No Tittle

Πολύ σκόνη σηκώθηκε τελευταία με τον υποτιθέμενο πόλεμο μεταξύ Νέων και Παλαιών Μέσων. Τόση πολύ που με έπιασε βήχας. Εδώ και μια δεκαπενταετία περίπου ακούω για το τέλος του χαρτιού, το κλείσιμο των εφημερίδων και το τέλος του κόσμου όπως τον γνωρίζαμε. Παρόλα αυτά το αυτοκίνητο εξακολουθεί να έχει 4 ρόδες και ένα τιμόνι και οι ανεμόμυλοι είναι άχρηστοι απόλυτα χωρίς τη δύναμη του αέρα.

Η δημοσιογραφία αποτελείται πλέον από αιρέσεις. Οι Καλοί, οι Κακοί, οι Έγκριτοι, οι Εισαγγελείς και οι Πραγματικοί.

Τα Μέσα (παλαιά και νέα) απέτυχαν από τη στιγμή που άρχισαν να υποτιμούν τους αναγνώστες τους και να βγάζουν από το καπέλο τους βαλσαμωμένους λαγούς. Η αχανής όαση του Δικτύου μετατράπηκε στα γρήγορα σε μία εφιαλτική έρημο ενώ οι καμήλες πέθαναν από τη δίψα αγκαλιά με τους καμηλιέρηδες.

Αν τα Παλιά Μέσα διαστρεβλώνουν την αλήθεια, τα Νέα διαστρεβλώνουν το Ψέμα.

Στη διαφήμιση υπάρχει ένας όρος που λέγεται Κομήτης. Είναι ένα προιόν που πλασάρεται πολύ έντονα, με μικρή διάρκεια ζωής, ώστε να προκαλέσει εντυπώσεις και να συλλέξει πληροφορίες για το πραγματικά τελικό προιόν που δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τον Κομήτη. Αυτό κάνει το Βήμα με την πρόθεση συνδρομητικού Νέου Μέσου.

Η αμηχανία των εκδοτικών οργανισμών είναι πιό έντονη από ποτέ και ανακατεύει άτσαλα τον ρομαντισμό των free press με τον κυνισμό του περιπτέρου. Ανάλατο χθεσινό φαγητό.

Hey Stork. Say Booya

Ενα θέμα που είναι μη τζιζ για την ελληνική κοινωνία. Η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση και η ανυπαρξία της. Σα να μην υπάρχει η έλξη των δύο φύλων, η αναζήτηση της ανατομίας, η ελευθερία του να χαίρεσαι το σεξ (καλά υπάρχουν και περιπτώσεις που δεν το χαίρεσαι οκ) και οι παγίδες. Τα παιδιά τα φέρνει ο πελαργός. Πως θα φαινόταν σε ένα παιδί αν έβλεπε ένα μωρό να κουβαλάει στο στόμα του ένα πελαργό? Θα σκεφτόταν βέβαια ότι το έχουν φουλάρει στις ανοησίες. Γιατί τα παιδιά τα φέρνει ο άνθρωπος και τα πελαργάκια τα φέρνουν οι πελαργοί. Ξεκάθαρα πράγματα. Πελαργοί και άνθρωποι δεν έχουν καμμία σχέση μεταξύ τους σύμφωνα με το Δαρβίνο και με τα μάτια μας βέβαια. Τσιγάρο και επανέρχομαι.

Γουελ, είναι πολύ εύκολο να πεί κάποιος μακρυα από τα ναρκωτικά και να πετάξει θυελλώδεις λόγους για το stay away με άνεση και χωρίς να κομπάσει ούτε στιγμή. Και καλά θα κάνει βεβαίως. Ομως εκείνο, το “άλλο” πως το εξηγείς τώρα χωρίς το πρόσωπο σου να πάρει τη γνωστή γκριμάτσα της αμηχανίας? Αυτή ακριβώς η αμηχανία για την επεξήγηση της ηδονής και της ευχαρίστησης δημιουργεί ενοχές και καταδικάζει ολόκληρα κοινωνικά κομμάτια. Το σεξ δεν είναι ανήθικο. Ισα ίσα. Το σεξ είναι ανήθικο μόνο τη στιγμή που αισθάνεσαι εσύ ανήθικος και δεν παύει ποτέ να είναι καθαρά μια λειτουργία. Σε αυτό ακριβώς το λεπτό σημείο εμφανίζονται από το πουθενά οι σκοταδισμοί των θρησκειών δημιουργώντας ολόκληρο σύστημα ενοχών που θεριεύει όσο ο άνθρωπος ανακαλύπτει το σώμα του.

