Pop Korn Ne1?

Νταξ τα κατάφερα. Είδα και το τελευταίο LOTR the return of the King με τα 5.1 σε πλήρη ανάπτυξη ενώ το γιαμάπα sw -που ούτε ένα τετραγωνικό παλμό* σωστά δεν μπορεί να βγάλει- έφτασε στα όριά του. Οκ καλά τα LFE και τα υποτονικά πατήματα των ελεφάντων θερίων αλλά where is the plot? Αντίθετα στο slipstream του Χόπκινς -το άφεκτο το χωρίς εφέ ηχητικά- το πλοτ υπήρχε σταθερά και ξεκάθαρα και είναι απίστευτο το πως ένας παπούς όπως ο Χόπκινς (ΟΚ, σερ παπούς, τρελόγκας ουαλός, φακ δε γιου κέι γαμώ τα δεξιοτίμονά μου μέσα) έχει τόσο ευρηματικό, καθαρό και ανατρεπτικό μυαλό. Μάλλον δεν έτρωγε γκούντυς, δεν είχε κινητό βόδιαφον και δεν έπινε καφέ από το σταρμπάκς.

Αλλη ταινία. Το υπέρτατο, θεικά ολύμπιο, εξτραβαγκάνζα, οφθαλμομπάθ γιακούζε Smokin Aces. Οου Γιέα! Τζο Κάρναχαν να το θυμάσαι αυτό το όνομα boy, είναι ο Κουέντιν Ρίτσι Ροντριγκεζ Αρονόφσκυ Μπρόντυ. Κλέφτης? Ζήσε! Λοποδύτης, small time camera crook, ευρηματικός, χαώδης όπως το darwin και εγληματικά ονειρικός όπως οι κολογειτονιές του μπέβερλυ χιλς παρατημένες πια από τον μπράντον και τη Ντόνα – το χόλυγουντ με αγαπάει είμαι η κόρη του άαρον σπέλινγκ. Λεσβίες με άλφα κάπα, μάγοι με χαρτιά που πετσοκόβουν, μαύροι πιστοί σα σκυλιά, λευκές ξέκολες του ηλέκτρα παλλάς αργά το βράδυ δημιουργούν αυτό το μοναδικό καμβά που πάνω τους απλώς βάφει και ξεβάφει με τα δικά του χρώματα ο Τζο Κάρναχαν χτίζοντας ένα μοναδικό 2ωρο σχεδόν βίντεο κλιπ γκέιμ. Μέχρι και ο απόλυτα ξενέ -κλισέ “οι γυναίκες με λατρεύουν στην ελλάδα” Αντυ Γκαρσία έπαιξε περίπου σωστά (είχε να παίξει σωστά από το stand by me). Αλλη ταινία. Broken flowers του Τζάρμους. Πάρε να ‘χεις. Στατική, ακίνητη, αιωρούμενη, βαρετή για τον αδαή που τον έχουν σκίσει με τα αμέρικαν ντριμ αλλά ταινία. Μόνο το κάδρο με τη σάρον στόουν, τη λολίτα που χαιρετάει και τον μάρευ που φεύγει (η μόνη σεκάνς που επαναμβάνει ο τζάρμους ατόφια) είναι σχεδόν όλη η ταινία. Αλλη ταινία. Deja Vu όπου παραδόξως παίζει καλά ο πάντα αμήχανος, κλισές, είμαι μαύρος και είμαι καλά Ντάνζελ Ουάσιγκτον (είναι γνωστό ότι η μαύρη φυλή έχει σουτάρει γύρω στους δέκα σαν κι αυτόν). Απίθανη ταινία. Γιουνιξοκβαντοφάση. Δες την την πουτάνα, είναι και μεγάλη. Και τελευταία η υπέρτατη βλακεία, η εξιλέωση του πανίβλακα μπάτσου σινοφάκινμουρα που έγραψε και βλιβλίο και το έκανε και ταινία που λέγεται “Hackers Operation Takedown”. Μόνο που ο σινομούρα ξέχασε πολλά κεφάλαια στην “ πραγματική” του ιστορία. Free Kevin ρε γιαπωνεζογουατέβα βλάχο /usa/bine/kissmyass

