Pager4

Eνώ το μυαλό μου ήταν ολοκληρωτικά στη Μαργαρίτα και τις δικές μας παιδικές πολεμικές ετοιμασίες, σε κάποιο νησί που μιλούσαν περίεργα ελληνικά, ο Αττίλας εισέβαλε, κατακρεούργησε και έκανε ένα κομμάτι δικό του με τις ευλογίες των συνταγματαρχών. Ο φημισμένος αμερικάνικος δάκτυλος μπήκε για τα καλά στο στόμα των δυό χωρών και ανίχνευσε με θράσος τα λαρύγκια και τις αμυγδαλές τους. Αλλά ας αφήσω καλύτερα αυτό το θέμα προς το παρόν και να επιστρέψω σε κάτι που είχε πραγματική σημασία τότε για εμάς: Την κατασκευή των όπλων. Το να δημιουργήσεις (γιατί περί δημιουργίας πρόκειται) το τέλειο φυσοκάλαμο δεν ήταν κάτι εύκολο. Επρεπε να πασχίσεις και να αφιερώσεις σημαντικό χρόνο και κόπο, ώστε η βολή σου να είναι μοναδική, ευθύβολη και ακαριαία ντροπιάζοντας έτσι τον αντίπαλο. Αυτή η μοναδική βολή είχε όμως αρκετές προϋποθέσεις. Το καλάμι (αυτό το ποντικί γκρί κομμάτι πλαστικού) έπρεπε να είναι πολύ μικρής διατομής ώστε την ώρα που φυσούσες με δύναμη (στην προσπάθειά σου να βγάλεις μια νότα νικηφόρα) ο αέρας έπρεπε να δημιουργήσει στροβιλισμό και αρκετή πίεση ώστε το βελάκι να φύγει με δύναμη και να καρφωθεί στα μαλλιά του εχθρού (ή στο μάτι του. Αρκετές περιπτώσεις κόκκινων ματιών είχαν σημειωθεί τότε). Ο ήχος και η γεύση του πλαστικού την ώρα που απογειωνόταν το χάρτινο πυραυλάκι ήταν κάτι αξέχαστο, σα σόλο του Γκιλέσπι. Τα χείλη σου έπρεπε να πάρουν τη κατάλληλη μορφή και θέση αφήνοντας λίγο σάλιο τη στιγμή που έπρεπε, αλλιώς το βελάκι στόμωνε και έμενε στη μέση του φυσοκάλαμου σαν πλοίο που εξώκειλε. Τι ντροπή! Το μικρής διατομής πλαστικό έπρεπε να λοιπόν να κοπεί στο μήκος που βόλευε τον καθένα αλλά δεν έπρεπε ποτέ να ξεπεράσει το χρυσό κανόνα (ούτε πολύ κοντό, ούτε πολύ μακρύ) και να περαστεί πάνω του κοντά στην κάνη το σημάδι. Μετά ερχόταν ο καλλωπισμός με μονωτική ταινία η οποία τυλιγόταν γύρω από το πλαστικό με προσοχή, και αν είχαμε περίσσια λεφτά με δύο ταινίες (πρώτα η στρώση με το κυρίως χρώμα και μετά τυλιγμένο σα κοχλίας η δεύτερη επικάλυψη που μετέτρεπε ένα άχαρο σωλήνα σε ένα όμορφο παιχνίδι).

Και μετά ερχόταν οι υπερβολές. Τα διπλά καλάμια ενωμένα με σπιρτόκουτο έκαναν γρήγορα την εμφανισή τους ενώ τα τριπλά τετραπλά έως και πενταπλά ήταν απόλυτα αναποτελεσματικά και κραυγαλέα. Τα σπιρτόκουτα είχαν πάνω τους τυπωμένους τους ήρωες του 21 με το πασίγνωστο πουλί στην πίσω όψη μαζί με την περίφημη ρεκλάμα “ελληνικόν μονοπώλιον” ενώ τα τσιγάρα λεγόταν έθνος, δήλος, ελλάς σπέσιαλ και πολλά άλλα. Θυμάμαι σα χθές τα τσιγάρα χύμα που πουλούσε ο περιπτεράς μπροστά στο εραζ. Η μάμα μου με έστελνε συχνά και έλεγε πάρε μου 2 ή τρία αναλόγως την οικονομική κατάσταση που σπανίως ξεπερνούσε την άθλια. Μια παύση για να περιγράψω την πρώτη μου κλεψιά. Σε αυτόν τον περιπετερά μπροστά στο εραζ οφείλω ένα ακόμη σημάδι στο χαρτογραφημένο κεφάλι μου. Μόλις είχε τελειώσει το επτά χρυσοί βρυκόλακες σε πρωινή παράσταση και φεύγοντας με έπιασε μια τρελή επιθυμία να φάω εκείνο το απίθανο γλυφιτζούρι που στη μέση είχε γεύση λεμονιού. Ορμάω στο ξύλινο σταντ που φιλοξενούσε το αντικείμενο του πόθου μου και γραπώνω ένα ενώ με το άλλο χέρι γραπώνω και όσες χωρούσε το χέρι μου τσίχλες “τσιγαράκια” τσικ αμέρικα.

Περιπτερά του εραζ ευχαριστώ για το δώρο. Το θυμάμαι ακόμη.

Advertisements

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Pager4

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s