Η μεγαλύτερη σύγχρονη παγίδα και προφανώς η τελευταία μάχη έρχεται με τη μορφή μιάς περίεργης αρρώστειας, που λειτουργεί και δυναστεύει το ανθρώπινο είδος, αρκετούς αιώνες μετά τη δημιουργία του. Το όνομά της είναι έλλειψη χρόνου και βασίζεται και αυτή (όπως οι θρησκείες) σε κάτι που δημιουργεί μόνο δυσάρεστες καταστάσεις.

Ο πόθος, η ηδονή, ο σεβασμός τη στιγμή που εξερευνείς το σώμα του άλλου πρέπει να μεταδίδονται με τρυφερότητα στο γεμάτο φαντασίες παιδικό μυαλό. Δύσκολο αλλά όχι ακατόρθωτο. Οι πιό γαλήνιοι, οι πιό αληθινοί τα καταφέρνουν έστω κρυφογελώντας.

Αυτούς τους θαυμάζω

H Σιωπή Του Κόσμου

Κάποτε τα καφενεία, ναι εκείνα τα γεμάτα ζωή, εκεί όπου η μυρωδιά του καφέ και οι ήχοι από τους ναργιλέδες μπλέκονταν με τις ανθρώπινες φωνές θα πάψουν να υπάρχουν. Θα αναζητάμε με πάθος τους ανθρώπους που κάποτε μιλούσαν ο καθένας για το λόγο του. Ο Λόγος θα πάψει να υπάρχει και θα αντικατασταθεί από γενναίους πιθηκισμούς. Οι βρυχηθμοί του Νέου Ζώου. Οι μορφασμοί του. Η αντικατάσταση της αγωνίας του. Και τελικά ο θάνατός του. Αναίτιος, γεμάτος απορίες, χωρίς θαύματα, χωρίς θεούς, χωρίς δαίμονες, χωρίς όνειρα, χωρίς λόγο. Φαφούτηδες θα κινούμαστε, παράλυτοι της γλώσσας, ανάπηροι της σκέψης, δημιουργοί χωρίς δημιουργήματα, άπειροι καταναλωτές, αστικοί βρυκόλακες που πίνουμε το ίδιο μας το αίμα. Χολέρα, πανώλη.

Ενας κόσμος δίχως αγάπη γεννιέται.

Ενας κόσμος γεμάτος μίσος, μαθημένος πρώτα να μισεί τον ίδιο του τον εαυτό…

ps: λεξιπλασία επηρεασμένη από την εκπληκτική εκπομπή του ΑΝεμου στο Radio Bubble

ps -a

1. Το Δίκτυο από μόνο του είναι άναρχο, άδικο και αληθές. Τα τρία στερητικά άλφα δημιουργούν και αντικατοπτρίζουν το προφανές της λήθης. Η θεοποίηση του, η αναγωγή του σε ψηφιακές δέκα εντολές είναι το ζητούμενο.
2. Ένα Δίκτυο για να δικαιολογήσει το όνομά του και μόνο χρειάζεται ενέργεια. Η ενέργεια αυτή είμαστε εμείς.
3. Κάθε λεπτό που περνάει δεκάδες ψηφιακά σούπερ νόβα δημιουργούνται με άπειρη, μικρή, ή καθόλου διάρκεια ζωής. Αυτή είναι η πληροφορία.
4. Το Δίκτυο λειτουργεί αυτόνομα, παραφράζει, διαστρεβλώνει, αληθεύει, ψεύδεται, επιτίθεται, αμύνεται, σαρκάζει, διακωμωδεί, ορύεται, δικαιώνει, δικάζει, δικάζεται, παρανομεί, νομεί, θρέφει, θρέφεται, γιγαντώνεται, νανίζεται. Αυτό είναι το Δίκτυο.
5. Η κοινωνία μεταφέρθηκε στο δίκτυο και μαζί της μετέφερε όλες τις στενωπούς της, τα αδιέξοδά της και την πολιτική της βούληση έχοντας λαθεμένα την εντύπωση ότι η επίφαση της ελευθερίας είναι η ελευθερία. Αυτή είναι η κοινωνία.

Το Δίκτυο είναι ο απόηχος μιας κοινωνίας, η ηχώ της, η τελευταία της κραυγή ακριβώς πάνω από τις ταντάλειες όχθες. Η κοινωνία που ορειβατεί, και ακροβατεί, ελπίζει και εύχεται. Με όλες τις πανώλες της θεραπευμένες και τα νερά της καθαρά και αφαλατωμένα εύχεται και απεύχεται μέσα στην ακροβασία της ο ήλιος να ανατείλει και από την άλλη πλευρά.

