Pager4

Eνώ το μυαλό μου ήταν ολοκληρωτικά στη Μαργαρίτα και τις δικές μας παιδικές πολεμικές ετοιμασίες, σε κάποιο νησί που μιλούσαν περίεργα ελληνικά, ο Αττίλας εισέβαλε, κατακρεούργησε και έκανε ένα κομμάτι δικό του με τις ευλογίες των συνταγματαρχών. Ο φημισμένος αμερικάνικος δάκτυλος μπήκε για τα καλά στο στόμα των δυό χωρών και ανίχνευσε με θράσος τα λαρύγκια και τις αμυγδαλές τους. Αλλά ας αφήσω καλύτερα αυτό το θέμα προς το παρόν και να επιστρέψω σε κάτι που είχε πραγματική σημασία τότε για εμάς: Την κατασκευή των όπλων. Το να δημιουργήσεις (γιατί περί δημιουργίας πρόκειται) το τέλειο φυσοκάλαμο δεν ήταν κάτι εύκολο. Επρεπε να πασχίσεις και να αφιερώσεις σημαντικό χρόνο και κόπο, ώστε η βολή σου να είναι μοναδική, ευθύβολη και ακαριαία ντροπιάζοντας έτσι τον αντίπαλο. Αυτή η μοναδική βολή είχε όμως αρκετές προϋποθέσεις. Το καλάμι (αυτό το ποντικί γκρί κομμάτι πλαστικού) έπρεπε να είναι πολύ μικρής διατομής ώστε την ώρα που φυσούσες με δύναμη (στην προσπάθειά σου να βγάλεις μια νότα νικηφόρα) ο αέρας έπρεπε να δημιουργήσει στροβιλισμό και αρκετή πίεση ώστε το βελάκι να φύγει με δύναμη και να καρφωθεί στα μαλλιά του εχθρού (ή στο μάτι του. Αρκετές περιπτώσεις κόκκινων ματιών είχαν σημειωθεί τότε). Ο ήχος και η γεύση του πλαστικού την ώρα που απογειωνόταν το χάρτινο πυραυλάκι ήταν κάτι αξέχαστο, σα σόλο του Γκιλέσπι. Τα χείλη σου έπρεπε να πάρουν τη κατάλληλη μορφή και θέση αφήνοντας λίγο σάλιο τη στιγμή που έπρεπε, αλλιώς το βελάκι στόμωνε και έμενε στη μέση του φυσοκάλαμου σαν πλοίο που εξώκειλε. Τι ντροπή! Το μικρής διατομής πλαστικό έπρεπε να λοιπόν να κοπεί στο μήκος που βόλευε τον καθένα αλλά δεν έπρεπε ποτέ να ξεπεράσει το χρυσό κανόνα (ούτε πολύ κοντό, ούτε πολύ μακρύ) και να περαστεί πάνω του κοντά στην κάνη το σημάδι. Μετά ερχόταν ο καλλωπισμός με μονωτική ταινία η οποία τυλιγόταν γύρω από το πλαστικό με προσοχή, και αν είχαμε περίσσια λεφτά με δύο ταινίες (πρώτα η στρώση με το κυρίως χρώμα και μετά τυλιγμένο σα κοχλίας η δεύτερη επικάλυψη που μετέτρεπε ένα άχαρο σωλήνα σε ένα όμορφο παιχνίδι).

