A-Gap

Ξέρεις από τον τίτλο το νοιώθεις το στερητικό α. Χωρίς Γαπ δηλαδή. Απλά πράγματα. Απλά και κατανοητά όπως προστάζουν οι καιροί. Οι καιροί που τους θεωρούν όλους σφάγια αλάλητα. Που έχουν αυτιά, μάτια αλλά όχι γλώσσα. Οι δημοσιογράφοι -όλοι ανεξαιρέτως-  επιδίδονται σε ένα (ή μάλλον στο μεγαλύτερο) Μαραθώνιο αυτομαστιγώματος και αυτό ευτελισμού έβερ. Ξαφνικά όλοι τους έχουν επιδοθεί σε μια γιγάντια προσπάθεια αυτοκάθαρσης, αυτολύτρωσης, αυτοθαυμασμού και αυτοκριτικής. Δυστυχώς όλες αυτές οι λέξεις περιέχουν το αυτό, δηλαδή το Εγώ και μόνο Εγώ. Από το λαοπρόβλητο δημόσιο -άρα τηλεποτικό- αυτομαστίγωμα του Λομβέρδου εχθές μέχρι τα ταξίδια του Γιωργάκη, τη μούγκα του Κωστάκη, τη φουσκωμένη μπάκα του Καρατζαφέρη και τη μιζέρια του πλέον μουγγού Βενιζέλου στο υπουργείο Άμυνας και των διαφόρων άλλων διασκεδαστών της Γερμανικής Αυλής μέχρι την αποστασιοποίηση του λεγόμενου φιλικά «Άκη» διακρίνει κάποιος μια συντεχνία, μια Υπερμονόπολυ που συμμετέχει ο ίδιος όχι ως παρατηρητής αθώος αλλά ώς θεατής σε μια αρένα που θυσιάζεται εκείνος.

Είναι η πρώτη -αν όχι η μοναδική- φορά που ο θεατής μέσω ένός περίεργου αλλά κβαντικού μηχανισμού είναι και το θύμα, το σφάγιο.

«Μα δες» θα ουρλιάξει ο κβαντικός θεατής «δες τι ωραία με σφάζουν, με τι κίνηση, με τι χάρη, με τι μαεστρία…»

Advertisements

Sky Etc

Φοβάμαι τον ανθρώπινο κισσό που αλαφιασμένος τυλίγεται γύρω μου.
Που θα τους βάλω όλους αυτούς;
Πόσοι μπορούν να χωρέσουν μέσα μου;

Πόσοι είναι αυτοί που θα μοιραστούν μαζί μου τη θάλασσα; To σκοτάδι; Τον ήλιο;

Φοβάμαι τον ανθρώπινο κισσό που ξεφυτρώνει, που τυλίγεται, που πνίγει
έτσι απότιστος, έτσι κίτρινος.

Η ομίχλη απλώθηκε και πάλι πάνω στα κτήρια. Τα τύλιξε για μια φορά ακόμη.
Ο γλάρος έψαχνε το πρωί που θα φυγαδεύσει τα αυγά του.
Γυαλιστερές οροφές, πλατινένιοι δρόμοι, αδαμάντινα βενζινάδικα, ρουμπινένια εγώ στο χρώμα του αίματος

Ηταν και αυτή μια αλήθεια, μια ειδοποίηση
Ο ουρανός πέθανε και κανείς δεν έκλαψε.

I Know You Got Soul

«Ο αντίπαλος δεν είναι μέσα στις γραμμές μας. Είναι έξω και λεηλατεί την κοινωνία, το τελευταίο διάστημα εν απουσία μας. Και πρέπει μαζί του να αναμετρηθούμε και όχι μεταξύ μας.» Αυτή είναι η κατακλείδα του Αλέξη Τσίπρα. Ενός Τσίπρα που κατακρίθηκε για τις θέσεις του, που κατακρίθηκε για το χτένισμά του, που κατακρίθηκε για το λόγο του, που κατακρίθηκε για το ντύσιμό του, που κατακρίθηκε για τις εμφανίσεις του, που κατακρίθηκε για τις αδυναμίες του, που κατακρίθηκε για τις θέσεις του το Δεκέμβρη, που κατακρίθηκε για το γήπεδο του παο, που κατακρίθηκε για τη μή συμμετοχή του στο»debate», που κατακρίθηκε για τη νεότητά του, που κατακρίθηκε για τα κότσια του, που κατακρίθηκε για την υποχωρητικότητά του, που κατακρίθηκε για τον αγώνα του για ενότητα…

Αυτός είναι ο Αλέξης Τσίπρας. Εγώ είμαι ένας που πιστεύει σε αυτόν.