%sudo dig culture.thessaloniki.gr soa
%sudo host -vla culture.thessaloniki.gr axfr
%sudo dig @thessaloniki.gr | grep > 10.000 ‘fee’

*μεταξύ μας μεταξά που λένε. Τετραγωνικό παλμό δεν μπορεί να αποδώσει κανένα consumer sw. Αυτό το κατάφερε μόνο ο Junior Vasqez στο oppening του κλαμπ του στη NY με το κομμάτι “ I Feel Love” του Paris που παίζει με τις συχνότητες ΠΟΛΥ κάτω από τα χερτζ που αντιμετωπίζουμε καθημερινά.

3legs Society

Σα τη Χαλκιδική δεν έχει.

Ναι βέβαια είναι η κλασσική μας άμυνα μετά το “βάλτε φωτιά κάψτε καλά Ομόνοια και πειραιά”. Εδώ θέλω να κάνω μια στάση προσπαθώντας να ερμηνεύσω σωστά το σύνθημα. Αν θα βάλουν τα παόκια φωτιά ομόνοια και πειραιά -που δεν είναι και μικρή απόσταση μεταξύ τους- τα ενδιάμεσα μέρη θα τα αφήσουν άκαυστα? Αντε το σύνταγμα και τη βουλή το καταλαβαίνω δίπλα είναι.

Τέλος της απορίας επιστροφή στη θεϊκή χαλκιδική. Γουελ, ναι σα τη χαλκιδική δεν έχει, γιατί είναι το μοναδικό μέρος στον κόσμου που: πληρώνεις τον κατεψυγμένο γαύρο και τα καλαμαράκια αλάσκας 10 ευρώ, τα δωμάτια έχουν 80-90 ευρώ και πιό κοντά στη θάλασσα είναι ο χορτιάτης παρά αυτά και μάλιστα χωρίς σεντόνια και μαξιλάρια, η απίστευτη θέα σημαίνει τα καρβουνιασμένα από πέρισυ δάση που δεν εμποδίζουν πιά με τα δέντρα τους τη θάλασσα, το πρωινό σε ξενοδοχεία δεν συμπεριλαμβάνει νερό γιατί οι γερμανοί και οι ρώσοι δεν πίνουν νερό αλλά φυσικό χυμό (οι γερμανοί δεν πίνουν νερό γιατί δεν έχουν και τη βρίσκουν με κάτι απολινάρις και λοιπές αηδίες με φούσκες), μπορείς να βρείς ολόκληρες γειτονιές μαζί με τους κατοίκους τους που μεταφέρονται για να καλοκαιριάσουν -πχ οικοδομικό συγκρότημα στην Πυλαία έχει το καλοκαιρινό του αντίστοιχο στη Χανιώτη- σαν τους ινδιάνους ας πούμε αλλά με suv. Ινδιάνοι με suv το φαντάζεσαι; Τσέροκι με Χ5, Σιού με Εσκαλάντε. Με το εσκαλάντε δε έχω πάθει χοντρή πλάξ με εκείνο τον μαύρο όγκο και ενώ περιμένω να βγεί από μέσα δίμετρος μπασκεμπολίστας ή άντε τουλάχιστον δίμετρη ρωσίδα βγαίνει μια κοπελίτσα ένα και τίποτα. Σίγουρα στο δρόμο θα το είχαν περάσει για το αυτοκίνητο φάντασμα χωρίς οδηγό. Τι; Α ναί, στο θέμα.Σα τη χαλκιδική δεν έχει γιατί επίσης : οι δήμοι της θυμούνται κάθε καλοκαίρι να σκάψουν και να ασφαλτοστρώσουν την εθνική 1 με 15 Αυγούστου και ειδικά Σάββατο πρωϊ και Κυριακή βράδυ, οι εκδρομείς του 3ημέρου ξεκινάνε 9 το πρωί και γυρνάνε 9 το βράδυ για να μην πέσουν σε κίνηση (αυτό το κάνουν και οι 200.000 ταυτόχρονα), οι καρέκλες των μπιτς μπαρ εμποδίζουν τους λουόμενους να φτάσουν ως τη θάλασσα και τα λοιπά και τα λοιπά.
Ενιγουέιζ η πόλη αδειάζει σιγά-σιγά και της αφιερώνω το καυτό, καυτερό μότο του καλοκαιριού: ναούμεναούμερεσυπαοκρεαιδοίασατηχαλκιδικήδενέχει.