Και μετά ερχόταν οι υπερβολές. Τα διπλά καλάμια ενωμένα με σπιρτόκουτο έκαναν γρήγορα την εμφανισή τους ενώ τα τριπλά τετραπλά έως και πενταπλά ήταν απόλυτα αναποτελεσματικά και κραυγαλέα. Τα σπιρτόκουτα είχαν πάνω τους τυπωμένους τους ήρωες του 21 με το πασίγνωστο πουλί στην πίσω όψη μαζί με την περίφημη ρεκλάμα “ελληνικόν μονοπώλιον” ενώ τα τσιγάρα λεγόταν έθνος, δήλος, ελλάς σπέσιαλ και πολλά άλλα. Θυμάμαι σα χθές τα τσιγάρα χύμα που πουλούσε ο περιπτεράς μπροστά στο εραζ. Η μάμα μου με έστελνε συχνά και έλεγε πάρε μου 2 ή τρία αναλόγως την οικονομική κατάσταση που σπανίως ξεπερνούσε την άθλια. Μια παύση για να περιγράψω την πρώτη μου κλεψιά. Σε αυτόν τον περιπετερά μπροστά στο εραζ οφείλω ένα ακόμη σημάδι στο χαρτογραφημένο κεφάλι μου. Μόλις είχε τελειώσει το επτά χρυσοί βρυκόλακες σε πρωινή παράσταση και φεύγοντας με έπιασε μια τρελή επιθυμία να φάω εκείνο το απίθανο γλυφιτζούρι που στη μέση είχε γεύση λεμονιού. Ορμάω στο ξύλινο σταντ που φιλοξενούσε το αντικείμενο του πόθου μου και γραπώνω ένα ενώ με το άλλο χέρι γραπώνω και όσες χωρούσε το χέρι μου τσίχλες “τσιγαράκια” τσικ αμέρικα.

Περιπτερά του εραζ ευχαριστώ για το δώρο. Το θυμάμαι ακόμη.

rain and cars and bicycles

Μιλάμε για νερό εχθές. Πολύ νερό. Πάρα πολύ νερό. Νερό νέρινο που τιμάει και υπερασπίζεται με πάθος την πιό γνωστή χημική ένωση του πλανήτη. Μόνο που αυτό ήταν καφέ προς το μαύρο (pantone 234U για την ακρίβεια κε Κρέιζυ) και τοποθετήθηκε με θράσος και ύψος 30 εκατοστών στις συμβολές των οδών κοντά στο ποσειδώνειο και στο μέγαρο μουζικής. Και ήρθε μόνο ο Καραμανλής. Φαντάσου να ερχόταν και ο Μητσοτάκης μαν. Τσουνάμι και στενές επαφές τρίτου τύπου. Και επανέρχομαι στο νερό. Γουελ ήταν υγρό αρκετά (τώρα μου έρχεται να γράψω “και έτοιμο για διείσδυση” αλλά δεν το κάνω) αρκετά καλής ποιότητας -λές κι εξατμίστηκε από τις πισίνες του πανοράματος- και έπεφτε με τους κουβάδες παρέα με τα ηχητικά εφέ του δία. Ενώ πάλευα με τις λακούβες, τα νερά και τα αυτοκίνητα τύπου στίνγκρει που προσπαθούσαν με περισσή χάρη και ορμή να με πατήξουν εμφανίζεται ένας α) ιχνηλάτης β) βοιδομάτης γ) ποδηλάτης. Σωστά το γάμα είναι μπόι. Μέσα στο χαμό, τo δρόμο να μοιάζει με τον αξιό, τα κεραυνά να μου τρυπάνε τα ευαίσθητα ώτα μου εμφανίζεται κι ένας περήφανος ποδηλάτης από το πουθενά:

– Φίλε?
– Ναι?
– πιό κάτω πάει?
– τι ενοείς ρε μαν αν “πάει πιό κάτω”?
– ο δρόμος ρε περίεργε τύπε, πάει πιο κάτω?
– Πάει αν έχεις εξωλέμβιο
– …
– Και ποιός ρωτάει παρακαλώ?
– ένα μέλος του κριτικαλ μας
– τι μέλος είσαι αγαπητέ μου? Πόδι, χέρι, κάτι πιό μακρύ perhaps?
– είμαι απλό μέλος
– ενιγουέιζ απλό μέλος και τι είναι το κριτικάλ μας? Μας κριτικάρετε?
– Οχι κριτικάλ μας. Critical Mass.
– Α…μάζα από την κρήτη, γκατ ιτ ρε μαν έτσι πες τόση ώρα
– Ποιά κρήτη ρε φίλε είμαστε η οργάνωση Critical Mass Panoramatos. Κρίσιμη Μάζα παράρτημα Πανοράματος.
– Και?
– Είμαστε η ποδηλατοβόμβα, που όταν γίνουμε κρίσιμη μάζα θα εκραγούμε και θα καταστρέψουμε όλα τα αυτοκίνητα με τη δύναμή μας.
– Ε καλά αυτό το έκανε κι ο Καπτεν Αμέρικα και μάλιστα χωρίς ποδήλατο.
– Ναι, αλλά εμείς έχουμε σχέδιο και Suv στα οποία θα φορτώνουμε τα ποδήλατα 3-3 και θα πηγαίνουμε βόλτες στα βουνά και τα λαγκάδια μακρυά από τη φασαρία και το καυσαέριο της πόλης.
– Ναι και θα πηγαίνετε το καυσαέριο στα βουνά έτσι για να συνηθίσουν κι εκείνα τα καημένα.

Keep On Groovin’

Οκ το είδα κι αυτό. Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας. Το αριστούργημα του μαρκες δεν μπορεί να μεταφερθεί στην οθόνη. Τέλος. Κεφάλαια ολόκληρα έλειπαν και τη θέση τους πήραν τα νεύματα και τα βλέματα των ηθοποιών. Το βιβλίο το έχω διαβάσει μια και μοναδική φορά στη σκοπιά μονορούφι (είχε ξημερώσει στο φιλί που σκοτώνει, κιλκίς μεραρχία 12-2 νούμερο) όταν γύρισα την τελευταία σελίδα. Αργότερα έκανα δώρο το βιβλίο σε 3 μεγάλες μου αγάπες (το ίδιο κόβερ είναι και τώρα. κίτρινο με μαύρα γράμματα). Εκπληκτικό βιβλίο, λίγη η ταινία. Δες τα ξεχωριστά.

Και πάμε στο ταινιάκι που αν εξαιρέσεις την ισραηλίτικη μίρλα (εμείς είμαστε οι καλοί, οι καθαροί, οι πλούσιοι και οι παλαιστίνιοι το αντίθετο αλλά είναι αδέρφια μας τι να κάνουμε) με ξέρανε στο γέλιο. Ναι boy με νοιώθεις. Dont Mess With Zohan. Κουφό χιούμορ αν και θα προτιμούσα τον άλλο τον πως το λεν στη θέση του Σάντλερ. Ο ανεπανάληπτος τορτούρο (δεν υπάρχει ταινία που να μην έχει παίξει καλά από το Μπιγκ Λεμπόφσκυ Jesus that’s my name έως εκείνη που κάνει τον Sneaky υπηρέτη) δίνει ρέστα από χιλιοδόλαρο με την ερμηνεία του. Αυτός και ο τρελάκιας “δώσε μου τα ρέστα ρε κωλοταρίφα” ταξιτζής-τελεμάρκετινγκ-τρομοασπιρίν-κατσικολάβερ παλαιστίνιος. Οου Γιέα! Την είδα τρείς φορές και μου ήρθε να πάω στο δημαρχείο που μας αξίζει και να πετάξω πανοραμίτικη βόμβα από ξύλο και μέταλλο τυλιγμένη σε κουρτίνα κρίπε με άρωμα της εξάτμισης ενος εσκαλάντε.

Και… φτάνουμε στην καλύτερη ταινία που είδα πρόσφατα και η οποία ανεβαίνει εύκολα χωρίς να λαχανιάσει στα ύψη του Κύβου, του Dark City και του Metropolis.

Λέγεται Eden Log. Ψάξου μαν και εδώ είμαστε.