Respect

«Κάπου εκεί, μετά το 89, και μάλλον κατά τα στερνά του Μητσοτακισμού, ένα τεράστιο, ανώνυμο, σκοτεινό και απολίτικο πληθος ανθρώπων, άρχισε να καταλαβαίνει την δύναμή του. Κι άρχισε να διαμορφώνει συνθήκες «πολιτικού κόστους» με έμμεσες απειλές κάθε είδους στις διάφορες κυβερνήσεις.Σύντομα, αυτός ο κομπραδορισμός κυριάρχησε. Τα κόμματα ντρέπονταν να αποκαλύψουν πόσο αδύναμα ήταν, οι κομπραδόροι απεναντίας, έδιναν την «εμπιστοσύνη» τους στον έναν και στον άλλον, τηρώντας σχολαστικά έναν επίπλαστο σεβασμό στις διαδικασίες, στην νομιμότητα, στους θεσμούς, και βέβαια, στην διαφάνεια.»

Αυτά έγραφε ο Μαέστρο Πετεφρής στους Ενοικιαστές του (Οι Ενοικιαστές 1 2 3) τον Αύγουστο του 2007.Ενα εξαιρετικό δείγμα πολύπλοκης σκέψης και έξοχου χειρισμού των λέξεων. Respect.

Proti May

Σήμερα έβρεχε. Χάλασε η μέρα των μικροαστών που ήταν έτοιμοι να ξεχυθούν με τη θολερή τους ματιά και τις άφθονες πλαστικές τσάντες παραμάσχαλα χτυπώντας με δύναμη στην άσφαλτο τα ψηλοτάκουνα καγιέν. H επιδρομή είχε τελειώσει πριν καν αρχίσει. Οι δυνάμεις του Νέου Ατίλα των εμπορικών κέντρων σάπισαν από τη βροχή.

Εκείνη την πρωτομαγιά οι 8 κρεμασμένοι συνδικαλιστές δεν μπορούσαν να ξέρουν ότι σήμερα θα έβρεχε.

Και όμως…

Today Was a Good Day

» Νομίζω πως το φαινόμενο αυτό θα λήξει σύντομα αφού με το web 2 έχει αρχίσει να διαφαίνεται πλέον ότι το internet θα γίνει ένας κανονικός στερεότυπος κόσμος γεμάτος από κλισέ, ρυθμούς, νόμους, εταιρείες, και η κοινωνία που υπάρχει στα πεζοδρόμια και στα εμπορικά κέντρα θα μεταφερθεί αυτούσια μέσα στον κόσμο του web για να επιβεβαιωθεί για άλλη μια φορά ο καπιταλιστικός όρος: το στερεότυπο ποτέ δεν πεθαίνει.»

Από τη ομιλία του Κωνσταντίνου Βήτα στο 1 παγκόσμιο συνέδριο για το  web. Respect brotha. Say Loud…

Links: Ibis, Enet (pdf)

People Got The Power

» Το κλείσιμο της siemens Θεσσαλονίκης είναι ένα ακόμη μικρό λιθαράκι στη τεράστια τσιμεντένια ταφόπλακα με την οποία θα σφραγίσουν μια κάποτε εναλλακτική κοινωνία. Πρώτα, σκότωσαν τις μουσικές. Το 1992 με την επέλαση των νεοσκυλέ φαντασμάτων και την υιοθέτηση του «αστικού» τρόπου ζωής τύπου μερσέντες φτάσαμε στην απόλυτη κάταντια των λαδάδικων. Πυρότουβλα και λαικοπόπ που αντάλλαξαν, ευθαρσώς και χωρίς κανένα τίμημα και τύψη, τα τελευταία τρακς της warp, τα ονειρικά κρεσέντο του Νάστα, και τα περίεργα στιχάκια του αγγελάκα. Μετά βούλιαξαν στα απύθμενα βάθη της χαρτοπετσέτας, της ψευτοκαψούρας και του λιωμένου μάσκαρα, το τρολ, το αλυσίδα, το mobil, το kinky bampolina, το long days journey into the night. Οι θαμώνες του romance, του degre zero, του berlin, του δον κιχώτη, του σαντέ της μητροπόλεως υπέκυψαν σταδιακά και γονάτισαν μπροστά στο νέο θεό που φορούσε στραφταλιστά κοστούμια και ήταν ντυμένος με λουλούδια. Στο Ακρόαμα είχε αρχίσει η σήψη και η παρακμή της εισερχόμενης υποκουλτούρας. Τα μπουζούκια γέμιζαν ενώ άδειαζαν τα μυαλά μας. Εχασα τους φίλους μου που μπεκρόπιναν πιά μόνιμα πίσω από γυαλιστερές κουρτίνες, προσπαθώντας να χαιδέψουν κάποιο κορμί που έσταζε ιδρωτα ξυνό και φθηνό μάσκαρα. Η μουσική είχε πεθάνει. Μεταφέρθηκε λίγα χιλιόμετρα έξω από την πόλη. Εκεί ήταν πιό εύκολο να τη σακατέψεις και να την τελειώσεις. Μετά σκότωσαν εμάς.

