Εξόδιο του Πάνου

αντίφωνο

103_0349

Δεν είχα παιδικούς ήρωες.
Όταν μεγάλωσα απέκτησα τον Πάνο.

Έναν Προμηθέα, σε διαρκή ανάφλεξη, καιγόταν για να έχουν οι άλλοι φωτιά. Έναν παθιασμένο δάσκαλο, υπηρέτη κάποιου έρωτα αρχαίου. Έναν μικρό χριστό που έπαιρνε ένα ποτό κι ένα τσιγάρο, τα ευλογούσε και φτάναν να θρέψουν όποιον πλησίαζε. Μια πυξίδα που έδειχνε διαρκώς και αταλάντευτα την ουτοπία. Ο ήρωάς μου ήταν ένα νησί από σπάνιο πέτρωμα ευαισθησίας. Πολλοί ναυαγήσαμε στις ακτές του.

Ο ήρωάς μου λάξεψε τις λέξεις και τις έκανε εργαλεία ανεπιτήδευτης σεμνής λογιοσύνης. Μια Μούσα του έβαλε κρυφά στην τσέπη το σπάνιο νόμισμα των ποιητών. Το φύλαξε.

Ο ήρωάς μου έκρυβε μέσα του έναν σταυραετό, που πέταγε ψηλά και κοίταγε τον ήλιο.
Ψυχή ταξιδιάρα, νους αλάνης, πειρατικό καράβι της οργής και του ονείρου ο ήρωάς μου.
Αυτοσαρκάστηκε μέχρι να ματώσει. Απογυμνώθηκε. Μετά πήρε ένα κραγιόνι, ζωγράφισε το δίκιο, βγήκε στα φανάρια και το μοίραζε στους περαστικούς.

Ο ήρωάς μου ήταν…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 247 επιπλέον λέξεις

Καλό Ταξίδι Πάνο

Τον Πάνο τον αγάπησα σαν πραγματικό μου αδερφό. Brotha φωνάζαμε ο ένας τον άλλο αλλά εκείνοε έδινε στη λέξη μια άλλη χροιά, ένα άλλο μοναδικό νόημα. Πάντα αφιέρωνε και ένα μικρό κομμάτι στις εκπομπές του στο radio bubble σε μένα τον συνταξιδιώτη του Dark Angel . O θάνατος του, οι μάχες του, η κούραση του, η ανθρωπιά του όλα αυτά ήταν ο Πάνος. Ενας άνθρωπος γεμάτος ζουμιά, γεμάτος ανθρωπιά και τρυφερότητα και αγάπη. Βρεθήκαμε. Στο Urban της Ζεύξιδος. Ειπαμε. Ηπιαμε. Μας πήρε το απόγευμα. Αγκαλιαστήκαμε σφιχτά λες και δε θα ξανσμίγαμε ποτέ. Καλό ταξίδι ρε Καίσαρα. Καλό ταξίδι ΑΝΘΡΩΠΕ.