Οι Πόλεις Χάνουν τους Θεούς τους

Τα πρόσωπα σκουριασμένα, πελεκημένα με θράσος, σμιλευμένα με το φόβο. Κανείς δε μιλάει. Κανείς δεν αντιδράει. Ο πόλεμος μεταφέρθηκε πιά μέσα στα σπίτια. Εκεί ο κανιβαλισμός. Εκεί η απάθεια κι ο φόβος. Χωρίς όνειρα, χωρίς ελπίδα, χωρίς στόχους βαδίζουμε όπως τα ζόμπι ανάμεσα από τα ερείπια. Λίγο ποδόσφαιρο, λίγες ειδήσεις θα μας κοιμήσουν αρκετά, θα μας ρίξουν και πάλι στο λήθαργο. Οι στρατιές των ανέργων μεγαλώνουν μέρα με τη μέρα. Ξεχύνονται στο δρόμο, διαβάζουν αγγελίες, περιμένουν στην ουρά ώρες για να εξαργυρώσουν την επιταγή. Στρατιές που δεν έχουν με ποιόν να πολεμήσουν. Μετά έρχεται η απάθεια, η παρακμή, το μίσος. Το μεγάλο σκουλήκι της απραξίας ξύπνησε για τα καλά. Ξύπνησε και η πείνα του είναι θηριώδης και άβουλη.

Οι εκκωφαντικές κραυγές του θέλω δουλειά δυναμώνουν όλο και πιό πολύ. Γίνονται λαίλαπα, γίνονται χείμαροι και αργά ή γρήγορα θα πνίξουν τα καμπουριασμένα μπετόν. Οι στολές ετοιμάζονται κάθε πρωί. Οι ρόλοι μοιράζονται με την αυγή της μέρας.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s