Και ένας καλοκαιρινός διάλογος στο σούπερ. “Τι κάνεις”; “Δόξα τω θεώ”. “Δεν υπάρχει θεός”. Κυρία πετιέται από το βάθος. “Θεός υπάρχει άνθρωποι δεν υπάρχουν”. “Γιατί το λέτε αυτό”; “Γιατί οι άνθρωποι ζούνε μέσα στο ψέμα και την υποκρισία”. “Ναι αλλά αυτό δεν τεκμηριώνει την ύπαρξη του θεού”.
Η κυρία δεν απαντάει, πληρώνει και φεύγει. Φεύγω κι εγώ παρέα με τρεις κάιζερ και σκέφτομαι ότι μόλις πριν από λίγο μια θρησκεία δημιούργησε έριδα ανάμεσα σε δύο άγνωστους ανθρώπους. Do the math.

Pager

O έντεκα στη lifo περιγράφει το skg και τα θερινά σινεμά. Το όμορφο μελαγχολικό του ύφος στο χαρτί παραμένει ατόφιο αν και τον στρίμωξαν σε μια γωνία λίγο πριν τα ξακρίσματα. Ελπίζω σε ολοσέλιδο. Το e-mail του αγαπημένου Θ.Τ. με το καινούριο του βιβλίο το τυπώνω και το παίρνω μαζί μου στην άμμο και τη θάλασσα γιατί τα γραπτά του είναι τόσο δυνατά που μπορείς να τα διαβάσεις και με το φως του φεγγαριού. Το μαγνητάκι του Κρέιζυ από κρήτη και το σμς του με γεμίζουν χαρά. Ο αδερφός μου με σκέφτεται όπου κι αν πάει. Ενα τεράστιο ευχαριστώ στον Άργο έναν από τους πιό σπάνιους ανθρώπους. Εγνατία τι βι αργά το βράδυ. Τρασιά, παοκίλα απύθμενη και μονόλογοι. Το σου σφυρικτό και φιδίσιο, το Λού παχύ και παραβαρδάριο αναλύει με ένα ένα 8 words vocabulary τα πάντα. Ταξί το πρωί. Libero fm. Τα φιδίσια σου και τα ανεκδιήγητα λου σε πλήρη ανάπτυξη. Σκέφτομαι ότι η ελληνική γλώσσα χρειάζεται ένα σύμφωνο ακόμη. Εκείνο που θα έχει τον ήχο όταν ρουφάς το φραπέ με το καλαμάκι και θα λέγεται ουχλουμπλουα. Επίσης σκέφτομαι ένα κανούριο σύνθημα για τις κερκίδες των ομάδων τώρα το καλοκαίρι και θα λέγεται “Ντους ρε! Ντους!” το ποιοί θα κάνουν ντους δεν μπορώ να το ξέρω. Ο καπιτάν που έχει καιρό να γράψει ένα από εκείνα τα μονόπρακτα όπως το “Μπάι Μπάι Θάλασσα”. Ενα ταξίδι στα Ιμαλάϊα με την παρέα που θα ήθελα: Τον Γιάννη Οικονομίδη, τον Θανάση Τριαρίδη, τον Κρέιζυ, τον Ναφτίλο και τον Πετεφρή να είμαστε εκεί στη στέγη του κόσμου συζητώντας για τις μουσικές που λατρεύουμε και τις μουσικές που μισούμε. Θα χαζεύουμε από κεί πάνω τις αγωνίες μας, τα μίση μας και τα πάθη μας σα να είμαστε οι παρατηρητές των εαυτών μας. Ασχημη πόλη. Ούτε τα μολυβένια σύννεφα και οι ανεξίτηλες κοφτές ματιές του ήλιου δεν τη σώζουν. Κάτω παίζουν παιδιά, οι μπάτσοι εχθές το βράδυ μάζεψαν από την πλατεία δυο τάνες. Το πανόραμα χάσκει στα αριστερά μου ψηλά. Αυτό δεν το σώζει κανένας ήλιος όσο λαμπερός κι αν είναι. Βλέπω πάλι τα “Σταφύλια της Οργής”. Ασπρόμαυρη ταινία πετρωμένη στο χρόνο. Οι ήρωες πάντα δέσμιοι, πάντα φυλακισμένοι, πάντα ηρωικοί και πάντα γεμάτοι απορίες. Βάζω σε κατεβασμένο torrent το “The Contract”. Κοφτοί διάλογοι, κοφτερή σα μαχαίρι bowie κινηματογραφία πιάνει ένα κλισέ θέμα -δαιμονικό σχεδόν- για τον μέσο αμερικανό και του δίνει κινηματογραφικά τη διάσταση που πρέπει. Οι φίλοι πάνω από όλα. Δύο ταινίες ή τρεις με τον Κιούζακ που τις βλέπω παράλληλα. Οχι ταυτόχρονα. Παράλληλα. 1. Στο μυαλό του Τζον Μαλκοβιτς. 2. 1408. 3. Σφαίρες πάνω από το Μπροντγουαίη. Αλλη ταινία. 13th Floor. Την είδα πριν χρόνια για πρώτη φορά. Την είδα πρόσφατα για δεύτερη φορά και πέρα από το δαιδαλώδες σενάριο της θαύμασα την ακρίβεια και τη χαμελαιόντεια ερμηνεία του Βινσεντ Ντ’ Ονόφριο.

