Pager4

Eνώ το μυαλό μου ήταν ολοκληρωτικά στη Μαργαρίτα και τις δικές μας παιδικές πολεμικές ετοιμασίες, σε κάποιο νησί που μιλούσαν περίεργα ελληνικά, ο Αττίλας εισέβαλε, κατακρεούργησε και έκανε ένα κομμάτι δικό του με τις ευλογίες των συνταγματαρχών. Ο φημισμένος αμερικάνικος δάκτυλος μπήκε για τα καλά στο στόμα των δυό χωρών και ανίχνευσε με θράσος τα λαρύγκια και τις αμυγδαλές τους. Αλλά ας αφήσω καλύτερα αυτό το θέμα προς το παρόν και να επιστρέψω σε κάτι που είχε πραγματική σημασία τότε για εμάς: Την κατασκευή των όπλων. Το να δημιουργήσεις (γιατί περί δημιουργίας πρόκειται) το τέλειο φυσοκάλαμο δεν ήταν κάτι εύκολο. Επρεπε να πασχίσεις και να αφιερώσεις σημαντικό χρόνο και κόπο, ώστε η βολή σου να είναι μοναδική, ευθύβολη και ακαριαία ντροπιάζοντας έτσι τον αντίπαλο. Αυτή η μοναδική βολή είχε όμως αρκετές προϋποθέσεις. Το καλάμι (αυτό το ποντικί γκρί κομμάτι πλαστικού) έπρεπε να είναι πολύ μικρής διατομής ώστε την ώρα που φυσούσες με δύναμη (στην προσπάθειά σου να βγάλεις μια νότα νικηφόρα) ο αέρας έπρεπε να δημιουργήσει στροβιλισμό και αρκετή πίεση ώστε το βελάκι να φύγει με δύναμη και να καρφωθεί στα μαλλιά του εχθρού (ή στο μάτι του. Αρκετές περιπτώσεις κόκκινων ματιών είχαν σημειωθεί τότε). Ο ήχος και η γεύση του πλαστικού την ώρα που απογειωνόταν το χάρτινο πυραυλάκι ήταν κάτι αξέχαστο, σα σόλο του Γκιλέσπι. Τα χείλη σου έπρεπε να πάρουν τη κατάλληλη μορφή και θέση αφήνοντας λίγο σάλιο τη στιγμή που έπρεπε, αλλιώς το βελάκι στόμωνε και έμενε στη μέση του φυσοκάλαμου σαν πλοίο που εξώκειλε. Τι ντροπή! Το μικρής διατομής πλαστικό έπρεπε να λοιπόν να κοπεί στο μήκος που βόλευε τον καθένα αλλά δεν έπρεπε ποτέ να ξεπεράσει το χρυσό κανόνα (ούτε πολύ κοντό, ούτε πολύ μακρύ) και να περαστεί πάνω του κοντά στην κάνη το σημάδι. Μετά ερχόταν ο καλλωπισμός με μονωτική ταινία η οποία τυλιγόταν γύρω από το πλαστικό με προσοχή, και αν είχαμε περίσσια λεφτά με δύο ταινίες (πρώτα η στρώση με το κυρίως χρώμα και μετά τυλιγμένο σα κοχλίας η δεύτερη επικάλυψη που μετέτρεπε ένα άχαρο σωλήνα σε ένα όμορφο παιχνίδι).