Χαμένοι, μη ξέροντας πια που να πάμε, χωρίς τις μουσικές μας, τα λεκτικά μας υπάρχοντα, τους φίλους μας να παραδέρνουν στις φθηνές πενιές και τα γυαλιστερά μίνι των μπαλέτων, μείναμε μόνοι. Διαλέγαμε με προσοχή τα μπαρ που θα πάμε, το φαγητό που θα φάμε, τα γειά που θα πούμε. Βλέπαμε ότι η πόλη μας πέθαινε όχι ακαριαία, όχι με αξιοπρέπεια, αλλά μαράζωνε και μάζευε λες και κάποιος της είπε ότι δεν μπορεί να πετάξει και εκείνη το πίστεψε. Το ρίξαμε στη δουλειά. Δεν μας ενδιέφερε αν η κορομηλά πουλούσε πια ακριβά υφάσματα και παπούτσια. Εμείς βλέπαμε φλίπερ, το πένυ λέιν, το παραμάουντ, τους κιουράδες να τα σπάνε μπροστά στο σνούπι, τον έλμερ να τσακίζει κόσμο με το βλέμα του. Εμείς βλέπαμε άλλα πράγματα. Πάντα βλέπαμε άλλα πράγματα. Βλέπαμε την πόλη να παίρνει φωτιά και το ναβαρίνο να βρυχάται.

Το τηλέφωνο σήμερα χτύπησε και μου είπε τα νέα. Μέσα, βαθειά, άκουγα κλάματα, φωνές, παράπονα. Τότε που γνωριστήκαμε πριν από 16 χρόνια δούλευε στη Zίμενς. Τώρα πιά δεν ξέρει που δουλεύει. Εχασε τις μουσικές της, έχασε την κορομηλά, τώρα έχασε και τη δουλειά της.

Φακ εμ γκέρλυ. Πάμε να φύγουμε κι εμείς…»

Αυτά έγραφα 3 μήνες πριν. Τα αδέρφια μου πήραν τηλέφωνο αμέσως. Mave, Argos, Crazy Monkey, Naftilos ρωτούσαν τι έγινε, τι θα γίνει τώρα…Και τους τέσσερις τους γνώρισα εδώ μέσα στην αποκαλούμενη μπλογκόσφαιρα. Τελικά έπρεπε να διανύσω πολλά ψηφιακά χιλιόμετρα, να διαβάσω χιλιάδες html, να πλακωθώ λεκτικά, ώστε να γνωρίσω αυτούς τους τέσσερις σπάνιους ανθρώπους.

Λίγοι και καλοί που λένε. Και όσο οι Φαρισαίοι σκίζουν τα ιμάτιά τους για κάποια δικαιώματα του ψηφιακού πολίτη εμείς έχουμε κάνει ένα βήμα πιό μπροστά, χωρίς να αρχίσουμε τα ανούσια κατεβατά στο word, χωρίς να φωνάζουμε «δες με τι καλά που αγωνίζομαι για σένα» απλά βοηθάμε ο ένας τον άλλον στ αλήθεια.

Είμαι περήφανος ως άνθρωπος που αυτοί οι 4 είναι φίλοι μου.

Είμαι περήφανος που τους γνώρισα εδώ μέσα, στο «απρόσωπο» δίκτυο.