Leaving the scene


O βρυχηθμός των blog μετατρέπεται σταδιακά σε ένα νωχελικό νιαούρισμα. Ενα νιαούρισμα που αγγίζει ακριβώς ότι θέλει το κοινωνικό μάτριξ. Χωρίς πολλά πολλά μπινελίκια ένα πολίτικαλυ κορεκτ γύψινο άγαλμα που θα στηθεί στη μέση της πλατείας. Το μωρό φωτίστηκε πολύ νωρίς. Εγινε το μωρό της ρόζμαρυ. Δαιμονοποιήθηκε, λατρεύτηκε, μισήθηκε. Οι νέοι δον κιχώτες είναι πιό πολλοί από τους ανεμόμυλους. Λέξεις, χιλιάδες λέξεις καθημερινά που γίνονται θυσία στο βωμό της αυτολογοκρισίας. Ποστ που δεν έγιναν ποτέ, κόμμεντς που θάφτηκαν στο πίσω μέρος του μυαλού μας μαζί με το πληκτρολόγιο από το μουλτιράμα. Σκέψεις που δεν άγγιξαν ποτέ το pagedown, λέξεις που δεν έφτασαν ποτέ στο submit. Τα λιοντάρια που μετατράπηκαν σταδιακά σε γατάκια παίζουν τώρα με μάλλινα κουβάρια στην αυλή. Τα δόντια τους έπεσαν χωρίς ποτέ να σαπίσουν. Οι νέοι θεοί ξεπρόβαλλαν μέσα στην αυλή ψηλοί ως τον ουρανό και μοιρασαν τις νέες δέκα εντολές.

Ναφτίλε, Κρέιζυ, Πιτσιρίκο, Υλό, Τουρίστα, Καλτσόβρακε, Πσιλικατζού, Πετεφρή, Τσάκα Καν, Πσαρά, Ελέφαντα, Κλαψολεπίδα, Αρκάιβ, Πασκάλ, Αλού Φαν Μαρξ, Ροκορντάι, Βρύπαν, Ονειρε, Τερό, Οίστρε, Βι Τζέι, Ζπάι, Αθήναιε, οι σκιές μιλάν, Γούτα, Εξάιλντ, Ντισκολάτα, Μάριον Μπάρφς, Βάτραχε, Μακ Μάνους, Μανιφέστε, Μανταλένα, Μέιβ, Αρτ Ατάκτ, Μοτοσάικλ Μπόι, Γκρίκ Γκέι Λολίτα, έντεκα, Ολντ Μπόυ, Ροδιά, Βίτα Μοντέρνα, Χνούδι, Τάλε, Βατραχοκόριτσο, Νικόδημε, Ταλού, Μαυρόγατε,

Ευχαριστώ για τις λέξεις