Στο Δίκτυο έχουν θέση όλα τα κοινωνικά στρώματα. Εδώ δεν υπάρχουν διαπιστευτήρια, διαβατήρια και φρονήματα. Η τουλάχιστον δεν υπήρχαν κάποτε. Τώρα πιά με μερικές γρήγορες, κοφτές ματιές μπορείς να παρατηρήσεις εύκολα τις αλλαγές στον πλανήτη, το μικροαστικό ιντεράξιον, τις παραλλαγές του κηφηνισμού, τη θεοποίηση του bandwidth και του soul downloading ενώ ταυτόχρονα ο δαίμονας του λεγόμενου real life υποφέρει από ανίατους ρευματισμούς.

Θα μπορούσε κάποια στιγμή το δίκτυο -και η υποτιθέμενη κοινωνία της πληροφορίας- να λειτουργήσει ως η νέα, πολλά υποσχόμενη, νεοθρησκεία απαλλαγμένη πια από τις παιδικές τις αρρώστιες παραδίδοντας στους κοινούς άθνητους ένα περίεργο γλυπτό νεοχίπυς και μεταγουντστοκ?
Νομίζω πως ναί.

Αν και προβλέψιμο, βαρετά επαναλαμβανόμενο και κλισέ είναι η τελική κατάληξη του loopin the loop όπου η επίφαση της ελευθερίας ωθεί τον πολίτη του δικτύου, μετά από όλα τα δεινά που υπέφερε και υποφέρει ολόκληρη η ανθρωπότητα χωρίς καν να ευθύνεται εκείνος, στη δημιουργία μυριάδων δανεικών τύψεων και ενοχών, ακριβώς όπως οι θρησκείες. Οι αγωνιώδεις ρεκλάμες για τον πλανήτη, η επιστροφή στη φύση, το δέος για τους κεραυνούς και τα φυσικά φαινόμενα επανέρχεται γεμίζοντας -όχι πια φόβο- αλλά αγανάκτηση που μπορεί να μετρηθεί μόνο σε gigabytes.

Ενα ολόκληρο κομμάτι της κοινωνίας, το πιό δημιουργικό της, έχει μεταφερθεί πιά ολοκληρωτικά στο δίκτυο. Οι Τέχνες που γνώρισαν αιώνες σκοταδισμού πάντα έβρισκαν τον τρόπο ώστε να επιβιώσουν και να δημιουργήσουν κάτι από το πουθενά. Δυστυχώς μαζί τους υπήρχε πάντα μια ολόκληρη στρατιά λακέδων, κηφήνων, κολάκων και βρυκολάκων που λειτουργούσαν και λειτουργούν ως αυλικοί και πιερότοι ενίοτε.

“ Το ιντερνετ είναι η απόδειξη ότι οι καλοί έχασαν”

Draft

Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς από αυτή την πόλη; Μια πόλη μαραζωμένη καχεκτική πια, άτονη άοσμη και άχρωμη. Παραδομένη στους ποταμούς του λίζινγκ που ρέουν άφθονοι. Μαζική διασκέδαση, μαζική κουλτούρα, μαζικό. Η γραμμή μαζικό νίκησε τη γραμμή μαζινό. Ενα σύμφωνο είναι αρκετό για να ανατρέψει μια τραγωδία και να την ανάγει σε κομoδία του Κόμμοδου. Γελάμε με τα τραγικά και λυπόμαστε με τα κωμικά. Αλλά η τραγωδία είναι βαθειά μέσα μας. Εκεί είναι και βρίσκεται πάντα η απόλυτη τραγωδία η “εν τις μορίοις δρώντως και ου δι απαγγελίας” και η “μίμησης πράξεως σπουδαίας και τελείας”. Ο άφθονος Μύθος ο Ανκατανάλωτος, αυτός που σαπίζει στα ράφια μάς καλεί για μια φορά ακόμη. Η θηλειά μακριά και τρίχινη τυλίγεται γύρω από τα όνειρα σου, αν έχεις ακόμη.

Εχεις όνειρα; Κακώς και κάκιστα και εφιαλτικά. Θα πορευθείς σύμφωνα με την παγκόσμια συμφωνία. Θα γίνεις Ο Τρεκλίζων Ο Μυθοφάγων και Ο Απορών.
Και κάποια στιγμή θα ενσαρκώσεις τον επέτη του Ουγκώ αλλά μη γελαστείς ούτε στιγμή και αναζητήσεις στους υπονόμους την λύση του Φρερ Ζον.

Διάβασε, αναζήτησε, αμφισβήτησε, πολέμησε, ζήσε σαν άνθρωπος ψηλά. Εκτός κι αν προτιμάς το γκισέ το κιγκλιδωτό το σαρκοβόρο που θα σε ρουφήξει μια για πάντα. Ζήσε άνθρωπε! Αγάπησε μέχρι θανάτου. Θανατώσου μέχρι αγάπης. Φτάσε στα όρια, τα δικά σου , του άλλου, του δίπλα, του απέναντι. Αν τελειώσει η ζωή σου στα σκανδιναβικά γλυκά του ικεα θυμήσου το φάιτ κλαμπ και νοιώσε την υπέρτατη απάτη.

