Ο Λοβέρδος είναι έξυπνος άνθρωπος άρα πρέπει η φράση του “θα γίνει μακελειό” να αναλυθεί με βάση τη λογική και όχι το συναίσθημα. Το πρόβλημα των έξυπνων ανθρώπων είναι ότι θεωρούν τους υπόλοιπους παντελώς ηλίθιους και έτσι πέφτουν οι ίδιοι στην παγίδα που έχουν ετοιμάσει και μετατρέπουν την ευφυία τους σε ριφλέξ κινήσεις και σκέψεις.Βλέποντας τον Λοβέρδο να χαμηλώνει το βλέμα και σχεδόν να απειλεί λεκτικά για το επερχόμενο μακελειό κατάλαβα πως τα πυρά του ταλαντούχου κύριου είχαν στόχο την ίδια την ύπαρξή του.
Ο υπουργός υγείας έχει μια τάση αυτοκαταστροφής -όπως και κάθε έξυπνος άνθρωπος.
Πιστός όπως κάθε χρόνο στο ραντεβού μου, με το Φεστιβαλ Κινηματογράφου Φεσαλλονίκης, ανεβάζω για μια χρονιά ακόμη το γνωστό Θεσσαλονικόμετρο, το οποίον είναι τεστ αλήθειας για όποιον το παίζει Θεσσαλονικιός με αρ. Καλά ο Μπουτάρης, το φώναξε προεκλογικά ο άνθρωπας, ότι γεννήθηκε ανάμεσα στις πολεμίστρες του Λευκού Πύργου (αυτός, η γιαγιά του, η προγιαγιά του, η γιαγιά της προγιαγιάς του και όλοι του οι συγγενείς μετά το Big Bang). Για την ακρίβεια η Θεσσαλονίκη χτίστηκε γύρω του. Οου Γιέα.
Γουελ επειδή και φέτος θα γεμίσει η δοξασμένη μας πόλη -η Μήτηρ Ολων Των Σκουπιδιώνε, η Πόλη που σταματάει παρελάσεις- μπερεδάκια σινεφιλ και λοιπά είδη με ακμή και καρώ φουστάκια, έχω ΜΙΑ (1) και μοναδικήν ερώτηξη για το Θεσσαλονικόμετρο:
Πως λεγόταν το κλαμπάκι δίπλα στο Παρά Πέντε το αφτερ σουπάδικο;
Ξέρεις από τον τίτλο το νοιώθεις το στερητικό α. Χωρίς Γαπ δηλαδή. Απλά πράγματα. Απλά και κατανοητά όπως προστάζουν οι καιροί. Οι καιροί που τους θεωρούν όλους σφάγια αλάλητα. Που έχουν αυτιά, μάτια αλλά όχι γλώσσα. Οι δημοσιογράφοι -όλοι ανεξαιρέτως- επιδίδονται σε ένα (ή μάλλον στο μεγαλύτερο) Μαραθώνιο αυτομαστιγώματος και αυτό ευτελισμού έβερ. Ξαφνικά όλοι τους έχουν επιδοθεί σε μια γιγάντια προσπάθεια αυτοκάθαρσης, αυτολύτρωσης, αυτοθαυμασμού και αυτοκριτικής. Δυστυχώς όλες αυτές οι λέξεις περιέχουν το αυτό, δηλαδή το Εγώ και μόνο Εγώ. Από το λαοπρόβλητο δημόσιο -άρα τηλεποτικό- αυτομαστίγωμα του Λομβέρδου εχθές μέχρι τα ταξίδια του Γιωργάκη, τη μούγκα του Κωστάκη, τη φουσκωμένη μπάκα του Καρατζαφέρη και τη μιζέρια του πλέον μουγγού Βενιζέλου στο υπουργείο Άμυνας και των διαφόρων άλλων διασκεδαστών της Γερμανικής Αυλής μέχρι την αποστασιοποίηση του λεγόμενου φιλικά “Άκη” διακρίνει κάποιος μια συντεχνία, μια Υπερμονόπολυ που συμμετέχει ο ίδιος όχι ως παρατηρητής αθώος αλλά ώς θεατής σε μια αρένα που θυσιάζεται εκείνος.
Είναι η πρώτη -αν όχι η μοναδική- φορά που ο θεατής μέσω ένός περίεργου αλλά κβαντικού μηχανισμού είναι και το θύμα, το σφάγιο.
“Μα δες” θα ουρλιάξει ο κβαντικός θεατής “δες τι ωραία με σφάζουν, με τι κίνηση, με τι χάρη, με τι μαεστρία…”
Πάντα αναρωτιώμουν γιατί ο δολοφόνος γυρίζει στον τόπο του εγκλήματος. Το έκανες ρε μαν. Tι κοιτάς και από την κλειδαρότρυπα; Κάπως έτσι συμβαίνει και με το blog μου. Χουντινοειδές, απαστράπτων δια της απουσίας του. Το κακό είναι ότι δυζτυχώζ η πραγματικότητα έχει ξεπεράσει κατά πολύ το κακής ποιότητας χιούμορ που διαθέτω. Μας κάνουν πλάκα. Όλοι τους.
