Goldfish Silver Lion

Κάθε φορά που συμβαίνει κάτι οδυνηρό έως και δολοφονικό η αγέλη χωρίζεται στα δύο. Ηταν προβοκάτσια φωνάζει η μισή, δεν ήταν φωνάζει η άλλη μισή. Το έκαναν για να πουλήσουν ειδήσεις φωνάζει η μισή, ήταν αλήθεια φωνάζει η άλλη μισή. Δύο μισές αλήθειες που προσπαθούν να ενωθούν στη μια και μοναδική αλήθεια. Την αλήθεια εκείνη που θα προσυλητίσει, θα πείσει, θα ασπασθεί, θα χειροτονήσει, θα μανιπουλάρει, θα στοχασθεί, θα σκεφθεί, θα χειροδικήσει, θα τιμωρήσει, θα τιμωρηθεί.

Η αγέλη πάντα χωρίζεται σε δύο ίσα μέρη. Ο αντίλογος γίνεται διάλογος. Το χρυσόψαρο σπάει τη γυάλα του με δύναμη.

Bread for Networks

Ολες αυτές οι διαφορετικές δομές, οι ημιαυτόματες οι αποστασιοποιημένες οι χωρίς να περιέχουν καμμία ποίηση μέσα τους κάποια στιγμή θα παγώσουν όπως οι Ανταρκτικoί. Κανένας ήλιος δεν θα είναι αρκετός για να λυώσει τα δεδομένα. Αυτά μένουν. Μένουν για πάντα. Όσο το πάντα περνάει με χάρη μέσα από ένα καλώδιο έθερνετ. Όσο το πάντα χωράει σε μια οπτική ίνα. Τρέχουν τα ερίφια, καλπάζουν ολόισια στο χαμό τους. Κόβουν αποδείξεις στα mall της γης. Σηκώνουν σκόνη. Στογγυλοκάθονται σε ποταπές και ευτελείς καρέκλες του ικεα. Ενα να μας κυβερνάει ένα να μας ενώνει ένα.  Πόσοι άνθρωποι χρειάζονται για να φτάσουν ή έστω να αγγίξουν το δαιδαλώδες; Ο Ίκαρος έφτασε αρκετά κοντά αλλά λυώσαν τα φτερά του. Γκρεμοτσασκίστηκε στο γυαλιστερό Αιγαίο. Εσπασε τα πλευρά του. Πνίγηκε μέσα στη ματαιοδοξία του. Και δεν ξανασηκώθηκε ποτές.

Στην ουρά τα πλήθη αλλαλάζουν και βαρυγκομούν. Περιμένουν υπομονετικά τη δική τους ψηφιακή σφαγή. Ενα να μας κυβερνάει ένα να μας ενώνει ένα.

Πεθαίνουμε μια φορά και όμως κρατάει τόσο πολύ
-Μολιέρος-

./Makefile 2

Τα καραβάνια έφτασαν για μια φορά ακόμη και ξεφόρτωσαν τη γυαλιστερή πραμάτεια τους. Δεκάδες εκατομμύρια tweets που εξακοντίζονται στα πέρατα του δικτύου, ταχύτατα βέλη που εξαπολύουν οι ψηφιακοί ιθαγενείς στα blogs και χιλιάδες λέξεων και εικόνων που αλλάζουν αστραπιαία χέρια στο myspace και το facebook. Αυτός ο φηφιακός Αμαζόνιος που σφύζει από ζωή μικρής διάρκειας αλλά πολύχρωμης λάμψης έχει πια κορεσθεί. Στα καταστήματα τεχνολογίας χαμός από νέα προϊόντα που κάνουν σχεδόν τα πάντα με περισσή ευκολία. Από εσένα, για εσένα.

Ο τρόπος σκέψης κατευθύνομενος απόλυτα περνάει πια απόλυτα στα χέρια των ισχυρών. Μυθοποιείται σε κάθε ψηφιακή στιγμή, σε κάθε τικ του i-phone, του android και του blackberry. Εκεί μέσα χαριεντίζονται τα sms τα mms τα click 2 call. Κάθε ζευγάρι γνωρίζεται γρήγορα, φιλιέται γρήγορα, πηδιέται γρήγορα, χωρίζει γρήγορα. Ο χρόνος ασαφής και μάταιος ανακυκλώνεται σε βόλτες του hotmail, του G-mail, του nevibes. Τα μάτια θολά από την πρώιμη ευχαρίστηση και τη γνώριμη ηδονή των bytes αναζητάν το επόμενο θύμα στις όχθες του ντίτζιταλ Αμαζόνιου.

