσμα. Πρέπει να είσαι τόσο καλός σπαθιστής ώστε να μη χρειαστεί ποτέ να χρησιμοποιοήσεις τη σπάθη σου. να αποκεφαλίσεις κάποιον χωρίς να τον μειώσεις. Να του κόψεις το κεφάλι με μιά απλή απόνευτη κοψιά. Να γυαλίσει ο ήλιος στη λάμα και όχι το σκοτάδι. ναι. έτσι θα έπρεπε. έτσι θα ήταν το σωστό και το σεβαστό. 02.  Χρόνια πολλά πριν υπήρχε ένας λύκος. Η προβιά του γκρίζα, τα μάτια του θολά κι άρρωστα στο χρώμα της χολής. Τσαμπουκάδες, φασαρίες, γδαρσίματα, κομμάτια της γούνας στο πάτωμα. Κάποτε ο Σούλης ο λύκος με τα μάτια στο χρώμα της χολής παραδομένος απόλυτα στο χρώμα της μαδημένης του γούνας πήρε τη μεγάλη απόφαση. Οχι δεν θα ήταν πια λύκος αλλά πρόβατο. Φόρεσε την καινούρια του προβιά και πλησίασε τον Βασίλη που ήταν λιοντάρι κανονικό γενναίο και αφελές. 2 τζιν με τονικ, 3, 4, 5. Ελα να σε πάω σπίτι είπε ο Σούλης ο Ψευτόλυκος με τη σάπια μαδημένη γούνα και τα μάτια στο χρώμα της χολής. Δεν τον πήγε σπίτι. Τον πήγε σε μια αλάνα, πονηρά όπου θα ήταν μόνο οι δυό τους. Εκανε κρύο εκείνη την αφέγγαρη νύχτα. Ο Σούλης ο Ψευτόλυκος χτυπούσε το λιοντάρι δυνατά στο πρόσωπο, στο κεφάλι… Ο βασίλης το λιοντάρι έφτυνε δόντια, αίμα και τζιν με τονικ ανήμπορος να αντιδράσει. 03. Την άλλη μέρα ο μπίλυ εμφανίστηκε πρησμένος από το ξύλο. Το πρόσωπό του παραμορφωμένο και μελανό. Εμείς, τα φτωχά ερίφια, οι άβγαλτοι δεν καταλαβαίναμε και πολλά αλλά ακούσαμε τον μπίλυ με προσοχή: Την πουστιά ρε μαλάκες, την πουστιά δεν αντέχω το καταλαβαίνετε? Tον Σούλη το Ψευτόλυκο δεν τον ξαναείδαμε ποτέ. Η μάλλον τον βλέπαμε αλλά ήταν τόσο γεμάτος από ροχάλες που δεν τον αναγνωρίζαμε πιά. 

Ο Τελευταίος Μπλόγκερ

Λεγόταν Ιωάννης ο Θυμαθύτης και ουσιαστικά δεν είχε γεννηθεί ποτέ. Πέθαινε κυρίως μαζί με τα ποστ του, ώσπου την άλλη μέρα -και ενώ μεσολαβούσε ένα λογικό χρονικό διάστημα μεταξύ των ποστ- ξαναγεννιόταν. Δε γνώριζε ώρα, χρόνο, ανατολή, και δύση. Οι μέρες του και οι ώρες του δεν μπορούσαν να μετρηθούν με συμβατικούς όρους και όσοι τον είχαν γνωρίσει στο msn αναρωτιόταν πότε αυτός ο άνθρωπος κοιμόταν. Πάντα απαντούσε με ταχύτητα στα e-mail του, ανέβαζε δεκάδες ποστ καθημερινά και είχε χιλιάδες φίλους από το facebook έως το myspace. Μια ξαφνική καταιγίδα ανάγκασε τους τεχνικούς να παραδεχθούν ότι ήταν ο πιό τέλειος συνδυασμός software – hardware που έγινε ποτέ.

Vre Joost apo do

Ο λόγος για το εκπληκτικά απίθανο, φαντασμαγορικό και υπεροπτικά επιθετικό Joost δημιούργημα των γνωστών καζαδιανών, λάιμγουαριανών και λοιπών πιρτουπιριανών. Ανάλυση παλ, καλός ήχος και πολλά κανάλια για να διαλέξουμε εμείς στη βανανία. Ποιό? To tokyo pulp? Ι dont know thiz name… Ashes to Ashes and Peer to Peer.