Dont Mess With Psohan

Σύμφωνα με έγκυρες πηγές (που αναβλύζουν ανθρακούχο φυσικό νερό) η δεθ θα μεταφερθεί έξω από την πόλη. Θα μεταφερθεί όμως πολύ έξω, κοντά στο Γκουανταλκιβίρ. Ήδη οι κυβερνήσεις αυτής της αστείας χώρας όπου και κατοικούμε -και μπορεί να περιγράψει μόνο ο Ντάκγλας Ανταμζ στα καλύτερά του βεβαίως- έχουν ετοιμάσει ειδικά ελικόπτερα σούπερ αντίντας ώστε να μπορούν να μεταφερθούν με ασφάλεια στη νέα Δεθ-Γκουαλντακιβίρ και να ανακοινώνουν από εκεί πιά τα οικονομικά τους μέτρα.

Στο χώρο της πρώην τιμημένης έκθεσης, που μας έκανε γνωστούς σε όλη την υφήλιο και θα μείνει άδειος, θα μαζευτούν όλα τα αγάλματα αυτής της περίεργης πόλης συν ένα καινούριο που θα συμβολίζει τη δυναμική μας πορεία στο μέλλον και το παρόν. Αυτό θα είναι κατασκευασμένο εξ ολοκλήρου από μάρμαρο καβάλας με μερικές ρίγες καφέ γρανίτη και θα είναι ότι πιό σύγχρονο έχει συλλάβει ποτέ : α) ο πολύδωρας β) η μαστροκώστα γ) ο ανθρώπινος νους. Σωστά κατάλαβες μπόι το γάμα είναι.

Γουέλ , το γλυπτό θα ονομάζεται Τσουρεκογάτσα και πρόκειται για ένα εικαστικό σύμπλεγμα από τσουρέκι τερκενλή που τεντώνεται και αγγίζει με πάθος μια μπουγάτσα με κυμά. Όχι με κύμα μαν. Με κυμά. Αυτό το γλυπτό θα αναρτηθεί δίπλα στα άλλα αγάλματα (του βενιζέλου, του πόντιου, του καζαντζίδη, της βάρκας του κτλ, μη σε κουράζω τώρα με φλυαρίες, τα ξέρεις) όπου και θα αντικαταστήσει με τον καιρό το λευκό πύργο. Η Τσουρεκογάτσα κατά τα γιορτινά διαστήματα, τότε που ντύνεται η πόλη με τα καλά της, θα μετατρέπεται σε φαγώσιμη καθώς τη θέση του μαρμάρου θα παίρνει με αργές αλλά σίγουρες κινήσεις η πασίγνωστη ζύμη τερκ εν λή (Terk n Lee) και το φύλλο του θείου βάνια. Αλλες έγκυρες πηγές (αυτές βγάζουν μόνο μίλκο) αναφέρουν ότι οι πόλη θα είναι σε μια μόνιμη κατάσταση ανακατάταξης και μεταφοράς. Ετσι η δεθ θα πάει στο φεστιβαλ κινηματογράφου, το φεστιβάλ θα πάει στο μακεδονία παλλάς, το μέγαρο μουσικής στο ναταλί, το ναταλί στο πάρκινγκ της χανθ, η χανθ στο δημαρχείο της καλαμαριάς, ηπεριφερειακή θα μεταφερθεί στη τσιμισκή, η τσιμισκή στα βρασνά, τα σφαγεία στη σίνδο, η σίνδος στην κατερίνη, το φένα φρες στα σκόπια (ουάου i love this game), τα σκόπια στο βατοπαίδι, το βατοπαίδι στη λάρισα και η λάρισα στην κρήτη. Η κρήτη δεν πάει πουθενά αυτό το γνωρίζετε βέβαια.

