Εβλεπα σήμερα την εναρκτήρια σκηνή από το Δράκουλα του Κόπολα όπου ο πολεμιστής αρματωμένος, θαμμένος κάτω από την πανοπλία του επιστρέφει σπίτι και βρίσκει την αγάπη του φαρμακωμένη και τάβλα με το ποτήρι στο χέρι ενώ γύρω της το τότε παπαδαριό κραδαίνει σταυρούς και θυμιατήρια. Μην την ψάχνεις μαν πως είδα το φατσόνι του Τσίπρα να τοποθετείται με χάρη στους ώμους του Βλαντ και πως οι γκριμάτσες του Δράκουλα αντικαταστάθηκαν από το μόνιμο ημιχαμόγελο του Αλεξ. Διότι αυτός ο άνθρωπος ότι και να κάνει θεωρείται λάθος. Μικρός για πρωθυπουργός, μεγάλος για νεολαίος, πολύ αριστερός για την τοποθέτηση τσακνή, πολύ δεξιός για την τοποθέτηση ταγματάρχη, πολύ ερτ για τη νεριτ, πολύ νεριτ για τον κουτσούμπα. Πάνικ. Τα καταφέρνει να μπερδέψει ακόμη και τους άσπονδους φίλους του, ακομη και την εγκριτοσύνη ενός Πορτοσάλτε ακόμη και την πορτοσαλτοποίηση ενός Μπογδάνου, ακόμη και την μανδραβελοποίηση ενός πρετεντέρη. Θα μου πεις εδώ κατάφερε να περιπλανήσει τον πανίβλακα το γιουσουφάκι του μπόμπολα που οκ όλοι ξέρουν αλλά κανείς δεν μιλάει δικός του είναι ο κόλος ότι θέλει τον κάνει αλλά από τη στιγμή που μιλάμε για πολιτικούς του κόλου αυτός είναι ο ορισμός. Βέβαια το θέμα μας δεν είναι το γιουσουφάκι αλλά ο Τσίπρας, αυτός ο μπερδεψουά καταστασιακός αυτή η τρομερή επιλογή του Αλέκου Αλαβάνου.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s