Το τρένο έφυγε, πήγε μακρυά για μια φορά ακόμη. Ο αέρας μυρίζει χόρτο και σύνεφα. Η βροχή κάποια στιγμή θα έρθει, πυκνή δροσοφόρα και εκδικητική. Τα παράθυρα θα χτυπάνε με μανία και η θέα σου, η μοναδική σου θέα, θα είναι μόνο οι αναμνήσεις.

Τότε.

Η κάμπια που πάτησες τότε, τα πεπόνια που έφαγες μέσα στο μποστάνι, τα μούρα που μάζεψες στη συνδίκα, τα ποδήλατα που έπαιρναν φωτιά κάθε μεσημέρι, η βιργινία, η μαργαρίτα, ο στέλιος, ο σπύρος.
Φίλοι, κορίτσια, αγόρια, όλα στο καζάνι των αναμνήσεων παρέα με αυτή τη γλυκερή, την αξέχαστη μυρωδιά της σέβεν απ.

Τούρτες, γλομπάκια σην ταράτσα, το πρώτο φιλί, το τελευταίο φιλί. Οι ανάσες κοντινές, περίεργες και αμήχανες.

Φίλησα τώρα;
Εκανα έρωτα τώρα;
Οι απορίες πάντα ισάξιες της θάλασσας.
Τότε ο αέρας μύριζε χόρτο κομμένο και νερό από τα μπεκ στην παραλία.
Μύριζε έρωτα και απορία.

Μύριζε τα κορίτσια που αγάπησα.

Suprise Nigga

picture-1.jpg

Κατά τη διάρκεια του Β’ παγκοσμίου πολέμου και ενώ οι στρατιές ανταγωνιζόταν προσπαθώντας με θηριώδεις τρόπους να κατατροπώσουν τους αντίπαλους συχνά υπερίσχυε η λογική της φρίκης και της τακτικής. Μικρές ξύλινες νάρκες με εκρηκτική ύλη τόση όση ήταν αρκετή για να διαλύσει το πόδι ενός στρατιώτη αλλά όχι και για να τον σκοτώσει. Οι στρατάρχες της φρίκης γνώριζαν καλά ότι ένας τραυματίας είναι χειρότερο πλήγμα για τον αντίπαλο από έναν νεκρό. Τον τραυματία αναγκάζεσαι να τον κουβαλάς μαζί σου, σε καθυστερεί και σου δημιουργεί αρκετά προβλήματα.

Στην σημερινή εποχή, που οι κάθε λογής πόλεμοι έχουν αλλάξει σημαντικά μορφή, αυτές οι κινήσεις λογικής φρίκης παραμένουν. Οι ξύλινες νάρκες έχουν αντικατασταθεί από τη μεθοδευμένη εμφύτευση φόβου. Και ο φόβος τραυματίζει δε σκοτώνει.

Ο φόβος (όχι ο υγιής της επιβίωσης) ο άλλος ο άρρωστος ο πλασματικός είναι κι ο μεγαλύτερος εχθρός μιας σύγχρονης κοινωνίας. Μια κοινωνία χτισμένη πάνω στον φόβο που απαρτίζεται από τρομαγμένους πολίτες, απαθείς και βαριεστημένους είναι το καλύτερο πεδίο δράσης και το πιό γόνιμο έδαφος για οικονομικό τραυματισμό. Ο οικονομικός θάνατος δεν συμφέρει καμμία πλευρά.

Το ερώτημα είναι -και παραμένει- κατά πόσο είναι επικίνδυνο όταν αυτός ο φόβος-που φαινομενικά υπάρχει μόνο στο οικονομικό- γιγαντώνεται και εισβάλλει στη σφαίρα της συνείδησης. Αν συμβεί κάτι τέτοιο η νάρκη έχει κάνει απίστευτα καλά τη δουλειά της. Γιατί όχι μόνο σπαράλιασε ένα πόδι αλλά ξώφαλτσα πήρε και λίγο μυαλό, αφήνοντας πολίτες τραυματίες που ψάχνουν απεγνωσμένα δεκανίκια μέσα στο θόρυβο της μάχης, δεν τολμούν να σκεφτούν γιατί τα θραύσματα της νάρκης χτύπησαν το κέντρο της σκέψης, ενώ παράλληλα καθυστερούν κοινωνίες ολόκληρες με το σούρσιμό τους.

Αυτές όλες οι σκέψεις μου ήρθαν στο μυαλό καθώς διάβαζα αυτό το κομμάτι για τη συντήρηση των ιστορικών χαρτών της Θεσσαλονίκης.