Μέσα σε όλη αυτή την αναταραχή της μεταφοράς τα έργα του μετρό (2 σεξ και 2 καράτε) φυσικά θα σταματήσουν να παίζονται στο κέντρο και θα συνεχίσουν ανοίγοντας τρύπες όπου βρούν εύκαιρο, μαλακό και γόνιμο έδαφος. ‘Όσο συμβαίνουν όλα αυτά ο Νομάρχης της καρδιάς μας, του συκωτιού μας, του σπληνάντερού μας και της γαρδούμπας μας (πείνασα μη δίνεις σημασία), ο πανταχού παρώνει και τα πάντα πληρώνει θα κάνει περασιά καμέο από το σήριαλ Λόλα (άλλο Ζόχαν κι άλλο Ψόχαν μαν) με δυνάμεις σούπερ ήρωα. Στο σήριαλ υπάρχει η πιθανότητα ο χαρακτήρας που ενσαρκώνει ο πάνιξ να λέγεται Ζαρτάν και θα προστατεύει τους κακούς. Η μοναδική πόλη στον κόσμο με τρασιά νομάρχη. Gimme more Sergeant.

Κατά τα άλλα όλα καλά. Ο κωστάκης μας είπε με λίγα λόγια, αλλά μεστά και γεμάτα νόημα, πως πρέπει να γίνουμε όλοι υπουργοί για να κάνουμε εταιρίες οφ σορ. Ενεργοί Υπουργοί μαν. Γκάτ ιτ? Πως λέμε ενεργοί πολίτες, ενεργοί οπλίτες και τα λοιπά, τώρα και οι Ενεργοί Υπουργοί παρέα με τους Σκιώδεις Υπουργούς του Γιωργάκη (και μετά έρχεται ο Σόρον με το μάτι του, τα Ορκς και ο Γκάνταλφ).
Οι δημοσιογράφοι λύσσαξαν πιά με τις δηλώσεις του Ταβερνιέ. Είναι δικά του τα λόγια, είναι του ρουσό, είναι του ράλλη, είναι του Μπρους Λη… Όχι κύριοι, τα λόγια που είπε ο πρωθυπουργός που μας αξίζει ήταν σαφώς του Τσάκ Νόρις με αρκετές λεκτικές ενέσεις του Λορέντζο Λάμας και του Σιμόν Λε Μπον. Ασχετοι!

Τι λέγαμε? Α ναι, για τη δεθ. Γουέλ εγώ προτείνω να φύγει η πόλη και να μείνει η δεθ εκεί που είναι μαζί με το δημαρχείο, το μέγαρο και το υπόλοιπο warcraft.

Άντε Μπάι ρε Ντουμπάι. Πάω να ξαναδώ το Zohan όπου τα πράγματα είναι φυσιολογικά με τις τηγανητές χειροβομβίδες, την κατσίκα που κουβαλάει το πιάτο με την κρεμμυδόσουπα, τον ταρίφα παλαιστίνιο με τη βόμβα από neosporin και τη θεά Μαράϊα Κάρει που σκληραίνει και επιμηκήνει γρήγορα κάθε υπάρχον πέος στον πλανήτη.

$ ./configure -guess «poios tha meinei»
$ ./ make nd.bin -voulgarakis.paei –polydoras.paei
$ sudo reboot

Save As Tif

Δεν θέλουμε τη δεθ, ούτε την ετ3, ούτε το τιβι εκατό, ούτε τον ατσαλάκωτο, ούτε το βούγια, ούτε τον μπουτάρη, ούτε την αράπογλου, ούτε τον άνθιμο, ούτε τον ψωμιάδη, ούτε τους γεωργιανούς, ούτε τους αλβανούς, ούτε το μετρό, ούτε τα έντερά μας τα ίδια τελικά. Γιατί ζούμε στη πιό σουρεαλ πόλη του πλανήτη με τις πιό σουρεάλ ποδοσφαιρικές ομάδες και όλως παραδόξως επιβιώνουμε και συμβιώνουμε με όλες αυτές τις τραγελαφικές καταστάσεις.