Υποσχέσεις με τεράστια λαμπερά γράμματα αιωρούνται στα πολυκαταστήματα. Ονειρα που γυαλίζουν πίσω από κάθε οθόνη tft, λεπτή όπως το χαρτί άδεια όπως το νερό. Συγγραφείς χωρίς εκδοτικό οίκο, χωρίς κοινό, χωρίς αλφάβητο έρμαια της λεγόμενης επικοινωνίας μεταξύ των ειδών. Η κονωνία χάσκει με το στόμα ολάνοιχτο και καταπίνει τόνους πληροφορίας, ανούσιας, χωρίς ειρμό, χωρίς αρχή μέση και τέλος.

Afto Ayto Ato

Μερικοί άνθρωποι ξεραίνονται από μέσα προς τα έξω. Θηριωδούν και σαγηνεύουν τα θηρία. Μοναδική θηλειά τους, μοναδική τους παγίδα αυτή που γνωρίζουν καλύτερα. Η μεγάλη πύρινη θηλειά του τσίρκου που από μέσα της πηδάνε με κόπο τα αποστεωμένα και φοβισμένα λιοντάρια, οι φτωχές τίγρεις που ούτε το κουράγιο έχουν πιά να αναδείξουν τις μαύρες τους ρίγες, μήτε το κουράγιο και το θράσος για να μεγαλώσουν τα μικρά τους. Είναι κάτι ενδιάμεσο, κάτι σαν το φυλακισμένο Alien του  HR Giger που δολοφονεί και κατασπαράζει με μοναδική του και νομαδική του ελπίδα να γίνει κάποτε άνθρωπος. Εστω και στο ματωμένο σώμα και το ξυρισμένο κεφάλι της Ρίπλευ ψάχνει να βρεί τον ένα, τον μοναδικό τρόπο ώστε να πλησιάσει λίγο πιιό κοντά και να αγγίξει με την παρεξηγημένη του ανάσα το ανθρώπινο. Στον Κύβο, άλλη μια υπέροχη ταινία, ένα κουμπί που η χρήση του αρχίζει και τελειώνει για την παραγωγή σάλιου οι χαρακτήρες έχουν εγκλωβιστεί μέσα τους. Ο κύβος είναι μόνο η πρόφαση της φυλακής. Εκεί μέσα οι προσωπικότητες εξαυλώνονται και θρυματίζονται κάθε στιγμή που περνάει, με κάθε λάθοε συντενταγμένη που οδηγεί και πάλι στο λαβύρινθο. Ξανά μέσα. Ξανά χωρίς ανάσα. Εκεί και η ατάκα «εσύ ξεράθηκες από μέσα προς τα έξω». Χωρίς να γεράσεις, γεννήθηκες γερασμένος χωρίς λόγο ύπαρξης η ύπαρξή σου στροβιλίζεται γύρω από οτιδήποτε γεννάν οι υπόλοιποι. Δε χαίρεσαι παρά μόνο φθονείς και συμβουλεύεις, μικρέ άνθρωπε, και όταν οι συμβουλές σου δεν γίνουν δεκτές δείχνεις το πραγματικό σου πρόσωπο που είναι νεκρό πριν καν γεράσει.

Ποτέ μη διαφωνείς με ανόητους. Θα σε παρασύρουν στο δικό τους επίπεδο…

Pass the mic boy

Aρκετοί χάρηκαν για την είσοδο του Pirate Bay στην ευρωβουλή θεωρώντας αυτό το γεγονός μια επανάσταση. Αν όμως μπεί η Apple, η Oracle και διάφορα άλλα μεγαθήρια στην ευρωβουλή θα μιλάμε για πουλημένο σύστημα. Το σύστημα όμως είμαστε εμείς, δεν είναι ούτε καμμία ξεχωριστή οντότητα, ούτε μια μερίδα «ισχυρών» που αποφασίζουν για τις τύχες μας και μετά εφευρίσκουν μυριάδες κόλπα ώστε να μας κρατούν υπόδουλους (έχω τελειώσει με τέτοιου τύπου σκέψεις αρκετά χρόνια πριν) απλά, συμβαίνει ότι συμβαίνει σε κοινωνίες που βρίσκονται σε βαθειά κρίση και δεν μπορούν να τη ξεπεράσουν τουλάχιστον αναίμακτα. Είναι πολύ κουραστικό να ακούω συνέχεια και να το επαναλαμβάνω και εγώ για την προβατοποίηση, τα δάνεια, τις πιστωτικές καρτες και λοιπά. Η πραγματικότητα βέβαια είναι, πως ο σύγχρονος άνθρωπος βάλλεται από παντού με χιλιάδες αχρείαστα θέλω. Θέλει ακριβώς οτιδήποτε δεν του είναι απαραίτητο και οτιδήποτε τον ανεβάσει, έστω για λίγο, στο θρόνο που πάντα ζήλευε.

