A-Gap

Ξέρεις από τον τίτλο το νοιώθεις το στερητικό α. Χωρίς Γαπ δηλαδή. Απλά πράγματα. Απλά και κατανοητά όπως προστάζουν οι καιροί. Οι καιροί που τους θεωρούν όλους σφάγια αλάλητα. Που έχουν αυτιά, μάτια αλλά όχι γλώσσα. Οι δημοσιογράφοι -όλοι ανεξαιρέτως-  επιδίδονται σε ένα (ή μάλλον στο μεγαλύτερο) Μαραθώνιο αυτομαστιγώματος και αυτό ευτελισμού έβερ. Ξαφνικά όλοι τους έχουν επιδοθεί σε μια γιγάντια προσπάθεια αυτοκάθαρσης, αυτολύτρωσης, αυτοθαυμασμού και αυτοκριτικής. Δυστυχώς όλες αυτές οι λέξεις περιέχουν το αυτό, δηλαδή το Εγώ και μόνο Εγώ. Από το λαοπρόβλητο δημόσιο -άρα τηλεποτικό- αυτομαστίγωμα του Λομβέρδου εχθές μέχρι τα ταξίδια του Γιωργάκη, τη μούγκα του Κωστάκη, τη φουσκωμένη μπάκα του Καρατζαφέρη και τη μιζέρια του πλέον μουγγού Βενιζέλου στο υπουργείο Άμυνας και των διαφόρων άλλων διασκεδαστών της Γερμανικής Αυλής μέχρι την αποστασιοποίηση του λεγόμενου φιλικά «Άκη» διακρίνει κάποιος μια συντεχνία, μια Υπερμονόπολυ που συμμετέχει ο ίδιος όχι ως παρατηρητής αθώος αλλά ώς θεατής σε μια αρένα που θυσιάζεται εκείνος.

Είναι η πρώτη -αν όχι η μοναδική- φορά που ο θεατής μέσω ένός περίεργου αλλά κβαντικού μηχανισμού είναι και το θύμα, το σφάγιο.

«Μα δες» θα ουρλιάξει ο κβαντικός θεατής «δες τι ωραία με σφάζουν, με τι κίνηση, με τι χάρη, με τι μαεστρία…»

Sky Etc

Φοβάμαι τον ανθρώπινο κισσό που αλαφιασμένος τυλίγεται γύρω μου.
Που θα τους βάλω όλους αυτούς;
Πόσοι μπορούν να χωρέσουν μέσα μου;

Πόσοι είναι αυτοί που θα μοιραστούν μαζί μου τη θάλασσα; To σκοτάδι; Τον ήλιο;

Φοβάμαι τον ανθρώπινο κισσό που ξεφυτρώνει, που τυλίγεται, που πνίγει
έτσι απότιστος, έτσι κίτρινος.

Η ομίχλη απλώθηκε και πάλι πάνω στα κτήρια. Τα τύλιξε για μια φορά ακόμη.
Ο γλάρος έψαχνε το πρωί που θα φυγαδεύσει τα αυγά του.
Γυαλιστερές οροφές, πλατινένιοι δρόμοι, αδαμάντινα βενζινάδικα, ρουμπινένια εγώ στο χρώμα του αίματος

Ηταν και αυτή μια αλήθεια, μια ειδοποίηση
Ο ουρανός πέθανε και κανείς δεν έκλαψε.

I Know You Got Soul

«Ο αντίπαλος δεν είναι μέσα στις γραμμές μας. Είναι έξω και λεηλατεί την κοινωνία, το τελευταίο διάστημα εν απουσία μας. Και πρέπει μαζί του να αναμετρηθούμε και όχι μεταξύ μας.» Αυτή είναι η κατακλείδα του Αλέξη Τσίπρα. Ενός Τσίπρα που κατακρίθηκε για τις θέσεις του, που κατακρίθηκε για το χτένισμά του, που κατακρίθηκε για το λόγο του, που κατακρίθηκε για το ντύσιμό του, που κατακρίθηκε για τις εμφανίσεις του, που κατακρίθηκε για τις αδυναμίες του, που κατακρίθηκε για τις θέσεις του το Δεκέμβρη, που κατακρίθηκε για το γήπεδο του παο, που κατακρίθηκε για τη μή συμμετοχή του στο»debate», που κατακρίθηκε για τη νεότητά του, που κατακρίθηκε για τα κότσια του, που κατακρίθηκε για την υποχωρητικότητά του, που κατακρίθηκε για τον αγώνα του για ενότητα…

Αυτός είναι ο Αλέξης Τσίπρας. Εγώ είμαι ένας που πιστεύει σε αυτόν.

Respect

«Κάπου εκεί, μετά το 89, και μάλλον κατά τα στερνά του Μητσοτακισμού, ένα τεράστιο, ανώνυμο, σκοτεινό και απολίτικο πληθος ανθρώπων, άρχισε να καταλαβαίνει την δύναμή του. Κι άρχισε να διαμορφώνει συνθήκες «πολιτικού κόστους» με έμμεσες απειλές κάθε είδους στις διάφορες κυβερνήσεις.Σύντομα, αυτός ο κομπραδορισμός κυριάρχησε. Τα κόμματα ντρέπονταν να αποκαλύψουν πόσο αδύναμα ήταν, οι κομπραδόροι απεναντίας, έδιναν την «εμπιστοσύνη» τους στον έναν και στον άλλον, τηρώντας σχολαστικά έναν επίπλαστο σεβασμό στις διαδικασίες, στην νομιμότητα, στους θεσμούς, και βέβαια, στην διαφάνεια.»

Αυτά έγραφε ο Μαέστρο Πετεφρής στους Ενοικιαστές του (Οι Ενοικιαστές 1 2 3) τον Αύγουστο του 2007.Ενα εξαιρετικό δείγμα πολύπλοκης σκέψης και έξοχου χειρισμού των λέξεων. Respect.

Proti May

Σήμερα έβρεχε. Χάλασε η μέρα των μικροαστών που ήταν έτοιμοι να ξεχυθούν με τη θολερή τους ματιά και τις άφθονες πλαστικές τσάντες παραμάσχαλα χτυπώντας με δύναμη στην άσφαλτο τα ψηλοτάκουνα καγιέν. H επιδρομή είχε τελειώσει πριν καν αρχίσει. Οι δυνάμεις του Νέου Ατίλα των εμπορικών κέντρων σάπισαν από τη βροχή.

Εκείνη την πρωτομαγιά οι 8 κρεμασμένοι συνδικαλιστές δεν μπορούσαν να ξέρουν ότι σήμερα θα έβρεχε.

Και όμως…