I Can read. This is Ajax

Κατά τα άλλα όλα οκ καθώς το γεμιστό κοτόπουλο του μεσημεριού με οδήγησε στον απίστευτο εφιάλτη ότι μου καθάριζαν τον imac με αζαξ. Σίγουρα το ουρλιαχτό μου ακούστηκε μέχρι την μητροπόλεως. Διότι ως γνωστόν αγαπητά μου παιδιά δεν καθαρίζουμε ποτέ ένα προιόν υψηλής τεχνολογίας με αζαχ. Είναι σα να πλένεις μια μερσεντές με κόκα κόλα και μετά να αναρωτιέσαι γιατί βγήκε το χρώμα.Στην ελλάδα έχουμε το καλύτερης ποιότητας ρεύμα με σταθερή τάση μεταξύ των 30-400 volt κάτι το οποίο οδηγεί σαφώς τροφοδικά, δίσκους και οθόνες στα σκουπίδια. Για αυτό αν έχεις μακ πάρε ένα καλό ups ενώ αν έχεις πι σι πάρε μακ και ένα καλό ups.

Aυτά είχα να πώ προς το παρόν και απολογισμούς της χρονιάς που φεύγει δεν κάνω γιατί δεν υπάρχει χρόνος λέμε.

Where is the Papas?

Εδώ παπάς, εκεί παπάς, που ‘ναι ο παπάς; Εδώ παπάς, εκεί παπάς, που ‘ναι ο παπάς; Εδώ παπάς, εκεί παπάς, που ‘ναι ο παπάς; Εδώ παπάς, εκεί παπάς, που ‘ναι ο παπάς; Εδώ παπάς, εκεί παπάς, που ‘ναι ο παπάς; Εδώ παπάς, εκεί παπάς, που ‘ναι ο παπάς; Εδώ παπάς, εκεί παπάς, που ‘ναι ο παπάς; Εδώ παπάς, εκεί παπάς, που ‘ναι ο παπάς; Εδώ παπάς, εκεί παπάς, που ‘ναι ο παπάς; Εδώ παπάς, εκεί παπάς, που ‘ναι ο παπάς; Εδώ παπάς, εκεί παπάς, που ‘ναι ο παπάς; Εδώ παπάς, εκεί παπάς, που ‘ναι ο παπάς; Εδώ παπάς, εκεί παπάς, που ‘ναι ο παπάς; Εδώ παπάς, εκεί παπάς, που ‘ναι ο παπάς; Εδώ παπάς, εκεί παπάς, που ‘ναι ο παπάς; Εδώ παπάς, εκεί παπάς, που ‘ναι ο παπάς; Εδώ παπάς, εκεί παπάς, που ‘ναι ο παπάς; Εδώ παπάς, εκεί παπάς, που ‘ναι ο παπάς; Εδώ παπάς, εκεί παπάς, που ‘ναι ο παπάς; Εδώ παπάς, εκεί παπάς, που ‘ναι ο παπάς; Εδώ παπάς, εκεί παπάς, που ‘ναι ο παπάς; Εδώ παπάς, εκεί παπάς, που ‘ναι ο παπάς;

Kiriaki

Εχθές η αγορά είχε τόσο λαό που είχα την εντύπωση προς στιγμήν ότι έπεσε ο παοκ αλλιώς δεν υπήρχε άλλη αξήγηση για τούτο το λεφούσι των ευρωμάχων. Πλησιάζω με τρόπο εκείνο τον γνωστό μαν περιπτερά που με εφοδιάζει προφυλεκτικά και σιγάρα τα τελευταία 25 χορόνια και τον ρωτάω με τρόπο -καθώς κρατάω στη μασχάλη μου ένα τσουρέκι κάστανο τερκενλή δώρο για τον αδερφό νάσο κάπα ή κρέιζυ. «Ρε μαν εσύ που ξέρεις και τον Θων (τον ποτέ ωθούμενο και πάντα ωθών) έπεσε ο παοκ;» «οχι ρε γιαβρί μου τι είναι αυτά που λες?» «Πήρε το πρωτάθλημα;» No» «Αγόρασε τον Ριβάλντο?» «ΟΧΙ!» «Νίκησε τον Ολυμπιακό?» «Νόουπ, όχι» «Ε τότε ρε καρντάσι ΓΙΑΤΙ έχει ΤΟΣΟ ΚΟΣΜΟ???»

