Θεσσαλονικόμετρο 4

Πιστός όπως κάθε χρόνο στο ραντεβού μου, με το Φεστιβαλ Κινηματογράφου Φεσαλλονίκης, ανεβάζω για μια χρονιά ακόμη το γνωστό Θεσσαλονικόμετρο, το οποίον είναι τεστ αλήθειας για όποιον το παίζει Θεσσαλονικιός με αρ. Καλά ο Μπουτάρης, το φώναξε προεκλογικά ο άνθρωπας, ότι γεννήθηκε ανάμεσα στις πολεμίστρες του Λευκού Πύργου (αυτός, η γιαγιά του, η προγιαγιά του, η γιαγιά της προγιαγιάς του και όλοι του οι συγγενείς μετά το Big Bang). Για την ακρίβεια η Θεσσαλονίκη χτίστηκε γύρω του. Οου Γιέα.

Γουελ επειδή και φέτος θα γεμίσει η δοξασμένη μας πόλη -η Μήτηρ Ολων Των Σκουπιδιώνε, η Πόλη που σταματάει παρελάσεις- μπερεδάκια σινεφιλ και λοιπά είδη με ακμή και καρώ φουστάκια, έχω ΜΙΑ (1) και μοναδικήν ερώτηξη για το Θεσσαλονικόμετρο:

Πως λεγόταν το κλαμπάκι δίπλα στο Παρά Πέντε το αφτερ σουπάδικο;

Today Was a Good Day

» Νομίζω πως το φαινόμενο αυτό θα λήξει σύντομα αφού με το web 2 έχει αρχίσει να διαφαίνεται πλέον ότι το internet θα γίνει ένας κανονικός στερεότυπος κόσμος γεμάτος από κλισέ, ρυθμούς, νόμους, εταιρείες, και η κοινωνία που υπάρχει στα πεζοδρόμια και στα εμπορικά κέντρα θα μεταφερθεί αυτούσια μέσα στον κόσμο του web για να επιβεβαιωθεί για άλλη μια φορά ο καπιταλιστικός όρος: το στερεότυπο ποτέ δεν πεθαίνει.»

Από τη ομιλία του Κωνσταντίνου Βήτα στο 1 παγκόσμιο συνέδριο για το  web. Respect brotha. Say Loud…

Links: Ibis, Enet (pdf)

People Got The Power

» Το κλείσιμο της siemens Θεσσαλονίκης είναι ένα ακόμη μικρό λιθαράκι στη τεράστια τσιμεντένια ταφόπλακα με την οποία θα σφραγίσουν μια κάποτε εναλλακτική κοινωνία. Πρώτα, σκότωσαν τις μουσικές. Το 1992 με την επέλαση των νεοσκυλέ φαντασμάτων και την υιοθέτηση του «αστικού» τρόπου ζωής τύπου μερσέντες φτάσαμε στην απόλυτη κάταντια των λαδάδικων. Πυρότουβλα και λαικοπόπ που αντάλλαξαν, ευθαρσώς και χωρίς κανένα τίμημα και τύψη, τα τελευταία τρακς της warp, τα ονειρικά κρεσέντο του Νάστα, και τα περίεργα στιχάκια του αγγελάκα. Μετά βούλιαξαν στα απύθμενα βάθη της χαρτοπετσέτας, της ψευτοκαψούρας και του λιωμένου μάσκαρα, το τρολ, το αλυσίδα, το mobil, το kinky bampolina, το long days journey into the night. Οι θαμώνες του romance, του degre zero, του berlin, του δον κιχώτη, του σαντέ της μητροπόλεως υπέκυψαν σταδιακά και γονάτισαν μπροστά στο νέο θεό που φορούσε στραφταλιστά κοστούμια και ήταν ντυμένος με λουλούδια. Στο Ακρόαμα είχε αρχίσει η σήψη και η παρακμή της εισερχόμενης υποκουλτούρας. Τα μπουζούκια γέμιζαν ενώ άδειαζαν τα μυαλά μας. Εχασα τους φίλους μου που μπεκρόπιναν πιά μόνιμα πίσω από γυαλιστερές κουρτίνες, προσπαθώντας να χαιδέψουν κάποιο κορμί που έσταζε ιδρωτα ξυνό και φθηνό μάσκαρα. Η μουσική είχε πεθάνει. Μεταφέρθηκε λίγα χιλιόμετρα έξω από την πόλη. Εκεί ήταν πιό εύκολο να τη σακατέψεις και να την τελειώσεις. Μετά σκότωσαν εμάς.