% ^C.
*
.% sudo reboot.

ps -a

1. Το Δίκτυο από μόνο του είναι άναρχο, άδικο και αληθές. Τα τρία στερητικά άλφα δημιουργούν και αντικατοπτρίζουν το προφανές της λήθης. Η θεοποίηση του, η αναγωγή του σε ψηφιακές δέκα εντολές είναι το ζητούμενο.
2. Ένα Δίκτυο για να δικαιολογήσει το όνομά του και μόνο χρειάζεται ενέργεια. Η ενέργεια αυτή είμαστε εμείς.
3. Κάθε λεπτό που περνάει δεκάδες ψηφιακά σούπερ νόβα δημιουργούνται με άπειρη, μικρή, ή καθόλου διάρκεια ζωής. Αυτή είναι η πληροφορία.
4. Το Δίκτυο λειτουργεί αυτόνομα, παραφράζει, διαστρεβλώνει, αληθεύει, ψεύδεται, επιτίθεται, αμύνεται, σαρκάζει, διακωμωδεί, ορύεται, δικαιώνει, δικάζει, δικάζεται, παρανομεί, νομεί, θρέφει, θρέφεται, γιγαντώνεται, νανίζεται. Αυτό είναι το Δίκτυο.
5. Η κοινωνία μεταφέρθηκε στο δίκτυο και μαζί της μετέφερε όλες τις στενωπούς της, τα αδιέξοδά της και την πολιτική της βούληση έχοντας λαθεμένα την εντύπωση ότι η επίφαση της ελευθερίας είναι η ελευθερία. Αυτή είναι η κοινωνία.

Το Δίκτυο είναι ο απόηχος μιας κοινωνίας, η ηχώ της, η τελευταία της κραυγή ακριβώς πάνω από τις ταντάλειες όχθες. Η κοινωνία που ορειβατεί, και ακροβατεί, ελπίζει και εύχεται. Με όλες τις πανώλες της θεραπευμένες και τα νερά της καθαρά και αφαλατωμένα εύχεται και απεύχεται μέσα στην ακροβασία της ο ήλιος να ανατείλει και από την άλλη πλευρά.

