14.feb.2k8

11.10 έφευγε το τρένο. Μέχρι τις 10 και κάτι μιλούσαμε με την Κον και τον Καλτσό. Δε με ένοιαζε αν αργήσω κι αν χάσω το τρένο. Με ένοιαζαν αυτοί οι δύο. Το πόσα είχαμε να πούμε, να αγκαλιάσουμε, να κράξουμε. Σε ένα μπαρ στο εξάρχειο με σήμα ένα τρένο είχε σταματήσει ο χρόνος για μια φορά ακόμη. Το γκέρλυ μου έπαθε πλάκα. Στο είπα της λέω είναι σα να τους γνωρίζεις χρόνια και ζαμάνια. Φεύγοντας με το ταξί για νέο κόσμο και κατηφορίζοντας τη μπενάκη τους είδα χέρι με χέρι να γυρίζουν κι αυτοί οι δύο στον προορισμό τους. Τους χαιρέτησα μα δε με είδαν. Μέσα από το γυαλί του ταξί κούνησα το χέρι μου ευλαβικά. Γειά σας αδέρφια είπα σιωπηλά. Η αναστασία δίπλα μου χωρίς να ρωτήσει τι κάνω τους χαιρέτησε κι εκείνη με το δικό της τρόπο. Γεια σας παιδιά είπε. Και οι δύο δικοί μας χαιρετισμοί ήταν ουσιαστικά μια υπόκλιση στον έρωτα. Τον δικό μας. Τον δικό τους. Φιλιά Αδέρφια. Σήμερα είναι η μέρα σας. Να’ στε καλά…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s