Η μέρα μας ξεκινάει με αγιασμό το πρωί, ενώ παράλληλα φωνάζουμε η μακεδονία είναι ελληνική (πάντως μια γοργόνα που ρώτησα αν ζεί ο μεγαλέξανδρος μου είπε να κόψω τις μαλακίες πρωινιάτικα) μετά τρώμε μια μπουγάτσα με τυρί τυλιγμένη με την ελληνική σημαία και γαρνιρισμένη με σάρισες μινιατούρες, ενώ οι χαρτοπετσέτες έχουν τυπωμένη τη φάτσα του δήμαρχου που σας αξίζει. Ταυτόχρονα, και με δύο κομμάτια μπουγάτσας στο χέρι, πηδάμε τρείς γκόμενες λόγω του ερωτισμού της πόλης, ενώ προσπαθούμε να παρκάρουμε στη τσιμισκή. Αυτά συμβαίνουν το πρωί. Το μεσημέρι πάμε για τσίπουρο και ψάρια με άλλες τρείς γκόμενες, διαφορετικές αυτή τη φορά, και αφού φάμε και πιούμε τις πηδάμε και αυτές (μία-μία ή όλες μαζί). Μετά την πέφτουμε για ύπνο να ξεκουραστούμε ακούγοντας στο ράδιο τα προβλήματα του ηρακλή, του παοκ και του άρη. Το απόγευμα που έχουν γεμίσει οι μπαταρίες μας και η διάσημη στύση μας επανήλθε, κατηφορίζουμε στην παραλία για να πιούμε τον φραπέ μας, σε βάζο αντί για ποτήρι, χτυπάμε μια μπουγάτσα ακόμη με κρέμα και άχνη ζάχαρη ενώ τσεκάρουμε τις επόμενες τρείς γκόμενες για το απογευματινό σεξ (αν έχεις χάσει τον αριθμό μαν είναι 3 το πρωί, 3 το μεσημέρι, 3 το απόγευμα και ακόμη δεν βράδυασε. Με νοιώθεις?). Το βραδάκυ μας ξαναραντίζει ο άνθιμος ενώ μας λέει στο αυτί το αυξάνεσθε και πλυθήνεσθε και είμαστε έτοιμοι να κατακτήσουμε την Πόλη, τα Σκόπια και την Κορυτσά. Αλλά πρίν γίνουν όλα αυτά περνάμε μια βόλτα από το 137, το devido και το ντερλικατέσεν και χτυπάμε τα γυρόνια μας παρέα με τις επόμενες τρείς γκόμενες που θα πηδήξουμε, οι οποίες σημειωτέον είναι η καινούρια φουρνιά των αει και έχουν φάει το μύθι περί ερωτικής πόλης άρα έχουν φορέσει ότι λιγότερο μπορούν. Aυτές δεν τις πηδάμε προς το παρόν. Τις κρατάμε για μετά, εκτός κι αν θεωρούν το σεξ με μυρωδιά άγριου φρεσκοκομένου κρεμμυδιού και λεπτοκομένου χοιρινού κρέατος ψημένου αργά και ραντισμένου με χυμό ώριμης ντομάτας, τυλιγμένου σε μαλακή αργοψημένη πίτα, σαδόμαζό. Πράγμα απίθανο άρα τις πάμε για ένα ποτό. Κόβουμε τις μαλακίες για μοχίτο και παπαροκαιπερίνια και παραγγέλνουμε το μοναδικό ποτό που κάνει τις γυναίκες, γυναίκες και τους άντρες, παρανάλωμα: Το νερό της φωτιάς, κοινώς ουίσκυ. Το οποίο συνοδεύεται πάντα “εδώ πάνω” από λεκάνες με ποπ κορν, μπανιέρες με ξηρούς καρπούς και πισίνες με ντιπ. Ντιπ για ντιπ πέρπλ. Ενώ τα πίνουμε και λέμε τι ωραία που ήταν όταν ήμασταν φαντάροι, πηδάμε και αυτές τις τρείς φροντίζοντας πάντα να τις ευχαριστήσουμε ώστε να μείνουν όσο πιό πολύ καιρό μπορούν εδώ και την κάνουμε με ελαφρά πηδηματάκια για το Glorious Night. Όλο και κάποιος που ξέρουμε θα κάνει το μπάτσελορ πάρτυ του, δε μπορεί. Εκεί δεν πηδάμε γιατί σεβόμαστε τον ιερό χώρο του Κεμπίνσκυ και τις ακριβές ταπετσαρίες του Χάγιατ ενώ η φιγούρα του άνθιμου σε ολόγραμα εμφανίζεται στις γιγαντοοθόνες και μας ραντίζει ψηφιακά με 3d βασιλικούς βουτηγμένους σε ατόφια ευλογημένη php.