Say Loud

» Ξεκινώ λέγοντας πως σε ένα μπορεί να είχε μισό δίκιο ο Ψωμιάδης: αν δεν είσαι στην Αθήνα και δεν είσαι και κουμπάρος του Λαμπράκη, ούτε τα μονά ζώδια σ’ αφήνουν να γράψεις σε εφημερίδα ή περιοδικό. Bέβαια ξέχασε να συμπληρώσει πως το ίδιο ισχύει και στα λημέρια του όπου μόνο μαγικές λέξεις ανοίγουν πόρτες στα media , σε άρτους & θεάματα (για να μπεις σε σαλονάκια μικροαστικά που πάνω τους συνωστίζονται άλλοι δέκα) αλλά έτσι είναι οι Σαλονικιοί, παραπονιάρηδες κι αδικημένοι, μάντεις στον τόπο τους αλλά για το μόνο που ζουν είναι να γίνουν κάποια μέρα προφήτες στην Αθήνα. Ούτε επαρχιώτες, ούτε πρωτευουσιάνοι, αυτό είναι το ψυχόδραμά τους.»

Ω ναι! Αυτό κι αν είναι ποστ!
Κ.Κ Μοίρης/ 1096 λέξεις να τις αφήσω;

2 Tribes

» Δεν ξέρω τι έσπρωξε τον πρώην γενικό γραμματέα του υπουργείου Πολιτισμού στο κενό. Δεν ξέρω τι εξουσίες είχε και πώς τις ασκούσε. Δεν ξέρω κανέναν από τους πολιτικούς ή προσωπικούς φίλους του. Δεν έχω καμμία σχέση με το κόμμα του.Ξέρω όμως τον Χρήστο Ζαχόπουλο. Τον καθηγητή λυκείου, τον φιλόλογο. Έναν περίεργο τύπο που είναι υπεύθυνος για το ότι καμμιά 20ριά τρελλαμένοι πιτσιρικάδες στα μέσα της δεκαετίας του 1980 ανοίξαμε κανένα βιβλίο εκτός των σχολικών και καταλάβαμε πέντε πράγματα παραπάνω για τον κόσμο που μας περίμενε στη γωνία.

Διαβάζω σήμερα όσα γράφουν γι αυτόν και είναι σα να μιλούν γι άλλον άνθρωπο κι όχι για τον φιλότιμο τύπο με την έξυπνη φάτσα, τον φίλο των γραμμάτων, των ιδεών και των ελευθεριών που γνώρισα εκείνον τον Σεπτέμβρη πριν 20 και παραπάνω χρόνια. Πολλά κιλά πιο αδύνατος και με μαύρα μαλλιά και μουστάκι μπήκε στην τάξη μου, συστήθηκε, κάθησε πάνω σε ένα θρανίο, έβγαλε ένα βιβλίο από την τσάντα του και άρχισε να διαβάζει ένα απόσπασμα. Ήταν του Φρέντυ Γερμανού και θυμάμαι ότι γελάσαμε.

Επί έναν χρόνο, δύο φορές την εβδομάδα, ο Ζαχόπουλος μας μάθαινε αρχαία ελληνικά, πρώτα όμως μας διάβαζε ένα απόσπασμα κάθε φορά κι από άλλο βιβλίο. Μια φορά για να μας δείξει τη βαρβαρότητα της θανατικής ποινής, μας διάβασε τη σκηνή του μελλοθάνατου από τον «Ηλίθιο» του Ντοστογέφσκι. Άλλη φορά για να μας δείξει τον αυταρχισμό της εξουσίας έφερε το «1984″ του Όργουελ. Κάποια από τα βιβλία αυτά κατέληξαν και στις βιβλιοθήκες μας. Κάποιοι μπήκαν στη συνήθεια να διαβάζουν.»

Η συνέχεια σε αυτό το εκπληκτικά ανθρώπινο ποστ γιατί χορτάσαμε τις ύαινες.