Εξόδιο του Πάνου

αντίφωνο

103_0349

Δεν είχα παιδικούς ήρωες.
Όταν μεγάλωσα απέκτησα τον Πάνο.

Έναν Προμηθέα, σε διαρκή ανάφλεξη, καιγόταν για να έχουν οι άλλοι φωτιά. Έναν παθιασμένο δάσκαλο, υπηρέτη κάποιου έρωτα αρχαίου. Έναν μικρό χριστό που έπαιρνε ένα ποτό κι ένα τσιγάρο, τα ευλογούσε και φτάναν να θρέψουν όποιον πλησίαζε. Μια πυξίδα που έδειχνε διαρκώς και αταλάντευτα την ουτοπία. Ο ήρωάς μου ήταν ένα νησί από σπάνιο πέτρωμα ευαισθησίας. Πολλοί ναυαγήσαμε στις ακτές του.

Ο ήρωάς μου λάξεψε τις λέξεις και τις έκανε εργαλεία ανεπιτήδευτης σεμνής λογιοσύνης. Μια Μούσα του έβαλε κρυφά στην τσέπη το σπάνιο νόμισμα των ποιητών. Το φύλαξε.

Ο ήρωάς μου έκρυβε μέσα του έναν σταυραετό, που πέταγε ψηλά και κοίταγε τον ήλιο.
Ψυχή ταξιδιάρα, νους αλάνης, πειρατικό καράβι της οργής και του ονείρου ο ήρωάς μου.
Αυτοσαρκάστηκε μέχρι να ματώσει. Απογυμνώθηκε. Μετά πήρε ένα κραγιόνι, ζωγράφισε το δίκιο, βγήκε στα φανάρια και το μοίραζε στους περαστικούς.

Ο ήρωάς μου ήταν…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 247 επιπλέον λέξεις

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s