Στο Δίκτυο έχουν θέση όλα τα κοινωνικά στρώματα. Εδώ δεν υπάρχουν διαπιστευτήρια, διαβατήρια και φρονήματα. Η τουλάχιστον δεν υπήρχαν κάποτε. Τώρα πιά με μερικές γρήγορες, κοφτές ματιές μπορείς να παρατηρήσεις εύκολα τις αλλαγές στον πλανήτη, το μικροαστικό ιντεράξιον, τις παραλλαγές του κηφηνισμού, τη θεοποίηση του bandwidth και του soul downloading ενώ ταυτόχρονα ο δαίμονας του λεγόμενου real life υποφέρει από ανίατους ρευματισμούς.

Θα μπορούσε κάποια στιγμή το δίκτυο -και η υποτιθέμενη κοινωνία της πληροφορίας- να λειτουργήσει ως η νέα, πολλά υποσχόμενη, νεοθρησκεία απαλλαγμένη πια από τις παιδικές τις αρρώστιες παραδίδοντας στους κοινούς άθνητους ένα περίεργο γλυπτό νεοχίπυς και μεταγουντστοκ?
Νομίζω πως ναί.

Αν και προβλέψιμο, βαρετά επαναλαμβανόμενο και κλισέ είναι η τελική κατάληξη του loopin the loop όπου η επίφαση της ελευθερίας ωθεί τον πολίτη του δικτύου, μετά από όλα τα δεινά που υπέφερε και υποφέρει ολόκληρη η ανθρωπότητα χωρίς καν να ευθύνεται εκείνος, στη δημιουργία μυριάδων δανεικών τύψεων και ενοχών, ακριβώς όπως οι θρησκείες. Οι αγωνιώδεις ρεκλάμες για τον πλανήτη, η επιστροφή στη φύση, το δέος για τους κεραυνούς και τα φυσικά φαινόμενα επανέρχεται γεμίζοντας -όχι πια φόβο- αλλά αγανάκτηση που μπορεί να μετρηθεί μόνο σε gigabytes.

Ενα ολόκληρο κομμάτι της κοινωνίας, το πιό δημιουργικό της, έχει μεταφερθεί πιά ολοκληρωτικά στο δίκτυο. Οι Τέχνες που γνώρισαν αιώνες σκοταδισμού πάντα έβρισκαν τον τρόπο ώστε να επιβιώσουν και να δημιουργήσουν κάτι από το πουθενά. Δυστυχώς μαζί τους υπήρχε πάντα μια ολόκληρη στρατιά λακέδων, κηφήνων, κολάκων και βρυκολάκων που λειτουργούσαν και λειτουργούν ως αυλικοί και πιερότοι ενίοτε.

“ Το ιντερνετ είναι η απόδειξη ότι οι καλοί έχασαν”

Draft

Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς από αυτή την πόλη; Μια πόλη μαραζωμένη καχεκτική πια, άτονη άοσμη και άχρωμη. Παραδομένη στους ποταμούς του λίζινγκ που ρέουν άφθονοι. Μαζική διασκέδαση, μαζική κουλτούρα, μαζικό. Η γραμμή μαζικό νίκησε τη γραμμή μαζινό. Ενα σύμφωνο είναι αρκετό για να ανατρέψει μια τραγωδία και να την ανάγει σε κομoδία του Κόμμοδου. Γελάμε με τα τραγικά και λυπόμαστε με τα κωμικά. Αλλά η τραγωδία είναι βαθειά μέσα μας. Εκεί είναι και βρίσκεται πάντα η απόλυτη τραγωδία η “εν τις μορίοις δρώντως και ου δι απαγγελίας” και η “μίμησης πράξεως σπουδαίας και τελείας”. Ο άφθονος Μύθος ο Ανκατανάλωτος, αυτός που σαπίζει στα ράφια μάς καλεί για μια φορά ακόμη. Η θηλειά μακριά και τρίχινη τυλίγεται γύρω από τα όνειρα σου, αν έχεις ακόμη.

Εχεις όνειρα; Κακώς και κάκιστα και εφιαλτικά. Θα πορευθείς σύμφωνα με την παγκόσμια συμφωνία. Θα γίνεις Ο Τρεκλίζων Ο Μυθοφάγων και Ο Απορών.
Και κάποια στιγμή θα ενσαρκώσεις τον επέτη του Ουγκώ αλλά μη γελαστείς ούτε στιγμή και αναζητήσεις στους υπονόμους την λύση του Φρερ Ζον.