Χαμένοι, μη ξέροντας πια που να πάμε, χωρίς τις μουσικές μας, τα λεκτικά μας υπάρχοντα, τους φίλους μας να παραδέρνουν στις φθηνές πενιές και τα γυαλιστερά μίνι των μπαλέτων, μείναμε μόνοι. Διαλέγαμε με προσοχή τα μπαρ που θα πάμε, το φαγητό που θα φάμε, τα γειά που θα πούμε. Βλέπαμε ότι η πόλη μας πέθαινε όχι ακαριαία, όχι με αξιοπρέπεια, αλλά μαράζωνε και μάζευε λες και κάποιος της είπε ότι δεν μπορεί να πετάξει και εκείνη το πίστεψε. Το ρίξαμε στη δουλειά. Δεν μας ενδιέφερε αν η κορομηλά πουλούσε πια ακριβά υφάσματα και παπούτσια. Εμείς βλέπαμε φλίπερ, το πένυ λέιν, το παραμάουντ, τους κιουράδες να τα σπάνε μπροστά στο σνούπι, τον έλμερ να τσακίζει κόσμο με το βλέμα του. Εμείς βλέπαμε άλλα πράγματα. Πάντα βλέπαμε άλλα πράγματα. Βλέπαμε την πόλη να παίρνει φωτιά και το ναβαρίνο να βρυχάται.

Το τηλέφωνο σήμερα χτύπησε και μου είπε τα νέα. Μέσα, βαθειά, άκουγα κλάματα, φωνές, παράπονα. Τότε που γνωριστήκαμε πριν από 16 χρόνια δούλευε στη Zίμενς. Τώρα πιά δεν ξέρει που δουλεύει. Εχασε τις μουσικές της, έχασε την κορομηλά, τώρα έχασε και τη δουλειά της.

Φακ εμ γκέρλυ. Πάμε να φύγουμε κι εμείς…»

Αυτά έγραφα 3 μήνες πριν. Τα αδέρφια μου πήραν τηλέφωνο αμέσως. Mave, Argos, Crazy Monkey, Naftilos ρωτούσαν τι έγινε, τι θα γίνει τώρα…Και τους τέσσερις τους γνώρισα εδώ μέσα στην αποκαλούμενη μπλογκόσφαιρα. Τελικά έπρεπε να διανύσω πολλά ψηφιακά χιλιόμετρα, να διαβάσω χιλιάδες html, να πλακωθώ λεκτικά, ώστε να γνωρίσω αυτούς τους τέσσερις σπάνιους ανθρώπους.

Λίγοι και καλοί που λένε. Και όσο οι Φαρισαίοι σκίζουν τα ιμάτιά τους για κάποια δικαιώματα του ψηφιακού πολίτη εμείς έχουμε κάνει ένα βήμα πιό μπροστά, χωρίς να αρχίσουμε τα ανούσια κατεβατά στο word, χωρίς να φωνάζουμε «δες με τι καλά που αγωνίζομαι για σένα» απλά βοηθάμε ο ένας τον άλλον στ αλήθεια.

Είμαι περήφανος ως άνθρωπος που αυτοί οι 4 είναι φίλοι μου.

Είμαι περήφανος που τους γνώρισα εδώ μέσα, στο «απρόσωπο» δίκτυο.