Η μέρα έρχεται το τζόνυ γουόκερ φεύγει. Πάρτε και τη δεθ, πάρτε και το φεστιβαλ, πάρτε και το φεστιβαλ κινηματογράφου και φέρτε μας γαϊδουράκια, πολλά ποδήλατα και 20 τόνους τραχανά να έχουμε να τρώμε αυτές τις δύσκολες μέρες.

Την αφέλειά μας μέσα…

… Και χάνοντας για λίγο το κακής ποιότητας χιούμορ που με διακρίνει θα διαπιστώσω ότι ζώ σε μια πόλη που φαγώνεται με τα σωθικά της τα ίδια. Μια πόλη που κάποτε ζητοκραύγαζε για την πρωτιά της “ελεύθερης” ραδιοφωνίας των τραμπούκων του κούβελα τώρα δεν θυμάται πιά τίποτα και νοσταλγεί την παλιά κορομηλά του κοσμόπουλου. Μια πόλη που πάντα είχε μια συντηρητική κοινωνία που εναγκαλιζόταν σφιχτά και χόρευε στους εξωτικούς ρυθμούς της εκκλησιαστικής σάμπα, τώρα ζητάει τη σαφή τοποθέτησή της ανάμεσα στη χερσόνησο του Αίμου ως βασιλεύουσα. Μια πόλη που κατάπιε τα παιδιά της, μασώντας τα αργά κι επώδυνα συνθλίβοντας πνεύματα, ριζοσπαστικές ιδέες και μουσικές, ξέρασε όλο αυτό το συρφετό που κάνει την παρέλασή του σήμερα ζητώντας να απενοχοποιηθεί. Μια πόλη που μυρίζει πιά χώμα και γαρύφαλλα είτε πολιτιστικά, είτε πολιτισμικά και οι λειτουργίες της έχουν περιοριστεί στις απολύτως απαραίτητες. Μια πόλη ζόμπι που τη δείχνουν με το δάχτυλο ως παράδειγμα προς αποφυγήν ξεχνώντας πρόσωπα, πράγματα, καταστάσεις, μνήμες και τελικά αφαιρώντας με λυσσασμένη προσπάθεια ολόκληρους τόμους ιστορίας.

Κάποτε στα μονοπάτια αυτά περπατούσαν δεκάδες φυλές και ανταλάσοντας ιστορίες, μυρωδιές, γεύσεις και μπαχαρικά δημιουργούσαν χωρίς να το ξέρουν ένα από τα μεγαλύτερα χωνευτήρια των λαών στα Βαλκάνια. Τώρα πια περπατάει η Πέγκυ Ζήνα, ο Αρναούτογλου και η Παπαρίζου.

Κάποτε κατέβαινα αθήνα και με ρωτούσαν για τον αγγελακα τώρα κατεβαίνω και με ρωτάνε για τον ψωμιάδη.

Αυτό είναι παρακμή.