Διάβασε, αναζήτησε, αμφισβήτησε, πολέμησε, ζήσε σαν άνθρωπος ψηλά. Εκτός κι αν προτιμάς το γκισέ το κιγκλιδωτό το σαρκοβόρο που θα σε ρουφήξει μια για πάντα. Ζήσε άνθρωπε! Αγάπησε μέχρι θανάτου. Θανατώσου μέχρι αγάπης. Φτάσε στα όρια, τα δικά σου , του άλλου, του δίπλα, του απέναντι. Αν τελειώσει η ζωή σου στα σκανδιναβικά γλυκά του ικεα θυμήσου το φάιτ κλαμπ και νοιώσε την υπέρτατη απάτη.

Το τρένο έφυγε, πήγε μακρυά για μια φορά ακόμη. Ο αέρας μυρίζει χόρτο και σύνεφα. Η βροχή κάποια στιγμή θα έρθει, πυκνή δροσοφόρα και εκδικητική. Τα παράθυρα θα χτυπάνε με μανία και η θέα σου, η μοναδική σου θέα, θα είναι μόνο οι αναμνήσεις.

Τότε.

Η κάμπια που πάτησες τότε, τα πεπόνια που έφαγες μέσα στο μποστάνι, τα μούρα που μάζεψες στη συνδίκα, τα ποδήλατα που έπαιρναν φωτιά κάθε μεσημέρι, η βιργινία, η μαργαρίτα, ο στέλιος, ο σπύρος.
Φίλοι, κορίτσια, αγόρια, όλα στο καζάνι των αναμνήσεων παρέα με αυτή τη γλυκερή, την αξέχαστη μυρωδιά της σέβεν απ.

Τούρτες, γλομπάκια σην ταράτσα, το πρώτο φιλί, το τελευταίο φιλί. Οι ανάσες κοντινές, περίεργες και αμήχανες.

Φίλησα τώρα;
Εκανα έρωτα τώρα;
Οι απορίες πάντα ισάξιες της θάλασσας.
Τότε ο αέρας μύριζε χόρτο κομμένο και νερό από τα μπεκ στην παραλία.
Μύριζε έρωτα και απορία.

Μύριζε τα κορίτσια που αγάπησα.

What you doing Jack?

Χμ καλή ερώτηση. Οπως βλέπεις αριστερά στο τέρμιναλ real men do it with keyboard mget κτλ για ποιό? Για τον Μαγκάιβερ και τον Κογιότε ενώ ταυτόχρονα προσπαθώ να καταλάβω την υπέρτατη καγκουριά των windows svista. Χάρη στο vmware fusion αυτή τη στιγμή τσέκαρα επιφανειακά οτιδήποτε os στα 64 bit υπάρχει τούτη τη στιγμή και στην κορυφή όπως πάντα παραμένει σταθερά η γατοπαρέα του Steve Jobs. Γιατί; Διότι πέρα από τον πυρήνα ενος λειτουργικού και τα functions υπάρχει και κάτι που μάλλον έχουν ξεχάσει τα τυπάκια στο ms campus. Η καλαισθησία. Ενιγουέιζ φακ εμ τι με νοιάζει εμένα;

Με νοιάζει όμως η παράδοξη και αμφιλεγόμενη στάση του νεοελ απέναντι στα κοινωνικά γεγονότα. Οι πολιτικοί τον παίρνουν, μας δουλεύουν, μας επεξεργάζονται, όλοι ίδιοι είναι αλλά παρ όλα αυτά το σου κου την κάνετε όλοι για τα τρία πόδια και μετά σας φταίει το κράτος. Αν σε κλέψουν φωνάζεις του μπάτσους και μετά κάθεσαι μπροστά στην μακρυνόραση και σκούζεις ότι οι μπάτσοι δέρνουν τους κλέφτες. Αλλά ξέχασα εσύ τι σχέση έχεις;