La Kavaliada

Τα νέα τρέχουν με χίλια καθώς πληροφορούμe ότι στη μεγαλειώδη συγκέντρωση της καβάλας το κίνημα των μπλόγκερς καπέλωσε με περισσή χάρη και τσαχπινιά το κίνημα του πασοκ. Ω Ναι! 10 Μπλόγκερς οι γνωστοί άγνωστοι κουκουλοφόροι και ψευδωνυματοφόροι που λυμαίνονται το δίκτυο και τη μπλογκίσφαιρα εδώ και δεκαετίες καπέλωσαν (με καπέλα του Σταμίων) τους πασόκους, πράσινους, τσιπρολάτρες και τους έστειλαν μια και καλή διακοπές στη μύκονο όπου θα μπορούν πιά άνετα να γυαλίζουν τα πλουμιστά τους σκάφη της υπέρτατης διανόησης. Με λίγα λόγια «δια χειρός βαράγκη» πάνω κάτω, πάνω κάτω. Στα καλά καθούμενα (λες και υπάρχουν και κακά καθούμενα) και ενώ η συζήτηση είχε σχεδόν λήξει εμφανίστηκε μια Πράσινη Κυρία η η οποία αποκάλεσε την Πσιλικατζού μας αγράμματη και της πέταξε το γάντι (πράσινο και αυτό είναι η αλήθεια). Η Κων δεν έχασε στιγμή όμως και έτρεξε μέχρι το κοντινό σουπερ μάρκετ αγόρασε μια σούπα της κνορ ΑΒΓΔ την έβρασε στα γρήγορα και θαύμασε το εαυτό της καθώς είδε τα γράμματα να φουσκώνουν λέγοντας: I Can read. This Is Ajax!

In the meantime ο Πάνος Ζέβρας προσπάθησε να διαφημίσει το βιβλίο του «Τα Μυστικά Του Γυναικείου Κόλπου» (τη 23η έκδοση, εικονογραφημένη) υποσχόμενος στους ακροατές ότι το χαρτί του βλιβλίου είναι πανάκριβο άρα δικαιολογημένα στοιχίζει 230 ευρά.

Γιούχου! Γκίμι Μορ Σέρτζεντ!
Εδώ μπορείτε να διαβάσετε τα ρεπορτάζ (Η Βλακεία είναι Ανίκητη, Η εμπειρία του blogging, Η εμπειρία του blogging», εντυπώσεις)

Hunting The Big Picture

Δραπετομανία/ AerosolLarry Flynt Legal Battles/ WikipediaΚορίτσια να σας δείξω την IP μου;/Dragon&Lion Η ελευθεριότητα των blogs / Μανδραβέλης Φραπεδοποίηση On Steroids/ Dark Angel  Η Μεγάλη του Φάργκο Σχολή/ Old BoyΟταν τα μπλογκς χτύπησαν στον ανεμιστήρα/ Motorcycle Boy 

Say Loud

» Ξεκινώ λέγοντας πως σε ένα μπορεί να είχε μισό δίκιο ο Ψωμιάδης: αν δεν είσαι στην Αθήνα και δεν είσαι και κουμπάρος του Λαμπράκη, ούτε τα μονά ζώδια σ’ αφήνουν να γράψεις σε εφημερίδα ή περιοδικό. Bέβαια ξέχασε να συμπληρώσει πως το ίδιο ισχύει και στα λημέρια του όπου μόνο μαγικές λέξεις ανοίγουν πόρτες στα media , σε άρτους & θεάματα (για να μπεις σε σαλονάκια μικροαστικά που πάνω τους συνωστίζονται άλλοι δέκα) αλλά έτσι είναι οι Σαλονικιοί, παραπονιάρηδες κι αδικημένοι, μάντεις στον τόπο τους αλλά για το μόνο που ζουν είναι να γίνουν κάποια μέρα προφήτες στην Αθήνα. Ούτε επαρχιώτες, ούτε πρωτευουσιάνοι, αυτό είναι το ψυχόδραμά τους.»

Ω ναι! Αυτό κι αν είναι ποστ!
Κ.Κ Μοίρης/ 1096 λέξεις να τις αφήσω;