Στη σύγχρονη κοινωνία, τουλάχιστον την Ελληνική (εδώ ζω, δεν μπορώ να ξέρω άμεσα τι γίνεται στη Χονολουλού) το όριο πλούσιου-φτωχού είναι πιά ασαφές και αυτή η κατάσταση τραβεστί δημιουργεί χιλιάδες προβλήματα. με αποτέλεσμα κάποιος να έχει μια πανάκριβη πορσε.  αλλά να μην ξέρει σε ποιά θέση μπαίνουν τα κουτάλια και τα πηρούνια σε ένα επίσημο δείπνο. Όλη αυτή η πλασματική οικονομική άνεση κάνει τους νεόπτωχους ακόμη πιό δυστυχισμένους καθώς προσπαθούν με κόπο να μπούν σε ένα κύκλο που δεν ανήκουν και ούτε πρόκειται ποτέ αυτός ο κύκλος να τους δεχτεί σαν ίσους. Απλά υπάρχουν ως διασκεδαστές της αυλής.

Αυτή η ανισορροπία και η έλλειψη πραγματικά πλουσίων και πραγματικά φτωχών δημιούργησε από το 90 και μετά ένα τεράστιο ρήγμα στην πάντα σαρκοβόρα ελληνική κοινωνία. Ο κοινωνικός της ιστός αδυνάτισε, η αλυλεγγύη χάθηκε στα σκοτεινά βάραθρα του νεοπλουτισμού και οι όποιες αξίες σφαγιάστηκαν στο βωμό της ματαιοδοξίας. Μια κοινωνία δεν είναι δυνατόν να εξελιχθεί αν όλα τα μέλη της είναι ίσα, και αν το 2000 περίπου άρχισε η δημιουργία της εισαγόμενης φτώχειας με τους οικονομικούς μετανάστες, τώρα συνεχίζεται με τη δημιουργία εγχώριας φτώχειας μέσω των κατασχέσεων.

Οι Πόλεις Χάνουν τους Θεούς τους

Τα πρόσωπα σκουριασμένα, πελεκημένα με θράσος, σμιλευμένα με το φόβο. Κανείς δε μιλάει. Κανείς δεν αντιδράει. Ο πόλεμος μεταφέρθηκε πιά μέσα στα σπίτια. Εκεί ο κανιβαλισμός. Εκεί η απάθεια κι ο φόβος. Χωρίς όνειρα, χωρίς ελπίδα, χωρίς στόχους βαδίζουμε όπως τα ζόμπι ανάμεσα από τα ερείπια. Λίγο ποδόσφαιρο, λίγες ειδήσεις θα μας κοιμήσουν αρκετά, θα μας ρίξουν και πάλι στο λήθαργο. Οι στρατιές των ανέργων μεγαλώνουν μέρα με τη μέρα. Ξεχύνονται στο δρόμο, διαβάζουν αγγελίες, περιμένουν στην ουρά ώρες για να εξαργυρώσουν την επιταγή. Στρατιές που δεν έχουν με ποιόν να πολεμήσουν. Μετά έρχεται η απάθεια, η παρακμή, το μίσος. Το μεγάλο σκουλήκι της απραξίας ξύπνησε για τα καλά. Ξύπνησε και η πείνα του είναι θηριώδης και άβουλη.

Οι εκκωφαντικές κραυγές του θέλω δουλειά δυναμώνουν όλο και πιό πολύ. Γίνονται λαίλαπα, γίνονται χείμαροι και αργά ή γρήγορα θα πνίξουν τα καμπουριασμένα μπετόν. Οι στολές ετοιμάζονται κάθε πρωί. Οι ρόλοι μοιράζονται με την αυγή της μέρας.

Proti May

Σήμερα έβρεχε. Χάλασε η μέρα των μικροαστών που ήταν έτοιμοι να ξεχυθούν με τη θολερή τους ματιά και τις άφθονες πλαστικές τσάντες παραμάσχαλα χτυπώντας με δύναμη στην άσφαλτο τα ψηλοτάκουνα καγιέν. H επιδρομή είχε τελειώσει πριν καν αρχίσει. Οι δυνάμεις του Νέου Ατίλα των εμπορικών κέντρων σάπισαν από τη βροχή.

Εκείνη την πρωτομαγιά οι 8 κρεμασμένοι συνδικαλιστές δεν μπορούσαν να ξέρουν ότι σήμερα θα έβρεχε.

Και όμως…