Άλλο θέμα. Παοκ ρε μ…ά! Αυτό το είδα γραμμένο σε τοίχο με σπρέυ και καθόμουν και το κοιτούσα για ώρα. Η αμεσότητα αυτού του μυνήματος ήταν απερίγραπτη. Τρείς λέξεις χωρίς λογοτεχνικές περικοκλάδες έκαναν τη δουλειά τους πολύ καλύτερα από ένα 12ωρο μιτιν σε διαφημιστική. Να το αναλύσω; Πολύ ευχαρίστως. Γουέλ αν κάποια διαφημιστική είχε πελάτη τον παοκ το μήνυμα θα διατυπωνώταν ως εξής. Επιλογή πρώτη. TG 0-5. παοκ από γέννα. Επιλογή δεύτερη. TG 5-12. όχι βία στα γήπεδα. το ποδόσφαιρο είναι ο νικητής. Επιλογή τρίτη. TG 12-30. Αγοράστε τώρα το καινούριο κινητό του παοκ αγαπητά μου αιδοία και απολαύστε άμεσα τα προνόμια της θύρας 4 χωρίς τα πορτοκαλί φλάι και χωρίς τα αντιαισθητικά κάγκελα που σας εμποδίζουν να φτύνετε τον διαιτητή όποτε σας κάνει κέφι. Επιλογή τέταρτη. TG 30-till death. Παοκ ρε μ…ά!

Πράξε Άλογα

Δεν ξέρω για την πραγματική ζωή* πάντως στο san andreas οι λευκές με τα ταγιέρ που περιδιαβαίνουν ανέμελες στο commerce center του Λος Σάντος έχουν τα περισσότερα λεφτά, τα καλύτερα αυτοκίνητα (banshee κτλ)και τους λιγότερους οργασμούς γιατί προφανώς δεν υπάρχει επιμύκηνση κλειτορίδας ακόμη ώστε να πιάσει τα μεγέθη και την αιμάτωση ενός πέους. Πέος ίσον Δέος. Η επισήμανσή μου ώς παρατηρητής και μέρος του πειράματος που λέγεται Κοινωνικά Δίκτυα (αν και η κοινωνικοποίηση περιέχει σαφώς υγρά) είναι ότι είτε βρίσκομαι στο Λος Σάντος είτε στο Κόσμος Σέντα οι λευκές με τα ταγιέρ έχουν ακριβώς την ίδια συμπεριφορά, τους λιγότερους οργασμούς (γιατί το σέξ χρειάζεται δύο ανθρώπους με σάρκα και οστά και όχι έναν κόλπο και έναν μαρμάρινο δονητή με άρωμα μέντας του Ντόλτσε Καμπάνα. Αυτό δεν είναι σεξ. Αυτό είναι χρέωση στην πιστωτική) και τα περισσότερα λεφτά. Βέβαια δεν έχουν banshee γιατί η κατηφόρα του πανοράματος είναι κακοτράχαλη αλλά ο κέι με ένα καγιέν λιζοπινακιδέξ εξισώνεται η διαφορά της χιλιομετρικής αποστάσεως.

Αλλο θέμα. Το επί της μοδός green. Ξαφνικά όλες οι εταιρείες σκέφτονται και πράτουν με οικολογική συνείδηση. Έλα! Αυτοκίνητα που καίνε πλατανόφυλλα, κινητά που λειτουργούν με τον ήχο των ποταμιών, κομπιούτερς που ξεκινάνε με ένα απλό βουδιστικό ομ, τηλεοράσεις που ανοίγουν με τη βοή του ανέμου, στερεοφονικά που λειτουργούν με τα απομεινάρια της οδοντόπαστας, σπίτια που δεν χρειάζονται ρεύμα αλλά καθαρή θετική ενέργεια Πανοράματος και τα λοιπά. Γιέα Ράιτ!

Αυτά είχα να πώ προς το παρόν μπράδας εν σίστας και καθώς ήμουν υπό αυτοπεριορισμό αρκετό καιρό θεωρώ ότι το καλύτερο κομμάτι μουσικά, κοινωνικά και θεατρικά στη φετινή γιουριβίζιον ήταν της Βοσνίας.

* η καλύτερη εκδοχή της πραγματικότητας είναι φυσικά του Κάρλος Καστανιέντα.