Και μετά ερχόταν οι υπερβολές. Τα διπλά καλάμια ενωμένα με σπιρτόκουτο έκαναν γρήγορα την εμφανισή τους ενώ τα τριπλά τετραπλά έως και πενταπλά ήταν απόλυτα αναποτελεσματικά και κραυγαλέα. Τα σπιρτόκουτα είχαν πάνω τους τυπωμένους τους ήρωες του 21 με το πασίγνωστο πουλί στην πίσω όψη μαζί με την περίφημη ρεκλάμα “ελληνικόν μονοπώλιον” ενώ τα τσιγάρα λεγόταν έθνος, δήλος, ελλάς σπέσιαλ και πολλά άλλα. Θυμάμαι σα χθές τα τσιγάρα χύμα που πουλούσε ο περιπτεράς μπροστά στο εραζ. Η μάμα μου με έστελνε συχνά και έλεγε πάρε μου 2 ή τρία αναλόγως την οικονομική κατάσταση που σπανίως ξεπερνούσε την άθλια. Μια παύση για να περιγράψω την πρώτη μου κλεψιά. Σε αυτόν τον περιπετερά μπροστά στο εραζ οφείλω ένα ακόμη σημάδι στο χαρτογραφημένο κεφάλι μου. Μόλις είχε τελειώσει το επτά χρυσοί βρυκόλακες σε πρωινή παράσταση και φεύγοντας με έπιασε μια τρελή επιθυμία να φάω εκείνο το απίθανο γλυφιτζούρι που στη μέση είχε γεύση λεμονιού. Ορμάω στο ξύλινο σταντ που φιλοξενούσε το αντικείμενο του πόθου μου και γραπώνω ένα ενώ με το άλλο χέρι γραπώνω και όσες χωρούσε το χέρι μου τσίχλες “τσιγαράκια” τσικ αμέρικα.

Περιπτερά του εραζ ευχαριστώ για το δώρο. Το θυμάμαι ακόμη.

rain and cars and bicycles

Μιλάμε για νερό εχθές. Πολύ νερό. Πάρα πολύ νερό. Νερό νέρινο που τιμάει και υπερασπίζεται με πάθος την πιό γνωστή χημική ένωση του πλανήτη. Μόνο που αυτό ήταν καφέ προς το μαύρο (pantone 234U για την ακρίβεια κε Κρέιζυ) και τοποθετήθηκε με θράσος και ύψος 30 εκατοστών στις συμβολές των οδών κοντά στο ποσειδώνειο και στο μέγαρο μουζικής. Και ήρθε μόνο ο Καραμανλής. Φαντάσου να ερχόταν και ο Μητσοτάκης μαν. Τσουνάμι και στενές επαφές τρίτου τύπου. Και επανέρχομαι στο νερό. Γουελ ήταν υγρό αρκετά (τώρα μου έρχεται να γράψω “και έτοιμο για διείσδυση” αλλά δεν το κάνω) αρκετά καλής ποιότητας -λές κι εξατμίστηκε από τις πισίνες του πανοράματος- και έπεφτε με τους κουβάδες παρέα με τα ηχητικά εφέ του δία. Ενώ πάλευα με τις λακούβες, τα νερά και τα αυτοκίνητα τύπου στίνγκρει που προσπαθούσαν με περισσή χάρη και ορμή να με πατήξουν εμφανίζεται ένας α) ιχνηλάτης β) βοιδομάτης γ) ποδηλάτης. Σωστά το γάμα είναι μπόι. Μέσα στο χαμό, τo δρόμο να μοιάζει με τον αξιό, τα κεραυνά να μου τρυπάνε τα ευαίσθητα ώτα μου εμφανίζεται κι ένας περήφανος ποδηλάτης από το πουθενά:

– Φίλε?
– Ναι?
– πιό κάτω πάει?
– τι ενοείς ρε μαν αν “πάει πιό κάτω”?
– ο δρόμος ρε περίεργε τύπε, πάει πιο κάτω?
– Πάει αν έχεις εξωλέμβιο
– …
– Και ποιός ρωτάει παρακαλώ?
– ένα μέλος του κριτικαλ μας
– τι μέλος είσαι αγαπητέ μου? Πόδι, χέρι, κάτι πιό μακρύ perhaps?
– είμαι απλό μέλος
– ενιγουέιζ απλό μέλος και τι είναι το κριτικάλ μας? Μας κριτικάρετε?
– Οχι κριτικάλ μας. Critical Mass.
– Α…μάζα από την κρήτη, γκατ ιτ ρε μαν έτσι πες τόση ώρα
– Ποιά κρήτη ρε φίλε είμαστε η οργάνωση Critical Mass Panoramatos. Κρίσιμη Μάζα παράρτημα Πανοράματος.
– Και?
– Είμαστε η ποδηλατοβόμβα, που όταν γίνουμε κρίσιμη μάζα θα εκραγούμε και θα καταστρέψουμε όλα τα αυτοκίνητα με τη δύναμή μας.
– Ε καλά αυτό το έκανε κι ο Καπτεν Αμέρικα και μάλιστα χωρίς ποδήλατο.
– Ναι, αλλά εμείς έχουμε σχέδιο και Suv στα οποία θα φορτώνουμε τα ποδήλατα 3-3 και θα πηγαίνουμε βόλτες στα βουνά και τα λαγκάδια μακρυά από τη φασαρία και το καυσαέριο της πόλης.
– Ναι και θα πηγαίνετε το καυσαέριο στα βουνά έτσι για να συνηθίσουν κι εκείνα τα καημένα.

Keep On Groovin’

Οκ το είδα κι αυτό. Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας. Το αριστούργημα του μαρκες δεν μπορεί να μεταφερθεί στην οθόνη. Τέλος. Κεφάλαια ολόκληρα έλειπαν και τη θέση τους πήραν τα νεύματα και τα βλέματα των ηθοποιών. Το βιβλίο το έχω διαβάσει μια και μοναδική φορά στη σκοπιά μονορούφι (είχε ξημερώσει στο φιλί που σκοτώνει, κιλκίς μεραρχία 12-2 νούμερο) όταν γύρισα την τελευταία σελίδα. Αργότερα έκανα δώρο το βιβλίο σε 3 μεγάλες μου αγάπες (το ίδιο κόβερ είναι και τώρα. κίτρινο με μαύρα γράμματα). Εκπληκτικό βιβλίο, λίγη η ταινία. Δες τα ξεχωριστά.

Και πάμε στο ταινιάκι που αν εξαιρέσεις την ισραηλίτικη μίρλα (εμείς είμαστε οι καλοί, οι καθαροί, οι πλούσιοι και οι παλαιστίνιοι το αντίθετο αλλά είναι αδέρφια μας τι να κάνουμε) με ξέρανε στο γέλιο. Ναι boy με νοιώθεις. Dont Mess With Zohan. Κουφό χιούμορ αν και θα προτιμούσα τον άλλο τον πως το λεν στη θέση του Σάντλερ. Ο ανεπανάληπτος τορτούρο (δεν υπάρχει ταινία που να μην έχει παίξει καλά από το Μπιγκ Λεμπόφσκυ Jesus that’s my name έως εκείνη που κάνει τον Sneaky υπηρέτη) δίνει ρέστα από χιλιοδόλαρο με την ερμηνεία του. Αυτός και ο τρελάκιας “δώσε μου τα ρέστα ρε κωλοταρίφα” ταξιτζής-τελεμάρκετινγκ-τρομοασπιρίν-κατσικολάβερ παλαιστίνιος. Οου Γιέα! Την είδα τρείς φορές και μου ήρθε να πάω στο δημαρχείο που μας αξίζει και να πετάξω πανοραμίτικη βόμβα από ξύλο και μέταλλο τυλιγμένη σε κουρτίνα κρίπε με άρωμα της εξάτμισης ενος εσκαλάντε.

Και… φτάνουμε στην καλύτερη ταινία που είδα πρόσφατα και η οποία ανεβαίνει εύκολα χωρίς να λαχανιάσει στα ύψη του Κύβου, του Dark City και του Metropolis.

Λέγεται Eden Log. Ψάξου μαν και εδώ είμαστε.